Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 899/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2058/10 oddalającego skargę A. T. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr: [...] w przedmiocie wymierzenia, na podstawie § 2 pkt 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671), kary pieniężnej w wysokości 20000 zł w każdej sprawie.
W piśmie z dnia 23 czerwca 2015 r. A. T. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", podając jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt K 31/13, zgodnie z którym § 2 - § 5 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim określają dolne granice kar pieniężnych, są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) w zw. z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w całości oraz uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2058/10 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w obu instancjach oraz kosztów postępowania wznowieniowego.
Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania, skarżący podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny uznał, iż w ustawie o rybołówstwie nie została ustanowiona dolna granica kar, zaś minister, ustalając w rozporządzeniu z dnia 21 kwietnia 2005 r. dolne stawki kar, spowodował, że w przypadku stwierdzenia określonego naruszenia, organ wymierzający karę nie może nałożyć kary w wysokości niższej niż przewidziana w rozporządzeniu. W konsekwencji uniemożliwił realne stosowanie kryterium szkodliwości czynu. Zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie, minister miał jedynie "zróżnicować" kary przewidziane w ustawie, co nie może być odczytane, jako upoważnienie do "zaostrzenia" regulacji w stosunku do stanu prawnego wynikającego z decyzji ustawodawcy. Regulacja zawarta w rozporządzeniu z 2005 r., w ocenie Trybunału, pogarsza sytuację podmiotu: ustanawia dolny pułap odpowiedzialności, podczas gdy w ustawie takiego pułapu brak.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego organ wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowań administracyjnych zakończonych decyzjami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r.
W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2015 r. skarżący podniósł, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił własne decyzje z dnia [...] sierpnia 2010 r. i poprzedzające je decyzje Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] maja 2010 r. o wymierzeniu kary pieniężnej i umorzył postępowanie w sprawie.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzje z dnia [...] sierpnia 2015 r., wydane po przeprowadzeniu wznowionego na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145a oraz art. 105 k.p.a., zostały doręczone skarżącemu w dniu 7 września 2015 r.
W piśmie z dnia 11 marca 2016 r. skarżący zmodyfikował wnioski skargi o wznowienie postępowania, wnosząc o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r. w całości i umorzenie postępowania oraz podtrzymał wniosek o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w obu instancjach oraz kosztów postępowania wznowieniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania jest zasadna, wobec czego podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10 przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien stosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w sprawie".
Mając na uwadze przywołany pogląd prawny oraz cel zmierzający do realizacji prawa strony skarżącej do ponownego rozpoznania sprawy w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 marca 2015 r. o sygnaturze K 31/13, dotyczącego zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671), w sytuacji gdy skarga o wznowienie postępowania dotyczyła sprawy w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga wniesiona przez A. T. opiera się na ustawowej przesłance do wznowienia postępowania w związku z czym postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia – art. 282 § 1 p.p.s.a.
Uwzględniając fakt, że Trybunał Konstytucyjny przywołanym wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., w punkcie 4 a) sentencji orzekł, że § 2 – 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, w zakresie w jakim określają dolne granice kar pieniężnych są niezgodne z art. 63 ust. 2 i 4 ustawy o rybołówstwie w zw. z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz bezsprzeczny fakt, iż rozstrzygnięcia organów, których sprawa dotyczy, mocą których wymierzono stronie kary pieniężne, oparte były w podstawie materialnoprawnej o § 2 pkt 22 wskazanego rozporządzenia, uchyleniu w całości podlegał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 899/11 oraz poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2058/10, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a.
Wobec zaś okoliczności, że po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr: [...] uchylił swoje decyzje z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr: [...] i poprzedzające je decyzje Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] maja 2010 r. oraz umorzył postępowanie w sprawach, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 282 § 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a.