Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1726/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z [...] września 2014 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
S. Spółka z o.o. w K. (dalej: spółka, skarżąca) złożyła [...] maja 2013 r. wniosek o przyznanie płatności w ramach pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW) na rok 2013. Łączna powierzchnia zadeklarowanych do udzielenia płatności działek rolnych wyniosła: 228,15 ha w ramach płatności: wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) - strefa nizinna I (powierzchnia deklarowana kwalifikowana 145,94 ha).
W wyniku kontroli w zakresie wzajemnej zgodności został sporządzony Raport z czynności kontrolnych nr [...], w którym stwierdzono, że rolnik nie przeprowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta. Dodatkowo w gospodarstwie spółki dla sprawy rolnośrodowiskowej przeprowadzono czynności kontrolne, w trakcie których stwierdzono nieprawidłowości dla działek rolnych oznaczonych poszczególnymi literami (raport z czynności kontrolnych nr [...]).
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu przyznał skarżącej pomoc ONW na rok 2013, w kwocie 9.488,55 zł po potrąceniu kwoty z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w wysokości 3.994,84 zł i nakazał spółce podjęcie działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w zakresie spełnienia norm i wymogów w terminie do [...] września 2014 r. (na działce rolnej O stwierdzono brak koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie).
Decyzją z [...] września 2014 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia ustalenia dotyczące stanu faktycznego dokonane podczas przeprowadzonej kontroli, co do których nie zostały zgłoszone zastrzeżenia przez osoby reprezentujące spółkę. Stwierdził, że działki zadeklarowane ze wskazaniem na uprawę topoli zostały wyłączone z płatności ONW, ponieważ płatność ta nie może być przyznana, jeżeli na działce rolnej prowadzona jest uprawa rośliny energetycznej.
Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zmniejszenie przyznanych płatności nastąpiło również z powodu nieprawidłowości dla działek rolnych L, Ł, K, M, dla których podczas kontroli stwierdzono, że są niewykorzystywane do uprawy roślin i znajdują się na nich liczne zakrzaczenia oraz teren, który wskazuje na brak użytkowania (zalanie, teren zniszczony przez zwierzynę).
Organ zwrócił również uwagę, że producent rolny nie wykazał przesłanek wyłączających odpowiedzialność spółki z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości, a ponadto podkreślił, że w sytuacji gdy występują takie nadzwyczajne okoliczności, dopuszczalny jest jedynie brak konieczności zwrotu płatności już wypłaconych.
Odnośnie działek rolnych N oraz O organ odwoławczy stwierdził, że nie zostały one zadeklarowane we wniosku o płatność ONW przez co podniesione w tym zakresie w odwołaniu zarzuty nie dotyczyły przedmiotowej sprawy. Na działce rolnej O, będącej częścią gospodarstwa rolnego spółki, stwierdzono brak wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie. W konsekwencji dokonanych ustaleń organ stwierdził, że niezgodność wynika z zaniedbania ze strony rolnika, a w konsekwencji zastosował zmniejszenie płatności, które w sprawie spółki, ustalono na poziomie 3%.
WSA w Poznaniu oddalił skargę spółki na powyższą decyzję.
Sąd stwierdził, że w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Przeprowadzone w sprawie kontrole zostały wykonane prawidłowo, a sporządzone raporty pokontrolne zawierały wszystkie niezbędne elementy, analizy sporządzonych zdjęć oraz pełną dokumentację z wywiadu terenowego dla wszystkich kontrolowanych działek rolnych. Stan stwierdzony na działkach oraz stwierdzone powierzchnie działek znalazły odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Czynności kontrolne dokonane przez inspektorów terenowych w gospodarstwie skarżącej miały miejsce w obecności przedstawicieli spółki, którzy nie wnieśli zastrzeżeń do ustaleń zawartych w raportach, co spowodowało, że organ zasadnie przyjął, że producent rolny zgodził się z ustalonym stanem faktycznym wskazanym w sporządzonym sprawozdaniu z czynności kontrolnych.
