Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 46/14, wydanym w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 18 listopada 2013 r. Nr... w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W dniu 14 lutego 2013 r. na drodze krajowej nr 94 w miejscowości S. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę kierowanego przez R.G.samochodu marki Renault, nr rejestracyjny., należącego do K. G., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą P.(dalej "skarżąca").
W trakcie kontroli stwierdzono:
- • wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w analogowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego badania okresowego;
- • nieokazanie podczas kontroli kompletu wykresówek za ostatnie 28 dni pracy poprzedzające dzień kontroli lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tym okresie;
- • nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Jak wyjaśnił kierowca posiadał on w pojeździe jedynie aktualną wykresówkę oraz świadectwo potwierdzające przebywanie na urlopie w dniach 31 października 2012 r. - 11 lutego 2013 r.
Według poczynionych ustaleń na odwrotnej stronie skserowanej tarczki tachografu nie było odręcznych zapisów stosowanych przy awarii tego urządzenia.
W świetle wyjaśnień skarżącego pojazdem był wykonywany przewóz drogowy z K. W. do P. pod załadunek przesyłek kurierskich.
W związku z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym postanowieniem z 23 maja 2013 r. nr. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne.
W toku postępowania skarżąca wyjaśniła, że w dniach 12-14 lutego 2013 r. samochód był używany przez kierowcę prywatnie, a nie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, dlatego nie było potrzeby dokumentowania aktywności kierowcy. Przedłożyła również fakturę VAT nr. z 18 lutego 2013 r. wystawioną przez T.Serwis potwierdzającą sprawdzenie i wymianę taśmy w tachografie.
Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektora Izby Celnej we W.utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z 30 września 2013 r. sygn.., nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 6.000 zł, obejmującą kwotę 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego badania kontrolnego lub kalibracji oraz kwotę 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie pracy kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in. art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 92a ust. 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej "utd"), lp. 6.1.4 i 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 1, art. 3 ust. 1, art. 12, art. 13, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 ust. 7 lit. a. lit. c, art. 16 oraz pkt 3 części VI załącznika nr 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 1, art. 2 ust. 1 lit. a, art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 2006-03-15 (Dz. Urz.
UE. L 2006 Nr 102.1 z 11 kwietnia 2006 r.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295 z 2005 r. ze zm.).
W świetle art. 87 ust. 1 utd podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
Zgodnie z art. 87 ust. 3 utd 3 przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
Stosownie do art. 92a ust. 6 utd, 6 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
W myśl lp. 6.1.4 zał. nr 3 do utd wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji zagrożone jest karą pieniężna w kwocie 1.000 zł.
W świetle lp. 6.2.1 zał. nr 3 do utd nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 5.000 zł.
Stosownie do art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 urządzenia rejestrujące, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, ich konstrukcja, zasady instalacji, użytkowania i kontroli, spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz wymagania określone w załącznikach I lub IB i II, stanowiących integralną część niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r.
W myśl art. 12 Rozporządzenia Rady (WE) nr 3821/85 urządzenia rejestrujące mogą być instalowane lub naprawiane wyłącznie przez instalatorów lub warsztaty uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do wykonywania tego rodzaju prac oraz po tym jak organy te, o ile uznają to za stosowne, zasięgnęły opinii zainteresowanych producentów (ust. 1). Uprawniony instalator lub warsztat umieszcza specjalny znak na zakładanych przez siebie zabezpieczeniach, i ponadto wprowadza do urządzenia rejestrującego zgodnego z załącznikiem IB, elektroniczne dane zabezpieczające, w szczególności w celu przeprowadzania kontroli ich tożsamości. Właściwe władze każdego z Państw Członkowskich prowadzą rejestr użytych znaków oraz elektronicznych zabezpieczeń, a także wydanych kart uprawnionych warsztatów oraz instalatorów (ust. 2). Właściwe władze Państw Członkowskich przesyłają Komisji wykazy upoważnionych instalatorów oraz warsztatów oraz kart im wydanych, a także przedstawią kopie znaków i inne niezbędne informacje, dotyczące użytych elektronicznych zabezpieczeń (ust. 3).
W celu poświadczenia, że instalację urządzenia rejestrującego wykonano zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia, przytwierdza się tabliczkę pomiarową, zgodnie z warunkami przewidzianymi w załącznikach I i IB (ust. 4).
W świetle art. 13 Rozporządzenia (WE) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.
W myśl art. 15 ust. 7 lit. c Rozporządzenia (WE) nr 3821/85 upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3.
W świetle art. 16 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 3821/85 w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwolą. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do siedziby przedsiębiorstwa nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze.
Stosownie do pkt 3 a części VI zał. nr 1 Rozporządzenia nr 3821/85 okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.
Stosownie do art. 10 ust. 2 wspomnianego Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.
