Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2128/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. W. i A. W. – "S." S.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. W. i A. W. – "S." S.C. obok licznych wniosków i zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz prawa materialnego zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wnoszący skargę kasacyjną podali, że łączna kwota kar na nich nałożonych przekracza – na dzień złożenia skargi kasacyjnej
- – 500.000 zł. Zasadność wniosku skarżący umotywowali tym, że wyegzekwowanie kwoty 15.000 zł może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i zwolnienia z pracy wszystkich współpracujących z nim kierowców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek złożony przez A. W. i A. W. – "S." S.C. nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie został należycie umotywowany. W świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd może uwzględnić wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, iż takie niebezpieczeństwo istnieje. Uzasadnienie wniosku, o którym mowa, powinno wskazywać konkretne okoliczności pozwalające ocenić czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści złożonego wniosku ograniczyli się do ogólnikowych stwierdzeń, że wykonanie wszystkich decyzji nakładających kary pieniężne może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej. Uiszczenie łącznie należności wynikającej z tych decyzji w kwocie przekraczającej 500.000 zł może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i spowodować utratę pracy przez współpracujących z nim kierowców.
Należy zaznaczyć, że strony, formułując przed sądem administracyjnym jedynie ogólnikowe stwierdzenia muszą się liczyć z faktem, że bez wykazania ich zasadności, nie zostaną uwzględnione. Stwierdzeniem, które nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy jest zarówno liczba decyzji nakładających na strony kary pieniężne, jak i łączna kwota tych kar. Skarżący nie wykazali, jakie to są konkretnie decyzje. Nie podali ich dat, numerów, organu, przedmiotu rozstrzygnięcia, ani wysokości nałożonych kar. Brak szczegółowego zestawienia poszczególnych decyzji i brak podania kwot kar wynikających z ich treści uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu weryfikację podanych faktów.
Zauważyć trzeba, że wniosek złożony w niniejszej sprawie dotyczy jednej decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 15.000 zł i niemożność zapłaty tej kwoty wnioskodawcy powinni wykazać, przede wszystkim przez odwołanie się do sytuacji majątkowej prowadzonej spółki. Tymczasem nie podano żadnych okoliczności dotyczących tej kwestii. W szczególności nie ujawniono treści umowy spółki, liczby wspólników i ich sytuacji majątkowej. Stąd też nie jest możliwa ocena, czy wskazana przez skarżących łączna kwota kar do zapłacenia mogłaby wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.