Zdaniem WSA niezasadne są w tym zakresie twierdzenia spółki kwestionujące konstrukcję samego raportu z przeprowadzonych czynności kontrolnych w sposób wskazujący na trudności w jego zrozumieniu uniemożliwiające zgłoszenie przez spółkę zastrzeżeń.
Sąd stwierdził, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z płatności wyłączono działki rolne, na których w toku kontroli stwierdzono brak użytkowania rolniczego, z uwagi na art. 51 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. O tym, że opisany w raporcie obszar nie był użytkowany rolniczo świadczyły wieloletnie chwasty oraz zakrzaczenia i tereny zalane.
Sąd stwierdził, że wbrew obowiązkom informowania ARiMR o wszelkich zmianach wykorzystania gruntów rolnych, spółka sygnalizowała organom administracji, że to działalność bobrów doprowadziła do zalewania jej nieruchomości, ale działania podejmowane przez spółkę nie przybrały żadnej formalnej postaci, która znajdowałyby odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ponadto podkreślił, że to na spółce spoczywał obowiązek utrzymania zadeklarowanych działek w dobrej kulturze rolnej i w konsekwencji na niej spoczywał obowiązek starannego utrzymania posiadanych działek w należytym stanie uprawniającym do otrzymania dopłat. Szczególnie, że możliwość skorzystania przez producenta rolnego ze środków przeznaczonych na realizację programów pomocowych wiąże się z obowiązkiem spełnienia wszystkich warunków uprawniających do otrzymania pomocy finansowej.
W konsekwencji nie można było w żaden sposób przyjąć za zasadne twierdzeń strony, że na skutek nieuwzględnienia okoliczności podniesionych przez spółkę niezasadnie przyjęto w sprawie, że działki K, L, Ł, M, N nie spełniały warunków uprawniających do przyznania płatności.
Zdaniem WSA nieuzasadnione w świetle zebranego materiału dowodowego pozostają również podniesione przez stronę argumenty dotyczące zaniechania terminowego koszenia i usuwania okrywy roślinnej na działce O ze względu na utrudnienia spowodowane zniszczeniami terenu przez dziki. To na spółce spoczywał obowiązek zapewnienia należytego stanu dobrej kultury rolnej na zadeklarowanych działkach.
W ocenie Sądu w sprawie nie można stwierdzić naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metody produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem, poprzez uznanie, że regulacja ta wyklucza płatności w ramach wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) i będącą jego następstwem odmowy przyznania płatności w odniesieniu do zadeklarowanych gruntów, na których prowadzona jest uprawa topoli, ponieważ płatność ONW nie może być przyznana, jeżeli na działce rolnej prowadzona jest uprawa rośliny energetycznej.
W ocenie Sądu nie można również stwierdzić naruszenie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 ze względu na prawidłowe jego zastosowanie i przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości.
WSA nie podzielił argumentów strony, że organy administracji w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne, a w szczególności w sposób nieprawidłowy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy przyjmując w jego świetle za udowodnione okoliczności przytoczone w zaskarżonej decyzji. W rezultacie nie stwierdzono w sprawie naruszenia przepisów art. 77, art. 80, art. 138 §1 k.p.a.
W konsekwencji Sąd uznał za bezzasadne podniesione przez spółkę zarzuty oraz złożone wyjaśnienia, które nie potwierdziły użytkowania spornych działek przez cały rok kalendarzowy, które umożliwiałoby przyznanie płatności w wyższej kwocie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1) ppkt a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, iż decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach programu "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" (dalej Rozporządzenie ONW) poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że grunty na działkach K, L, Ł, M, N nie spełniają określonych w tym przepisie warunków przyznania płatności;
- b) art. 51 Rozporządzenia nr 1698/2005 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i wyłączenie z płatności działek K, L, Ł, M, N z uwagi na stwierdzenie, iż doszło do zaniechania na nich działalności rolniczej w wyniku działań, które można przypisać rolnikowi;
- c) art. 16 ust. 3 i ust. 5 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dalej Rozporządzenie 65/2011) polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i pomniejszeniu płatności o dwukrotną wykrytą różnicę w powierzchni zadeklarowanej do dofinansowania;
- d) Rozporządzenia Komisji Nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metody produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (dalej Rozporządzenie 1200/2009) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metody produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (dalej Rozporządzenia 1166/2008) poprzez uznanie, że regulacja ta wyklucza przyznanie płatności w ramach wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) i będącą jego następstwem odmowę przyznania płatności w odniesieniu do zadeklarowanych gruntów, na których prowadzona jest uprawa topoli.