W myśl § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295) sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej (ust. 1). Urządzenie rejestrujące powinno być zgłoszone do sprawdzania: 1) po raz pierwszy, wraz z dowodem legalizacji pierwotnej;
- 2) kolejnego, z dowodem legalizacji pierwotnej albo ostatniej legalizacji ponownej.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej jakoby kontrolowany przewóz miał charakter prywatny i niehandlowy, gdyż przeczą temu ustalenia protokołu kontroli drogowej, mającego walor dokumentu urzędowego.
Przechodząc do stwierdzonego wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji w trakcie kontroli nie okazano ani wklejki legalizacyjnej, ani świadectwa legalizacji. Jak wskazał organ w myśl art. 4 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.) dowodem legalizacji jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym poświadczająca dokonanie legalizacji. Z nadesłanej faktury VAT nr z 18 lutego 2013 r. oraz z pisma firmy T. Serwis wynika, że firma ta dokonała jedynie sprawdzenia tachografu i nastąpiło to już po kontroli. Zasadnie więc nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 1.000 zł, stosownie do lp. 6.1.4 zał. nr 3 do utd.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie podważyła stwierdzonemu podczas kontroli faktowi nie rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie pracy kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 5.000 zł myśl lp. 6.2.1 wspomnianego zał. nr 3 do utd. Kierowca, jak stwierdzono w protokole, przedłożył wykresówkę z dnia kontroli, na której w żaden sposób nie zaznaczono aktywności pracy kierowcy. W świetle ustaleń wspomnianego protokołu kierowca wiedział o niesprawności tachografu od 11 lutego 2013 r. Zatem, musiała o tym wiedzieć również skarżąca. Przyjmując, że tachograf był zepsuty kierowca miał obowiązek, wynikający z art. 16 ust. 2 powołanego Rozporządzenia (WE) nr 3821/85), zaznaczania na wykresówce danych umożliwiających jego identyfikację wraz ze wszystkimi informacjami dotyczącymi okresu, w którym aktywność kierowcy nie była poprawnie rejestrowana lub drukowana przez urządzenie rejestrujące.
W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała, aby dołożyła należytej staranności dla uniknięcia kary pieniężnej z powołaniem się na przepisy art. 92b i art. 92c ust. 1 utd. Przeczy temu powierzenie R. G.dokonania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w niesprawny tachograf.
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił tę skargę, o czym była mowa na wstępie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego i materialnego.
Odnosząc się do zarzucanego naruszenia prawa, polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, organy prawidłowo wskazały na obowiązek skarżącej legalizacji tachografów wynikający w szczególności z treści art. 3 oraz postanowień działu VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, a także powołanego § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych w związku z art. 87 utd. Przepis prawa krajowego, w zakresie dopuszczalnym przepisami prawa europejskiego, wprowadza obowiązek sprawdzania omawianego urządzenia nie rzadziej niż co 24 miesiące.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie wykazała by zostało przeprowadzone badanie okresowe tachografu, w który był wyposażony kontrolowany pojazd. Skarżąca była dwukrotnie wzywana przez organ do nadesłania dokumentów potwierdzających wykonanie tego badania w okresie wymaganym przepisami prawa oraz dokumentu potwierdzającego naprawę tachografu w przypadku, gdyby tachograf był faktycznie niesprawny. Skarżąca przesłała wprawdzie odpis dokumentu w postaci faktury VAT nr, z którego wynika sprawdzenie tachografu, ale czynność ta datuje się dopiero na dzień 18 lutego 2013 r., a zatem po dniu kontroli drogowej. Nie potwierdza to, że zachowany został termin dwóch lat przewidziany dla sprawdzenia urządzenia. Tym samym zasadnie nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 1.000 zł na podstawie lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do utd.
Według Sądu pierwszej instancji w sprawie udowodniono także okoliczność nie odnotowywania przez tachograf zapisów świadczących o aktywności kierowcy, do sporządzenia których był zobligowany w myśl art. 13, art. 15, art. 16 cytowanego rozporządzenia Rady nr 3821/85. Strona nie przeczyła tej okoliczności, lecz wezwana do złożenia wyjaśnień wskazała, że pojazd był używany prywatnie, co w sprawie nie miało miejsca, jak to trafnie ustalił organ. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji po raz pierwszy twierdzenie, że sporny przewóz drogowy miał charakter prywatny i nie pozostawał w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżąca sformułowała dopiero w piśmie z 20 lipca 2013 r. a zatem po upływie pięciu miesięcy od dnia kontroli drogowej. Trzecie zaś wezwanie organu (z 7 sierpnia 2013 r.) o nadesłanie informacji i dokumentów, na podstawie których pojazd był używany prywatnie, przez kogo i w jakim celu - skarżąca pozostawiła bez odpowiedzi.
