Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 marca 2023 r. (sygn. akt VI SA/Wa 8303/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę A. Z. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję komendanta Głównego Policji z 10 października 2022 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego.
W skardze kasacyjnej skarżący zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 8 lipca 2022 r. W uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z 26 stycznia 2023 r. odmówił skarżącemu zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA uznał, że wniosek nie został przez skarżącego uzasadniony. W szczególności nie wyjaśnił na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że przeświadczenie skarżącego o zasadności skargi nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zasadność ta będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 ppsa postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii.
W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji z 26 stycznia 2023 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.
Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się niemal wyłącznie do literalnego powtórzenia treści pierwotnego wniosku. W obu wnioskach argumentacja skarżącego sprowadzała się do stwierdzenia, że skutki niewstrzymania zaskarżonej decyzji są dla niego " niezwykle dotkliwe".
Dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.