- e) § 10 Rozporządzenia ONW w zw. z art. 19 Rozporządzenia 65/2011 i art. 71 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 i zmniejszenia płatności o 3 %.
- 2. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
§ 2 pkt 5 Rozporządzenia ONW poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że grunty na działkach K, L, Ł, M, N nie spełniają określonych w tym przepisie warunków przyznania płatności art. 51 Rozporządzenia 1698/2005 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i wyłączenie z płatności działek K, L, Ł, M, N z uwagi na stwierdzenie, iż doszło do zaniechania na nich działalności rolniczej w wyniku działań, które można przypisać rolnikowi.
art. 16 ust. 3 i ust. 5 Rozporządzenia 65/2011 polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i pomniejszeniu płatności o dwukrotną wykrytą różnicę w powierzchni zadeklarowanej do dofinansowania.
Rozporządzenia 1200/2009 i Rozporządzenia 1166/2008 poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie polegające na wykluczeniu z płatności w ramach wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) i będącą jego następstwem odmowę przyznania płatności w odniesieniu do zadeklarowanych gruntów, na których prowadzona jest uprawa topoli.
§ 10 Rozporządzenia ONW w zw. z art. 19 Rozporządzenia 65/2011 i art. 71 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i zmniejszenie płatności o 3%.
- 4. na podstawie art. 174 pkt.
- 1) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt.
- 1) ppkt c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji pomimo tego, iż decyzja te wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- a) art. 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym polegających na stwierdzeniu, że skarżący zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach K, L, Ł, M, N a także, że skarżący zaniechał koszenia na działce O. art. 138 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja ta powinna zostać uchylona w części, w jakiej odmawia przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2013 ponad kwotę 9.488,55 zł oraz nakazuje usunięcie nieprawidłowości polegającej na rzekomym braku koszenia na działce O, z uwagi na naruszenie § 2 pkt. 5 Rozporządzenia ONW poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że grunty na działkach K, L, Ł, M, N nie spełniają określonych w tym przepisie warunków przyznania płatności; art. 51 Rozporządzenia 1698/2005 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i wyłączenie z płatności działek K, L, Ł, M, N z uwagi na stwierdzenie, iż doszło do zaniechania na nich działalności rolniczej w wyniku działań, które można przypisać rolnikowi; art. 16 ust. 3 i ust. 5 Rozporządzenia 65/2011 polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i pomniejszeniu płatności o dwukrotną wykrytą różnicę w powierzchni zadeklarowanej do dofinansowania; Rozporządzenia 1200/2009 oraz Rozporządzenia 1166/2008 ich nieprawidłową interpretację i nieprawidłowe zastosowanie i wykluczenie z płatności w ramach wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) gruntów, na których prowadzona jest uprawa topoli; § 10 Rozporządzenia ONW w zw. z art. 19 Rozporządzenia 65/2011 i art. 71 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i zmniejszenia płatności o 3%.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. skutkujące nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności rozpoznaje podnoszone w tej skardze naruszenia przepisów postępowania, a dopiero w drugiej kolejności naruszenia prawa materialnego. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena naruszeń prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny między stronami albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.
Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, mimo że obszernie ujęte, to merytorycznie są nietrafne. Zasadniczo koncentrują się one na dwóch grupach zagadnień. Jedne odnoszą się do wad postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy i na ich podstawie spółka buduje ogólniejszy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w powiązaniu z art. 77 i 80 k.p.a. oraz art. 138 pkt 1 k.p.a., skutkiem czego jest wadliwe oddalenie skargi. Druga grupa zarzutów procesowych związana jest z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisów p.p.s.a, zatem art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. W obu przypadkach zarzuty są merytorycznie chybione, a niektóre również wadliwe formalnie. Wadami formalnymi dotknięte są te, które nie wskazują konkretnie naruszonych przepisów, bowiem odwołują się do całych jednostek redakcyjnych tekstu ustawy, a nie konkretnego przepisu np. art. 77 k.p.a. lub powołują przepisy nieistniejące np. art. 138 pkt 1 k.p.a. W stosunku do tych zarzutów NSA może odnieść się tylko w ograniczonym zakresie, czyli takim jaki wynika z treści uzasadnienia w sposób jasny i jednoznaczny.