Dopiero na etapie składania odwołania w piśmie z dnia 18 października 2013 r. skarżąca podała, że kierujący pojazdem mąż jechał po skrzynię biegów, nie zaś po załadunek przesyłek kurierskich, jak oświadczył w trakcie kontroli drogowej. Nie poparła wszakże swej wypowiedzi w tej materii żadnym dowodem, a zaistniałą rozbieżność tłumaczyła zdenerwowaniem kierowcy podczas przebiegu kontroli.
Wbrew zarzutom skarżącej organ prawidłowo prowadził postępowanie wyjaśniające. Skarżącej doręczono odpis protokołu z kontroli drogowej. Organ wzywał skarżącą dwukrotnie pismami z 19 marca i 23 maja 2013 r. do nadesłania wyjaśnień w kwestii stwierdzonych w protokole naruszeń, z którymi skarżąca była zaznajomiona.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji protokół kontroli został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. Nr 145, poz. 1184) oraz w sposób odpowiadający uregulowaniom art. 68 i art. 69 k.p.a. Protokół ten ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Korzysta zatem z domniemania prawdziwości, a jego obalenie wymaga przeciwdowodu, którego skarżąca nie przedstawiła mimo wezwania organu. Trafne zatem jest stanowisko organu w kwestii braku skutecznego zakwestionowania przez skarżącą mocy dowodowej tego protokołu.
Organy podjęły też wymagane czynności procesowe dla wypełnienia obowiązku niewadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, z dochowaniem reguł art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. W sprawie stwierdzone przez organ okoliczności faktyczne zostały ustalone w drodze czynności kontrolnych, prawidłowo przeprowadzonych z udziałem kierowcy, który złożył wyjaśnienia nie budzące wątpliwości, a także w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z udziałem strony skarżącej, którą wzywano kilkakrotnie do ustosunkowania się na piśmie do poczynionych ustaleń i przedstawienia dowodów, co uczyniła, przedstawiając: wykaz pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji, fakturę VAT dotyczącą sprawdzenia tachografu i wymiany taśmy, orzeczenie psychologiczne z 15 czerwca 2013 r., orzeczenie lekarskie z 6 lipca 2013 r., świadectwo kwalifikacji zawodowych z 5 lipca 2013 r. Słusznie wobec tego organ odwoławczy uznał - dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedziami strony skarżącej - że stan faktyczny sprawy nie wymagał już uzupełnienia i zbędne było tym samym dopuszczenie przez organ dowodów z przesłuchania kierowcy, który już złożył oświadczenia w dacie kontroli oraz z przesłuchania strony skarżącej, które stanowiłoby niewątpliwie powielenie złożonych przez nią wyjaśnień na piśmie.
Organy obu instancji zagwarantowały skarżącej prawo czynnego udziału w postępowaniu, w tym także wynikające z realizacji przepisu art. 10 § 1 k.p.a., z którego to uprawnienia strona skarżąca w fazie postępowania odwoławczego nie skorzystała z własnej woli. W aktach znajdują się potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą kierowanych do niej wezwań oraz postanowień zawiadamiających o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów i dowodów. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym skarżąca złożyła wyjaśnienia (w piśmie z 19 kwietnia 2013 r. i 20 lipca 2013 r.), zaprezentowała dowody w postaci załączonych odpisów dokumentów. Składała - uwzględnione przez ten organ - wnioski o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień.
Sąd pierwszej instancji podzielił także stanowisko organu o braku przesłanek dla uwolnienia skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia prawa, stosownie do przepisów art. 92b i art. 92c utd.
