Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2001 r., sygn. akt II GSK 159/11 Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił bez rozpatrzenia skargę kasacyjną Marszałka Województwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 652/10 w sprawie ze skargi D. K. C. B.-S. Sp. z o.o. we W. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania od negatywnego rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej; oraz zasądził zwrócenie organowi wpis sądowy w wysokości 100 zł.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd kasacyjny uznał, że czternastodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej został przekroczony z uwagi na złożenie jej za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., który przekazał ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego już po terminie określonym w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. z 2009 r., Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej z.p.p.r.
Pismem z dnia 18 lutego 2011 r. Marszałek Województwa D. złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia powyższego postanowienia poprzez zastąpienie daty "25 stycznia 2011 r." jako daty wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 652/10 datą "24 stycznia 2011 r.", ponieważ w tym dniu wniesiono ten środek zaskarżenia za pośrednictwem urzędu pocztowego, a tym samym skarga kasacyjna została wniesiona w prawidłowym trybie i przy zachowaniu 14-dniowego terminu. Do pisma załączył potwierdzenie nadania na poczcie i potwierdzenie odbioru. Ponadto dodał, że wyłączenie na podstawie art. 30e z.p.p.r. konieczności wnoszenia skarg kasacyjnych za pośrednictwem sądów I instancji miało na celu uproszczenie postępowania w tych odrębnych sprawach, a strona ma prawo wnieść skargę kasacyjną w tym trybie, lecz nie ma takiego obowiązku, co zostało zauważone m.in. w postanowieniu NSA z dnia 3 grudnia 2010 r. (sygn. akt II GSK 1392/10).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na żądanie strony, co wynika między innymi z art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a, który przewiduje prawo wniesienia zażalenia także na postanowienie o odmowie sprostowania orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Jednakże przedmiotem takiego sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne sądu czy też mylne zastosowanie przepisu prawnego (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie..., s. 248).
W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonym postanowieniem pozostawił skargę kasacyjną organu bez rozpatrzenia, ponieważ na podstawie posiadanych w dniu wydania tego orzeczenia całości akt sprawy ustalił, że skarga ta została złożona bezpośrednio do Sądu I instancji w dniu 25 stycznia 2011 r., czyli z upływem 14-dnowego terminu do jej wniesienia, określonego w art. 30d z.p.p.r. Tymczasem z załączonego do pisma o sprostowaniu tego postanowienia potwierdzenia nadania na poczcie wynika, że skarga ta została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 24 stycznia 2011 r., a więc – w przekonaniu organu – w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 listopada 2010 r. Należy jednak podkreślić, że zgodnie z wyżej wymienionych przepisem, w celu nadania skardze kasacyjnej biegu konieczne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek. Zachowanie 14-dniowego terminu do jej wniesienia, dostarczenie wraz z nią kompletnej dokumentacji sprawy wraz z uiszczonym należnym wpisem oraz złożenie jej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem również ostatni warunek musi być bezwzględnie spełniony. Niesłuszny jest więc pogląd organu, że strona wnosząca skargę kasacyjną w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o zasadach polityki rozwoju może, ale nie musi dokonać takiej czynności bezpośrednio do Sądu kasacyjnego. Wbrew poglądom organu, nic takiego nie wynika również z powołanego przez niego postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1392/10.
Z powyższego wynika, że nawet jeśli skarga kasacyjna została złożona w dniu 24 stycznia 2011 r., to jednak została ona złożona po terminie, ponieważ za dzień jej wniesienia należało uznać dzień przekazania jej przez Sąd I instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co w sprawie nastąpiło w dniu 27 stycznia 2011 r.
Natomiast z zaskarżonego postanowienia wynika, że organ został błędnie pouczony przez Sąd I instancji o sposobie wniesienia środka zaskarżenia, co nie może obciążać strony postępowania. Dlatego też organ może w stosownym terminie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia powołując się na błędne pouczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 160 p.p.s.a. w związku z art. 156 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.