Takie ograniczenie jest konsekwencją tego, że skarga kasacyjna to profesjonalny i sformalizowany środek prawny, a postępowanie kasacyjne może się toczyć tylko w granicach wyznaczonych tą skargą. Zatem w tym kontekście przyjąć trzeba, że zarzut procesowy skierowany do skarżonego wyroku zmierza do wykazania, że Sąd I instancji wadliwie oddalił skargę, bo nie wziął pod uwagę całego materiału dowodowego, a ten który rozważył, to jednostronnie ocenił.
Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że dla rozpoznawanej sprawy istotna jest tylko jedna okoliczność, czyli ustalenie faktu nieutrzymywania gruntów objętych wnioskiem w dobrej kulturze rolnej, a także niepoinformowanie organu o okolicznościach uniemożliwiających utrzymanie działek w dobrej kulturze rolnej, które przejawiało się w niewykonywaniu w terminie koszenia lub nieusuwania okrywy roślinnej w terminie, i w stwierdzeniu, że część działek została zalana. Pozostałe okoliczności, zapewne ważne z punktu widzenia prowadzonej działalności, nie mają znaczenia prawnego. Jest tak dlatego, że konsekwencje zaniechania utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej są najdalej idące, bo wykonywanie tej czynności jest warunkiem otrzymania płatności ONW. Wynika to z treści § 2 pkt 5 rozporządzenia ONW, który stanowi, że płatność ONW przysługuje rolnikowi (...) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i 51 rozporządzenia 1698/2005.
Z art. 50a rozporządzenia 1968/2005wynika zaś obowiązek przestrzegania przez rolnika w całym gospodarstwie podstawowych zasad dobrej kultury rolnej. Sankcję za zaniechanie w tym zakresie przewiduje art. 51, określający warunki redukcji lub wykluczenia z płatności. Zatem dla rozpoznawanej sprawy istotne ustalenia to te, które wiążą się z utrzymaniem w dobrej kulturze rolnej. Z akt sprawy i uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że spółka nie dokonała koszenia ani nie usunęła okrywy roślinnej w terminie według wymogów, jakie nakładają przepisy. Okoliczność ta została ustalona i nie była kwestionowana przez spółkę. Skoro zatem organy jednoznacznie ustaliły, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji, że nie zostało w terminie dokonane usunięcie zakrzaczenia z gruntów objętych wnioskiem, a także że część działek została zalana, czego skarżąca nie zgłosiła organowi w formie procesowej, to zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły zostać uznane za uzasadnione.
W ocenie NSA w konsekwencji należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego za nieuzasadnione. Spółka ujmuje te zarzuty w sposób szeroki, jednak ich istota sprowadza się do próby podważenia stanu faktycznego poprzez kwestionowanie zasadności oceny, że działki nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. W ocenie NSA w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i przyjętych za podstawę orzekania przez Sąd I instancji zarzuty te okazały się być niezasadne. Skutkiem ustalenia, że na spornej części działek znajdowały się zakrzaczenia, a także że część działek była zalana jest uznanie, że płatność ONW do tej części działek nie przysługuje. Oznacza to, że organ zasadnie zastosował § 2 pkt 5 rozporządzenia ONW w związku z art. 51 rozporządzenia 1698/2005 odmawiając przyznania płatności ONW w stosunku do części działek nieutrzymanych w dobrej kulturze rolnej.
W kontekście tych uwag przyjąć należy, że organy ARiMR oraz Sąd I instancji nie naruszyły prawa w zakresie, w jakim wywodziła spółka w zarzutach kasacyjnych.
Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.