Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 105/18 oddalił skargę A. A. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 9 października 2017 r., którą skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku strona wniosła, na podstawie art. 192 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.), o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w A., Wydział II Karny (sygn. akt II K 428/17). Strona podkreśliła, że niezawieszenie postępowania spowoduje dla niej ciężkie i nieodwracalne skutki prawne i majątkowe.
Ponadto w ocenie skarżącego w rozpoznawanej sprawie doszło do niepodważalnego naruszenia praw gwarantowanych w ustawie zasadniczej. Zdaniem strony ustawa z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2213 z późn. zm., dalej: ustawa o ochronie osób i mienia) w zakresie wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony nie może ograniczać jednego z podstawowych praw obywatelskich, tj. domniemania niewinności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do oceny zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, iż instytucja zawieszenia postępowania stanowi zaprzeczenie zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Konfrontacja przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z cytowanego art. 7 p.p.s.a. prowadzić musi do wniosku, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym wypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy zaistniała w toku postępowania przeszkoda faktycznie uzasadnia odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy. Powyższe oznacza, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Treść cytowanego przepisu wskazuje więc na konieczność wystąpienia pomiędzy toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, a innym postępowaniem ścisłego związku (kwestia prejudycjalna), polegającego na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Ponadto posłużenie się w ww. przepisie sformułowaniem "sąd może" świadczy o tym, że decyzja w tym przedmiocie została pozostawiona uznaniu sądu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie trafnie wskazuje się, że powiązanie rozpoznawanej sprawy z innymi sprawami nie oznacza automatycznie zasadności wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 19 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3178/14; wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2323/15, Lex 239313).
W warunkach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takiego związku pomiędzy przedmiotową sprawą a wskazywanym we wniosku postępowaniem karnym przed Sądem Rejonowym w A., Wydział II Karny (sygn. akt II K 428/17), który uzasadniałby konieczność zawieszenia niniejszego postępowania kasacyjnego.
Skarżący nie przedstawił zasługujących na uwzględnienie argumentów uzasadniających pogląd, że pomiędzy toczącym się postępowaniem karnym a postępowaniem sądowoadministracyjnym istnieje zależność tego rodzaju, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie byłoby celowe.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wydana na postawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.; dalej "ustawa o ochronie") który przewiduje, że "Pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sądowoadministracyjna kontrola legalności tej decyzji nie wymaga zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w A., Wydział II Karny (sygn. akt II K 428/17).
Niezasadna jest argumentacja skarżącego, że brak zawieszenia mógłby doprowadzić do "niepodważalnego naruszenia praw gwarantowanych w ustawie zasadniczej". Nie stanowią uzasadnienia dla zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie argumenty skarżącego, że "zapisy ustawy o ochronie osób i mienia w zakresie wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony nie mogą ograniczać jednego z podstawowych praw obywatelskich, tj. domniemania niewinności" oraz że wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne winno być umorzone, a jego wynik winien być uwzględniony przez sąd administracyjny, z uwagi na domniemanie niewinności, przed rozpoznaniem wniesionej skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę strony na decyzję w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie.
Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2199/17). Przesłankę skreślenia stanowi już samo wszczęcie postępowania karnego, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. W toku postępowania administracyjnego o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych (wyrok WSA z 7 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2199/17).
Powyższe oznacza, że o ewentualnej winie skarżącego będzie rozstrzygał sąd karny. W kompetencji sądu administracyjnego leży natomiast ocena zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 cyt. ustawy o ochronie, dotyczącej sankcji administracyjnej o charakterze obiektywnym, oderwanym od przesłanki winy.
Autor skargi kasacyjnej zdaje się błędnie utożsamiać przesłanki zawieszenia postępowania sądowego (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 3 p.p.s.a.), gdyż w uzasadnieniu wniosku powołuje się na okoliczności związane z materialną i rodzinną sytuacją skarżącego, co w świetle jasnej treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest prawidłowe, bowiem nie mają one wpływu na możliwość zawieszenia postępowania przed sądem.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających pogląd, że pomiędzy toczącym się postępowaniem karnym a postępowaniem sądowoadministracyjnym istnieje zależność tego rodzaju, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie byłoby celowe.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 i art. 193 p.p.s.a.