Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 72/13 oddalił skargę Miasta i Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r., nr [...] o zobowiązaniu do zwrotu części wyrównawczej subwencji ogólnej w wysokości 1.313.783 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.
W skardze kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 2 lipca 2013 r. Miasto i Gmina M. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarła też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. o wskazanym wyżej numerze.
Uzasadniając wniosek Miasto i Gmina M. argumentowała, że podobnych decyzji o zwrocie należności Minister Finansów wydał wobec niej więcej i z tego powodu musiała zaciągnąć kredyt. Wykonanie decyzji objętej niniejszym wnioskiem będzie oznaczało konieczność zwiększenia kwoty kredytu i spowoduje wzrost zadłużenia do kwoty 6.491.185 zł. Jeżeli tak się stanie, to ogólna kwota zadłużenia liczona wraz z kosztami obsługi długu będzie w 2013 r. dwukrotnie wyższa niż w ostatnich dwóch latach. Znaczne zadłużenie uwarunkowało to, że wnioskująca już w budżecie na 2012 r. nie mogła uwzględnić niezbędnych wydatków na remonty dróg i budynków komunalnych. Wydatnie ograniczyła też wydatki bieżące, w szczególności na remont zabytkowego Klasztoru [...], w którym mieści się siedziba [...]. Dodatkowe utrudnienie finansowe stanowią niewystarczające subwencje na realizację zadań oświatowych i pomoc społeczną, a także brak otrzymania wszystkich zaplanowanych zwrotów za realizację zadań z udziałem środków udzielonych z budżetu Unii Europejskiej. W opisanej sytuacji wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli uniknąć znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na gruncie działalności Gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Zastosowanie wobec wnioskodawczyni ochrony tymczasowej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest zasadne.
Z argumentacji przedstawionej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynikają przesłanki zawarte w omówionym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe stwierdzenia, że Miasto i Gmina M. znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, która powoduje systematyczny wzrost zadłużenia świadczą co najwyżej o poważnych kłopotach w gospodarowaniu gminnym budżetem. Brak podania we wniosku jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji miał przesądzające znaczenie dla oceny wniosku. Ogólnikowości przytoczonych twierdzeń dowodzi przede wszystkim jedynie zasygnalizowanie niemożności poniesienia niezbędnych wydatków przez Miasto i Gminę M. na utrzymanie gminnego majątku i infrastruktury. Jakich rozmiarów szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki powstaną w sytuacji braku wydatkowania bliżej nieokreślonych środków finansowych na utrzymanie gminnego majątku i infrastruktury Gmina nie wyjaśniła.
Nie wiadomo też jakich zadań i w jakim zakresie nie będzie ona mogła realizować, gdy zaskarżona decyzja zostanie wykonana, tym bardziej, że Minister Finansów zobowiązał ją – jak wynika z wniosku – do zwrotu także innych należności niż część wyrównawcza subwencji ogólnej określona w kwestionowanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.