Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 550/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę E. B. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych oraz uzupełniającej płatności obszarowej.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne:
Wnioskiem z dnia 31 marca 2008r. E. B. wystąpił o przyznanie płatności na rok 2008 na użytkowane przez niego 12 działek rolnych głównych oznaczonych literami od A do L, o łącznej powierzchni 4,05 ha, położonych na sześciu działkach ewidencyjnych w obrębie K. P. oraz dwóch działkach ewidencyjnych w obrębie K. P., w gminie G. (powiat k., województwo ś.). We wniosku zadeklarowano do jednolitej płatności obszarowej powierzchnię 4,05 ha, a do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych powierzchnię 1,30 ha.
W raporcie nr [...]z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2008 r. w gospodarstwie rolnym E. B. kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących deklarowanej przez wnioskodawcę powierzchni działek zgłoszonych do przyznania płatności. Na podstawie wyników kontroli ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania jednolitej płatności obszarowej wynosiła 3,69 ha, a powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności uzupełniających wynosiła 0,92 ha.
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał E. B. jednolitą płatność obszarową w wysokości 1.007,75 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 683,19 zł, przejściową płatność z tytułu owoców miękkich w wysokości 326,08 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.
Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr[...], Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K., utrzymał w mocy powyższą decyzję, w uzasadnieniu wskazując, że ze względu na stwierdzoną różnicę między powierzchnią działek rolnych deklarowanych a powierzchnią stwierdzoną, kwalifikującą się do objęcia płatnością, zasadnie odmówiono wnioskodawcy uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz pomniejszono kwotę przyznanej jednolitej płatności obszarowej o 244,30 zł.
Oddalając skargę E. B. WSA w K. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. UE L 345 z 20.11.2004 r., s. 1 ze zm.), jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie dla jednolitej płatności obszarowej, iż ustalona różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3%, lecz nie więcej niż 30% wyznaczonego obszaru, to kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę.
Mając na uwadze, iż różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku do jednolitej płatności obszarowej (4,05 ha) a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli (3,69 ha) wynosi 0,36 ha, a zatem 9,76% powierzchni zatwierdzonej Sąd uznał, iż organ I instancji prawidłowo przyznał stronie jednolitą płatność obszarową w wysokości 1.007,75 zł. Zgodnie bowiem z art. 138 ust. 1 płatność przysługująca do rzeczywistej powierzchni upraw (3,69 ha) – 1.252,05 zł (3,69 ha x 339,31 zł/ha), pomniejszona o dwukrotność wykrytego zawyżenia – 244,30 zł (2 x 0,36 ha = 0,72 ha, 0,72 ha x 339,31), wynosi 1.007,75 zł.
Z kolei według art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r., s. 18 ze zm.) w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną dla grupy uprawy wynosi więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas dla tej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc. Z uwagi na zadeklarowanie przez wnioskodawcę do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych powierzchni 1,30 ha oraz ustalenie w trakcie kontroli, iż powierzchnia kwalifikująca się w rzeczywistości do przyznania płatności wynosiła 0,92 ha w ocenie Sądu zasadnie odmówiono stronie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.
Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (1,30 ha) a powierzchnią stwierdzoną (0,92 ha) wyniosła bowiem 0,38 ha (1,30 ha – 0,92 ha), co stanowi 41,30% powierzchni stwierdzonej (0,38 ha / 0,92 ha x 100%).
Skargę kasacyjną od tego wyroku WSA w K., wniósł E. B. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż najistotniejszym błędem powtórzonym przez Sąd I instancji po organie, który wydał zaskarżoną decyzję, było sprzeczne z twierdzeniami skarżącego podjęcie rozważań, iż nie można utożsamiać powierzchni działki ewidencyjnej z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo, szczególnie z uwagi na fakt, iż zarzuty skarżącego nie opierały się na twierdzeniu, iż kontrolujący zaniżyli powierzchnię działek, a na tym, iż kontrolujący w ogóle nie ujęli niektórych upraw (jak np. uprawa truskawek na działce o powierzchni 0,12 ha). Prawidłowo zsumowane powierzchnie zgłoszonych do jednolitej płatności obszarowej działek dałyby niewątpliwie taki wynik, jaki skarżący zadeklarował, tj. 4,05 ha.
