Uzasadnienie
|Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 740/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A Sp. j. w |
|B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oraz zwrócił |
|skarżącej uiszczony wpis od skargi. |
|Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 19 marca 2018 r. spółka wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję |
|Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK). |
|Wcześniej, pismem z dnia 1 marca 2018 r., skarżąca złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją. |
|Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Prezes UOKiK stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. |
|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 |
|sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), |
|wskazał przede wszystkim, że do będącej przedmiotem zaskarżenia decyzji zastosowanie ma art. 52 § 3 p.p.s.a. w następującym brzmieniu: |
|jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść|
|skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. |
|Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, skarżąca - prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji z |
|dnia [...] lutego 2018 r. - decydując się na wniesienie w dniu 1 marca 2018 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zrezygnowała z |
|uprawnienia do wniesienia skargi. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji|
|nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne |
|rozpatrzenie sprawy, nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji |
|administracyjnej. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która |
|dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. WSA stwierdził, że w obecnym stanie prawnym stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do |
|wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje stronie alternatywnego prawa do wniesienia skargi w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. |
|Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła spółka. |
Orzeczenie zaskarżyła w całości.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostało skutecznie wszczęte, co pozbawiło stronę prawa do poddania decyzji kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie postanowienia Sadu I instancji www całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i odrzucenie skargi z uwagi na treść art. 52 § 3 p.p.s.a., gdy postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostało skutecznie wszczęte.
Nie jest sporne, że w stanie prawnym aktualnym w warunkach rozpoznawanej sprawy, zgodnie z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.
Z wyżej cytowanego przepisu wynika, że strona może albo wnieść skargę na decyzję nieostateczną bez skorzystania z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W literaturze podkreśla się fakt pozostawienia w art. 52 § 3 p.p.s.a. przez ustawodawcę stronom wyboru środka ochrony prawnej (tak: A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Komentarz do art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 13). Artykułuje się też uznanie strony w zakresie korzystania z omawianego uprawnienia (jw. teza 14).
W rozpoznawanej sprawie strona dokonała wyboru środka prawnego i złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie podniósł Sąd I instancji, że wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej w przypadku uznania nieskuteczności jednego z nich. Do tego w istocie sprowadzałoby się rozwiązanie skarżącej sugerujące dopuszczenie rozszerzenia środków zaskarżenia decyzji nieostatecznych.
Niewątpliwie omawiany przepis stanowi przepis szczególny, przewidujący wyjątek od zasady składania skargi od decyzji ostatecznych, stąd też jego interpretacja rozszerzająca, dopuszczająca aktywizowanie uprawnienia do korzystania z alternatywnie przewidzianego przez ustawodawcę uprawnienia do złożenia skargi na decyzję nieostateczną w przypadku uznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za nieskuteczne, nie może być uznana za dopuszczalną.
Z uwagi na powyższe rozważania skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Wymaga jednocześnie zaznaczenia, że o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23).