Uzasadnienie
R. P. i S. P. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 kwietnia 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 26/11 oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 30.000,00 złotych.
W skardze kasacyjnej skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu I instancji oraz decyzji organu uzasadniając tym, że wyegzekwowanie kary pieniężnej mogłoby wpłynąć na utratę płynności przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej z uwagi na obciążenia zobowiązaniami leasingowymi i innymi kosztami operacyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że okoliczności podniesione przez Skarżących nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.
Podnieść należy, że Skarżący poza ogólnymi stwierdzeniami odnoszącymi się do trudnej sytuacji finansowej nie przedstawili żadnych argumentów, które uprawdopodabniałyby, że egzekucja należności określonej w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w kwocie 30.000 złotych spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe w majątku prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa lub wyrządzi znaczną szkodę w wykonywanej działalności gospodarczej. Strona występująca o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym powinna była uzasadnić celowość przyznania jej tego środka tymczasowej ochrony przez Sąd tj. przedstawić okoliczności odnoszące się do jej trudnej sytuacji majątkowej i uprawdopodobnić przewidywalne ujemne skutki wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzeć to stosownym materiałem dowodowym.
Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności, które powodowały jego podjęcie.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, iż w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidziano możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z tym wniosek Skarżących w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.
W pozostałym zakresie wniosek jako niezasadny został oddalony na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.