Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2179/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę [...] S. [...] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Prezesem NFZ") z dnia [...] sierpnia 2012 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ (dalej zwany "Dyrektorem OW NFZ") z dnia [...] lipca 2012 r. (nr [...]) nie uwzględniającą odwołania S. od rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej.
Organy administracji rozpoznawały sprawę dwukrotnie, bowiem poprzednio wydane decyzje (tj. decyzja Dyrektora OW NFZ z dnia [...] czerwca 2011 r. oddalająca odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2011 r.) zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2007/11 z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że w dniu [...] marca 2011 r. [...] Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "Ratownictwo medyczne" w zakresie "Świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego" na obszarze [...]. Oferty do konkursu zgłosiły dwa podmioty: skarżący S. oraz [...] - "P." w [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. W wyniku poczynionych ustaleń komisja konkursowa odrzuciła ofertę skarżącego Szpitala, powołując się na okoliczność rozwiązania w dniu [...] czerwca 2009 r. - w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie świadczeniodawcy - zawartej z tym S. umowy nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w określonym rodzaju i zakresie.
Szpital złożył protest na tę czynność komisji konkursowej, jednakże został on oddalony z uwagi na nieterminowe jego złożenie. W dniu [...] maja 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie konkursu ofert, przy czym wybrana została oferta złożona przez konkurenta skarżącego S. W związku z tym S. złożył odwołanie od tego rozstrzygnięcia, wskazując na brak podstaw do odrzucenia przez komisję konkursową jego oferty. Rozpoznając to odwołanie po uchyleniu poprzednich rozstrzygnięć przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2007/11, Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. oddalił odwołanie S. od rozstrzygnięcia konkursu ofert, zaś Prezes NFZ - po rozpoznaniu odwołania strony - decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organów NFZ orzekających w sprawie, w przypadku oferty skarżącego S. wystąpiła przesłanka odrzucenia oferty określona w art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej").
Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Dyrektor OW NFZ - powołując się na treść art. 49 ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.) oraz § 36 ust. 1 pkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484) - rozwiązał bowiem w trybie natychmiastowym zawartą ze skarżącym S. umowę z dnia [...] marca 2009 r. Organy wskazały, że przyczyną rozwiązania tamtej umowy była niezgodność wymiaru czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty lub specjalizujących się w dziedzinie medycyny ratunkowej z deklarowanym w ofercie (co zostało stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej u skarżącego w dniu [...] kwietnia 2009 r. przez zespół kontrolny OW NFZ).
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Sąd uznał, że rozpoznając ponownie sprawę organy administracji zastosowały się do zaleceń wskazanych w wyroku z dnia 8 lutego 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2007/11), bowiem wyjaśniły, które z przesłanek wymienionych w § 36 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. były w rzeczywistości decydujące o rozwiązaniu umowy z dnia [...] marca 2009 r. oraz uzasadniły swoje stanowisko, że działania skarżącego S. można było uznać za zawinione i ukierunkowane na wprowadzenie organu w błąd.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że oferta skarżącego S. nie została uwzględniona w rankingu otwarcia oraz w rankingu końcowym postępowania konkursowego, gdyż została odrzucona w części jawnej postępowania na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, który to przepis stanowi, że odrzuca się ofertę złożoną przez świadczeniodawcę, z którym została rozwiązana przez oddział wojewódzki Funduszu prowadzący postępowanie umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w określonym rodzaju i zakresie w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie świadczeniodawcy.
Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie skarżącego została rozwiązana przez Dyrektora OW NFZ z dniem [...] czerwca 2009 r. (z mocą obowiązującą na dzień [...] czerwca 2009 r.) umowa z dnia [...] marca 2009 r. Organy w sposób obszerny i wyczerpujący przedstawiły przyczyny rozwiązania wspomnianej umowy, to jest niezgodność wymiaru czasu pracy lekarzy posiadających tytuł specjalisty lub specjalizujących się w dziedzinie medycyny ratunkowej z deklarowanym w ofercie. Sąd podzielił stanowisko organów, że udział czasu pracy takich lekarzy w czasie prac wszystkich lekarzy systemu w zespołach specjalistycznych miał decydujący wpływ na wybór oferty skarżącego S. w postępowaniu konkursowym prowadzonym w 2009 r. Za trafny uznał Sąd również pogląd organów, że już w dniu składania oferty skarżący powinien dysponować deklaracjami podjęcia zatrudnienia przez "deklarowanych" lekarzy, tymczasem skarżący w dniu [...] kwietnia 2009 r. przystąpił do realizacji świadczeń w ramach specjalistycznego zespołu ratownictwa medycznego nie dysponując podpisanymi umowami na dyżury medyczne z trzema określonymi lekarzami specjalistami medycyny ratunkowej, których łączny średniotygodniowy wymiar czasu pracy miał wynosić 144 godziny i zabezpieczać aż 85% czasu pracy lekarzy systemu w zespole.
Zdaniem Sądu, prawidłowo ustalono, że skarżący zataił brak zawartych umów, co wprowadziło NFZ w błąd. W konsekwencji za prawidłowe uznał Sąd pierwszej instancji ustalenie organów, że podstawą rozwiązania ze skarżącym przedmiotowej umowy z dnia [...] marca 2009 r. jest § 36 ust. 1 pkt 8 "Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (stanowiących załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia), który uprawnia dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu do rozwiązania umowy w części albo w całości bez zachowana okresu wypowiedzenia w przypadku przedstawienia przez świadczeniodawcę nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym danych lub informacji, mających istotny wpływ na zawarcie umowy w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy. W związku z czym zachodziła - zdaniem Sądu - przesłanka odrzucenia oferty, zawarta w art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, rozwiązanie umowy z dnia [...] marca 2009 r. w trybie natychmiastowym bez zachowania okresu wypowiedzenia - nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Pismo dotyczące rozwiązania umowy zostało bowiem podpisane przez Dyrektora OW NFZ, to jest organ, który zgodnie z treścią art. 49 ust. 7 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym może rozwiązać umowę na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji złożył [...] S. [...] - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
- - art. 49 ust. 7 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, polegające na jego niewłaściwej wykładni, prowadzącej do błędnego wniosku, że przepis ten pozwala na rozwiązanie umowy ze świadczeniodawcą w trybie natychmiastowym, w sytuacji gdy zastosowanie prawidłowej wykładni tego przepisu prowadzi do konkluzji, że może on stanowić podstawę prawną wyłącznie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem,
- - § 36 ust. 1 pkt 8 załącznika "Ogólne warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej" do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. - przez bezzasadne tolerowane błędu subsumpcji popełnionego przez organ administracyjny, objawiającego się w nieprawidłowym uznaniu, że brak przy realizacji umowy z dnia [...] marca 2009 r. zadeklarowanej przez skarżącego w ofercie złożonej w 2009 r. w konkursie na świadczenia w rodzaju ratownictwo medyczne, ilości lekarzy specjalistów medycyny ratunkowej, wypełniał przesłankę "przedstawienia nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym informacji", określoną w § 36 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, której ziszczenie pozwalało rozwiązać ze skarżącym umowę z dnia [...] marca 2009 r. w trybie natychmiastowym, a w konsekwencji tego pozwalało w późniejszym konkursie z 2011 r. odrzucić ofertę skarżącego,
- - art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego zastosowanie i odrzucenie oferty skarżącego, w sytuacji gdy nie ma on zastosowania do niniejszego stanu faktycznego, bowiem w czerwcu 2009 r. nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy z dnia [...] marca 2009 r. zawartej pomiędzy skarżącym i NFZ, dotyczącej udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w trybie natychmiastowym.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że nie kwestionuje prawidłowo ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. Odnosząc się do przyjęcia, że przesłanką rozwiązania umowy z dnia [...] marca 2009 r. był § 36 ust. 1 pkt 8 "Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", kasator stwierdził, że składając ofertę w 2009 r. skarżący dysponował dwoma lekarzami medycyny ratunkowej oraz trzema tej samej specjalizacji, którzy deklarowali uczestnictwo w zespołach ratownictwa medycznego i w sposób wyraźny to wskazał.