Skarżąca wywiodła obszerną skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 w związku z art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Dyrektor Izby Celnej we W rozpatrzył sprawę w sposób prawidłowy i wnikliwy, a tym samym Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowego ustalenia, że zebrany w przedmiotowym postępowaniu materiał dowodowy był wystarczający do nałożenia wyżej wskazanej kary pieniężnej za rzekome naruszenia mające polegać na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego badania kontrolnego lub kalibracji oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co w konsekwencji skutkowało tym, iż wyrok zaskarżony wyrok został w całości wyłącznie oparty na ustaleniach organu administracyjnego znajdujących się we wskazanej zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L.), bez własnej, wnikliwej sądowej analizy niniejszej sprawy, i co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wobec wskazania przez ten Sąd wyłącznie - praktycznie w ramach powtórzenia - argumentacji prawnej i faktycznej organu administracyjnego w zakresie uzasadnienia swego stanowiska co do wydanego wyroku i w sposób ogólnikowy bez analizy poszczególnych rzekomych naruszeń pod kątem przywołania do poszczególnych zdarzeń podstaw prawnych, oraz nie wzięcie pod uwagę wyroku wydanego w postępowaniu karnym, toczącym się wobec kierowcy pojazdu, w ramach którego uniewinniono tegoż kierowcę od zarzutów prowadzenia pojazdu bez rejestracji przy pomocy urządzeń rejestrujących wskazań prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co skutkuje, że sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło wyłącznie w aspekcie działania organu, co czyni w tym zakresie orzeczenie Sądu "automatycznym", a zatem wobec braku szczegółowego rozważenia zarzutów i argumentów strony zawartych w skardze i poprzestanie wyłącznie na analizie czynności dokonanych przez organ kontrolny, podczas gdy dyspozycja przywołanego przepisu nakazuje sądowi rozważenie w wyroku wszystkich zarzutów strony, w szczególności tych, które mają istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to Ip.6.1.4 zał. nr 3 do powołanej ustawy o transporcie drogowym i lp.13.2 zał. nr 1 do wspomnianej ustawy w zw. z art. 4 powołanego Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zakresie uznania przez Sąd pierwszej instancji istnienia przesłanek do wymierzenia kary pieniężnej za rzekome naruszenie dotyczące wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi gdzie w przeprowadzonych postępowaniach brak było podstaw do uznania ustaleń w niniejszej sprawie w powyższych zakresach za "bezsporne" w tym, co do okazywanych dokumentów w ramach kontroli ich wartości dowodowej, okoliczności ich powstania, zeznań osób mających interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.
Najdalej idącym zarzutem naruszenia przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu, co wymaga podkreślenia, w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w rzeczy samej stanowią gołosłowną polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, akceptującym poczynione w sprawie ustalenia organu odwoławczego oparte na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym sprawy, a w szczególności protokole z kontroli drogowej, i jego wszechstronnym rozpatrzeniu. Skarga kasacyjna, podobnie jak to miało miejsce w postępowaniu administracyjnym, nie powołała się na żaden dowód, który podważyłby istotne dla sprawy ustalenia na okoliczność naruszeń prawa stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej. Dotyczy to w szczególności dowodów dotyczących obalenia prawdziwości stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej faktów, a mianowicie wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w analogowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego badania okresowego, a także nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Skarga kasacyjna czyni Sądowi pierwszej instancji zarzut, że ten nie dokonał własnych ustaleń i analizy okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, a odniósł się do ustaleń poczynionych w tym względzie przez organ odwoławczy. Tak postawiony zarzut może świadczyć o niezrozumieniu przez autora skargi kasacyjnej charakteru prawnego wymiaru sprawiedliwości prowadzonego przez sądownictwo administracyjne. Sąd administracyjny, w przeciwieństwie do sądu powszechnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Natomiast w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z uwagi na taki charakter sądu administracyjnego nie leży w jego kompetencji ustalanie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a jedynie kontrola, czy organy prowadzące postępowanie administracyjne wyjaśniając ten stan, uczyniły to z dochowaniem reguł wiążącej je w tym zakresie procedury" (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 roku, sygn. akt II FSK 2117/11).
Tym samym brak jest podstaw dla stawiania zarzutu, że Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie miał obowiązek dokonywania własnych ustaleń na okoliczność, czy zgodne ze stanem rzeczywistym są ustalenia stwierdzone w protokole z kontroli drogowej samochodu skarżącej.
Na odpowiedzialność skarżącej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, zagrożone karami pieniężnymi o których wyżej mowa, pozostaje bez wpływu wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II W 1137/13, uniewinniający kierowcę pojazdu od popełnienia zarzucanych mu czynów. W szczególności, co wymaga podkreślenia, kara pieniężna nałożona za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym jest, przynajmniej zasadniczo, stwierdzeniem przejawu deliktu administracyjnego jakiego dopuścił się ukarany podmiot. Konstrukcja deliktu administracyjnego opiera się na zobiektywizowanej odpowiedzialności sprawcy tego czynu, a więc zasadniczo nie jest zależna od jego winy.
Ponadto wyrok ten nie ma znaczenia w sprawie również i z tego powodu, że postępowanie karne zakończone wspomnianym wyrokiem nie toczyło się w stosunku do skarżącej, będącej stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Natomiast można dodać, wskazując na przepis art. 11 p.p.s.a., że sąd administracyjny wiąże jedynie prawomocny wyrok skazujący co do popełnienia przestępstwa, a taka sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach sprawy.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, nie są one także oparte na usprawiedliwionych podstawach. Skoro nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą ustalenia faktyczne zagrożone karami pieniężnymi, a w szczególności przewidziane w lp. 6.1.4 i 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nałożenie na skarżącą tych kar nie naruszało prawa. Niezrozumiały jest przy tym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu lp. 13.2 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym, który nie był przedmiotem postępowania administracyjnego, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego. Tym samym przepis ten nie mógł być naruszony w niniejszej sprawie.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.