Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II GSK 1524/18, oddalił skargę kasacyjną [A.] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2197/17 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczono pełnomocnikowi Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 24 lutego 2021 r. za pośrednictwem ePUAP
Pismem z dnia 1 marca 2021 r. pełnomocnik Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wskazując, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną, poza wnioskiem o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
Jednym z takich dodatkowych orzeczeń, o których mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie o kosztach postępowania. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. A zatem, uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd – mimo wynikającego z treści art. 209 p.p.s.a. obowiązku – nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Podstawą prawną zasądzenia kosztów w rozpoznawanej sprawie jest art. 204 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Przywołane przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., zgodnie z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. II FPS 4/12 (opubl. ONSAiWSA z 2013 r. nr 3 poz. 38), wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie wyrokiem z 14 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2197/17, oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Od tego wyroku skarżąca Spółka wniosła skargę kasacyjną, która została doręczona pełnomocnikowi organu w dniu 17 maja 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 101 akt sądowych). Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 25 maja 2018 r. (koperta k. 115 akt sądowych) pełnomocnik Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której domagał się oddalenia skargi kasacyjnej w całości, a także sformułował wniosek o zasądzenie od skarżącej Spółki na rzecz Prezesa NFZ kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z powyższego wynika zatem, że pełnomocnik organu sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną [A.] Sp. z o.o. w W. z zachowaniem przewidzianego w art. 179 zd. 1 p.p.s.a. czternastodniowego terminu biegnącego od dnia otrzymania skargi kasacyjnej.
Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną Spółki, powinien był orzec o kosztach postępowania kasacyjnego należnych w tej sprawie na rzecz organu. Z tych przyczyn złożony z zachowaniem terminu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu wniosek organu o uzupełnienie wyroku NSA z 22 stycznia 2021 r. podlegał uwzględnieniu.
Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 5 kwietnia 2018 r., a zatem podstawą prawną dla ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika organu będącego radcą prawnym jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 265). Zgodnie z mającym zastosowanie w tej sprawie § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) powołanego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
W rozpoznawanej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził i wniósł radca prawny T.R., który występował w tej sprawie w imieniu Prezesa NFZ przed sądem pierwszej instancji, co oznacza, że należne dla organu koszty postępowania kasacyjnego powinny zostać zasądzone w wysokości połowy stawki minimalnej przewidzianej w § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tj. w wysokości 240 złotych.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł jak w sentencji postanowienia.