Skarżący nie twierdził nigdy, że dysponuje pięcioma lekarzami z zakresu medycyny ratunkowej, zawsze wskazywał, że część z nich to "deklarowani". Skoro NFZ dopuszcza składanie ofert jedynie z deklaracją podpisania przez lekarzy umowy, to z pewnością musi się liczyć z tym, że po podpisaniu przez NFZ umowy ze szpitalem lekarz, który deklarował współpracę ostatecznie z tego zobowiązania się nie wywiąże. Skarżący miał trudności z wyegzekwowaniem zadeklarowanego przez lekarzy zawarcia umowy. Był to stan niezawiniony przez skarżącego, bowiem pomimo starań ostatecznie "deklarowani" lekarze odmówili współpracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać określone wymagania szczegółowo wskazane w przepisach p.p.s.a. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Prawidłowo formułując zarzuty, kasator powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką wykładnię (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej.
Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, opub. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpoznawanej sprawie nie występuje.
Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).
Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, zobowiązany jest wykazać, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skarżący wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany zastosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien on zostać zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być ten właśnie przepis przy danym stanie faktycznym zastosowany. Obydwie formy naruszenia prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. mogą się odnosić jedynie do sytuacji, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości.
W przeciwnym razie czynienie sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne. Ponadto – co wymaga podkreślenia, zarzutem naruszenia prawa materialnego skarżący nie może zwalczać ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie (por. wyrok NSA z 13 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 414/08).
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Autor skargi kasacyjnej w pierwszym rzędzie wskazuje na błędną ("niewłaściwą") wykładnię art. 49 ust. 7 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, "prowadzącą do błędnego wniosku, że przepis ten pozwala na rozwiązanie umowy ze świadczeniodawcą w trybie natychmiastowym, w sytuacji gdy zastosowanie prawidłowej wykładni tego przepisu prowadzi do konkluzji, że może on stanowić podstawę prawną wyłącznie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem" (vide: tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej).
W kolejnym punkcie skargi kasacyjnej (tiret drugie petitum skargi) jej autor zarzuca naruszenie § 36 ust. 1 pkt 8 ww. załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. - przez "bezzasadne tolerowane błędu subsumcji" popełnionego przez organ administracyjny, objawiającego się w nieprawidłowym uznaniu, że brak przy realizacji umowy z dnia [...] marca 2009 r. zadeklarowanej przez skarżącego w ofercie złożonej w 2009 r. w konkursie na świadczenia w rodzaju ratownictwo medyczne, ilości lekarzy specjalistów medycyny ratunkowej, wypełniał przesłankę "przedstawienia nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym informacji", określoną w § 36 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, której ziszczenie pozwalało rozwiązać ze skarżącym umowę z dnia [...] marca 2009 r. w trybie natychmiastowym, a w konsekwencji tego pozwalało w późniejszym konkursie z 2011 r. odrzucić ofertę skarżącego.
Natomiast w tiret 3 petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzucił naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej "poprzez jego zastosowanie i odrzucenie oferty skarżącego, w sytuacji gdy nie ma on zastosowania do niniejszego stanu faktycznego, bowiem w czerwcu 2009 r. nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy z dnia [...] marca 2009 r. (...), dotyczącej udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne, w trybie natychmiastowym".
W ten sposób sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej w zestawieniu z treścią jej uzasadnienia oznaczają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny – czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu ponownie zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jednocześnie wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć wpływ – i to wpływ "istotny", o czym jasno stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – na wynik sprawy.
Nie można natomiast tego skutecznie czynić wyłącznie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). W sytuacji, w której skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie określonej w art. 174 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04, LEX nr 246104).
