Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 19 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1241/20, oddalił skargę N. W. O. P. R. w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżacy. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek należało uznać za zasadny.
Na wstępie należy przypomnieć, że przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania, jak i sytuacji społecznej. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy.
W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie niezastosowanie ochrony tymczasowej doprowadziłoby do wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków o charakterze gospodarczym, ekonomicznym i społecznym. Zasadnie strona wskazała, że tymczasowy brak prawa do wykonywania ratownictwa wodnego wykluczy skarżącego np. z konkursów na dofinansowania, co może spowodować niemożność działania skarżącego w najbliższych sezonach kąpielowych z uwagi na ograniczenia finansowe. Zaistniała więc okoliczność uzasadniająca celowość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.