Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 382/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i umorzenia postępowania.
Sąd pierwszej instancji uznał w szczególności, że art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) – będące podstawą prawną rozstrzygnięć organu administracji orzekającego w sprawie – nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE Nr L 204 z dnia 21 lipca 1998 r., str. 37, ze zm.).
W skardze kasacyjnej "F." Spółka z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła to orzeczenie w całości. Zarzuciła naruszenie:
- 1) prawa materialnego, to jest:
- a) art. 138 ust. 1, art. 129 ust. 2 i art. 118 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w związku z § 2 pkt 1a, pkt 3 i pkt 5 lit. b), lit. d) i lit. e) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy wprowadzające w toku obowiązywania terminowego 6-letniego zezwolenia nieistniejące wcześniej: zakaz przedłużania zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i nakaz umarzania postępowań w sprawie przedłużania w sprawach przedłużania zezwoleń zainicjowanych wnioskami zainteresowanych przed wejściem w życie postanowień ustawy o grach hazardowych – nie są regulacjami pośrednio ograniczającymi wprowadzanie do obrotu produktów w postaci automatów o niskich wygranych, a także nie są regulacjami wpływającymi na cykl użytkowy tych automatów po wprowadzeniu ich do obrotu w szczególności związany z ponownym ich użyciem,
- b) art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej jako "TFUE") przez ich niezastosowanie,
- c) art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych przez błędną wykładnię;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W toku rozpoznawania niniejszej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 352/10 wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, formułując następujące pytanie prawne:
"Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź na powyższe pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Problem prawny objęty zarzutami skargi kasacyjnej w niniejszym postępowaniu jest bowiem analogiczny do problemu, o wyjaśnienie którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości UE.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie w przepisie tym nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Trybunał ten jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest zatem postępowaniem sądowym, które bez wątpienia mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W związku z tym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie kasacyjne do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości UE orzeczenia w kwestii objętej pytaniem prawnym wskazanym w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 listopada 2010 r. o sygn. akt III SA/Gd 352/10.