W rozpoznawanej sprawie – co w okolicznościach tej sprawy należy szczególnie mocno podkreślić – autor skargi kasacyjnej nie tylko nie podważa prawidłowości ustaleń faktycznych, ale przeciwnie, wyraźnie stwierdza, iż "nie kwestionuje prawidłowo ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego" (tak np. na str. 4 skargi kasacyjnej).
W związku z tym wskazać zatem należy, że na ów "prawidłowo ustalony" stan faktyczny – którego kasator "nie kwestionuje" – składa się m.in. to, że w formularzu ofertowym skarżący S. podał, że w skład jego personelu medycznego wchodzi 5 lekarzy medycyny ratunkowej, w tym 2 "dostępnych" i 3 "deklarowanych", co – jak w toku postępowania ustalił organ i co zaakceptował Sąd pierwszej instancji (a czego kasator "nie kwestionuje") – nie odpowiadało prawdzie, a co niewątpliwie zaważyło na (pierwotnym) rozstrzygnięciu konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej.
Przypomnieć także należy, że wcześniej (wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2007/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił poprzednią decyzję Prezesa NFZ (z dnia [...] sierpnia 2011 r.) oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (z [...] czerwca 2011 r.), uznając, że wówczas "nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, co skutkowało w niniejszej sprawie przedwczesnym zastosowaniem rygoru z art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach". Zdaniem WSA (wyrażonym w ww. wyroku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2007/11) wyjaśnienia wymagało, które z przesłanek wymienionych w § 36 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2009 r. (tj. czy przesłanka z pkt 8 czy z pkt 5 tego przepisu) były w rzeczywistości decydujące o rozwiązaniu umowy z dnia [...] marca 2009 r. i czy działania skarżącego "można było uznać za zawinione i ukierunkowane na wprowadzenie organu w błąd".
Z kolei w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku (z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2179/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że rozpoznając ponownie sprawę organy "zastosowały się do zaleceń wskazanych w wyroku Sądu, dotyczących obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie", w tym zastosowania rygoru z art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach, "wyjaśniły, które z przesłanek wymienionych w § 36 ust. 1 załącznika do rozporządzenia z 6 maja 2008 były w rzeczywistości decydujące o rozwiązaniu umowy z dnia [...] marca 2009 r." oraz "uzasadniły swoje stanowisko, że działania skarżącego można było uznać za zawinione i ukierunkowane na wprowadzenie organu w błąd".
Trzeba zatem podkreślić, że w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie został (ani wprost, ani nawet pobocznie) podniesiony jakikolwiek zarzut odnoszący się do art. 153 p.p.s.a. Innymi słowy, wobec braku zarzutu odnoszącego się do art. 153 p.p.s.a., jak również wobec braku jakichkolwiek zarzutów odnoszących się do prawidłowości ustaleń faktycznych, należy przyjąć, iż Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo uznał, że organy, ponownie rozpoznając sprawę, "zastosowały się do zaleceń wskazanych w wyroku Sądu", wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności w sprawie, jak również "wyjaśniły, które z przesłanek wymienionych w § 36 ust. 1 załącznika do rozporządzenia z 6 maja 2008 były w rzeczywistości decydujące o rozwiązaniu umowy z dnia [...] marca 2009 r." oraz "uzasadniły swoje stanowisko, że działania skarżącego można było uznać za zawinione i ukierunkowane na wprowadzenie organu w błąd".
Dlatego też, w świetle powyższych – nie zakwestionowanych przez kasatora – ustaleń faktycznych, jako całkowicie nieuzasadnione należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, odnoszące się do błędnej wykładni art. 49 ust. 7 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, naruszenia § 36 ust. 1 pkt 8 ww. załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r., jak również naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 8 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej "poprzez jego zastosowanie i odrzucenie oferty skarżącego...".
Co więcej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ten sposób sformułowane – nb. przez profesjonalnego pełnomocnika – zarzuty kasacyjne, oparte wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. zarzucie naruszenia prawa materialnego, poprzez ich "niedookreśloność" i brak precyzji, w istocie uniemożliwiają Sądowi merytoryczne ich rozpoznanie.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.