Wskazano nadto, iż brak rzetelności w pomiarach polegał na wybiórczym pomiarze, i tak: w przypadku działki rolnej B o powierzchni 0,51 ha, podczas kontroli zmierzono tylko jej część, tzn. tę obsadzoną ziemniakami na powierzchni 0,39 ha i nie uwzględniono części tejże działki, tj. B1 o powierzchni 0,12 ha obsadzonej truskawkami. Skarżący zaś wskazywał od samego początku, iż powierzchnia działki B to suma obszaru z ziemniakami i truskawkami. Podobnie stało się w przypadku działek D, F oraz G (skarżący wskazał powierzchnię działki rolnej F 0,78 ha i taką powierzchnię posiada faktycznie ta działka, bowiem jej jedna składowa F/F1 ma 0,66 ha, a druga F2 – 0,12 ha). Okoliczności te wynikają wprost z raportu z kontroli przekazanego także skarżącemu. Na przykładzie działki F (s. 3-1) widać ewidentnie, iż zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia 0,78 działki F jest właściwa (zsumowanie powierzchni F1 i F2 daje taką właśnie powierzchnię). Wobec powyższego twierdzenie Sądu I instancji jakoby decyzja organu uwzględniała wskazania przepisu art. 7 k.p.a. nie znajdują oparcia w rzeczywistym przebiegu kontroli.
Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga ta została oparta wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy) i sprowadza się do zarzutu, iż Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, gdyż zaakceptował ustalenia organu co do wielkości upraw, mimo iż organ z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. oparł się na wynikach kontroli, w czasie której nie dokonano pomiaru całości działek użytkowych rolniczo, a jedynie ich części.
Zarzutów tych podzielić nie można. Sąd I instancji trafnie bowiem zauważył, że skarżący uczestniczył w czynnościach kontrolnych, kopia raportu z kontroli została mu doręczona a skarżący podpisał ten raport bez żadnych zastrzeżeń. Nie przedstawił też żadnych dowodów pozwalających na podważenie ustaleń zawartych w tym raporcie.
Nie można też zgodzić się z zarzutami, iż w czasie kontroli dokonano jedynie "wybiórczego" pomiaru działek.
I tak jeżeli chodzi o działkę rolną B, to skarżący, we wniosku z dnia 26 marca 2008 r. zadeklarował powierzchnię upraw 0,51 ha. Odrębnie zaś zadeklarował powierzchnię 0,12 ha upraw na działce B1 (truskawki). Z protokołu kontroli wynika zaś, że użytkowana rolniczo działka B (ziemniaki i truskawki) miała powierzchnię 0,40 ha. Dokonano też odrębnego pomiaru działki B1 o powierzchni 0,12 ha (truskawki). W tej sytuacji trudno podzielić pogląd, iż pomiaru dokonano jedynie wybiórczo. Brak było natomiast podstaw do wliczenia powierzchni działki B1 do powierzchni działki B, skoro sam skarżący zadeklarował te działki odrębnie. Podobnie w przypadku działki rolnej F skarżący zadeklarował powierzchnię upraw w wysokości 0,78 ha, a w czasie kontroli stwierdzono powierzchnię 0,67 ha. Odrębnie natomiast skarżący zadeklarował użytkowane rolniczo działki rolne F1 i F2. Okoliczność zaś, że łączna powierzchnia działek F1 i F2 daje powierzchnię działki rolnej F jest bez znaczenia dla sprawy, gdyż działki F, F1 i F2 zostały zadeklarowane do uzyskania płatności z różnych tytułów, mianowicie JPO (jednolita płatność obszarowa – działka F), UPO (płatność uzupełniająca do grupy upraw podstawowych – działka F1) oraz OM (przejściowa płatność z tytułu owoców miękkich – działka F2).
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.