Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 228/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (GIJHARS) z dnia [...] grudnia 2011 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno – spożywczych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych próbki artykułu rolno-spożywczego o nazwie "D.", wielkość partii 150 kg, nr partii 10610", określił stopień wad tego produktu na poziomie 100%. Stwierdził obecność surowca drobiowego w ilości 31%. Producent deklarował natomiast w oznakowaniu na opakowaniach jednostkowych, że jest to wędlina w całości wieprzowa. Organ podniósł, że partia ta była produktem zafałszowanym w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, dalej jako ustawa o jakości) Od decyzji tej nie zostało złożone odwołanie.
W związku z powyższą decyzją wszczęto wobec skarżącego postępowanie administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej wobec wprowadzenia do obrotu produktu zafałszowanego.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Ś. WIJHARS wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 28 934 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego. Wskazał, że ustalając wysokość kary, stosownie do treści art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, stopień zawinienia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych, wielkość obrotów i przychód osiągnięty w 2010 r.
GIJHARS po rozpoznaniu odwołania skarżącej, uchylił decyzję organu I instancji w całości i wymierzył karę pieniężną w wysokości 28 934 zł. w związku z wprowadzeniem do obrotu zafałszowanego produktu o nazwie "D., wielkość partii 150 kg, numer partii 10610, oznakowanej "należy spożyć do 27.10.2010 r.".
Organ stwierdził, że decyzja organu I instancji została uchylona w całości, ze względu na brak wskazania w niej za zafałszowanie jakiego artykułu rolno – spożywczego została nałożona kara.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 3 pkt 10 lit c) ustawy o jakości, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno –spożywczych, albo produkt w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące właściwości, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interes konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu.
W rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że doszło do podania w oznakowaniu składu niezgodnego z prawdą. Produkt zawierał 31+_10% mięsa drobiowego, o czym stanowi sprawozdanie z badań nr [...] z dnia 15 listopada 2010 r. W oznakowaniu natomiast napisano, że produkt składa się w 54% z mięsa wieprzowego, wody, tłuszczu wieprzowego, skórek wieprzowych, soli, skrobi ziemniaczanej, błonnika pszennego, stabilizatorów, przeciwutleniaczy, aromatów, naturalnych przypraw, substancji konserwującej. Konsument nie został zatem poinformowany, że produkt zawierał mięso drobiowe.
Organ podkreślił, że nie miała znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, że producent nie był świadomy zafałszowania produktu, gdyż ustawodawca w definicji artykułu zafałszowanego nie odnosi się do tego czy czyn ten popełniono umyślnie czy nieumyślnie.
Odnosząc się do wysokości kary wymierzonej na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości organ wskazał, że stopień szkodliwości oceniono jako wysoki. Przy ocenie zakresu naruszenia organ wziął pod uwagę wielkość partii zakwestionowanego artykułu – 150 kg., i jej wartość 1581 zł. Biorąc to pod uwagę zakres ten został oceniony jako średni. Uwzględniono również fakt, iż skarżący nie był wcześniej karany z tytułu produkcji czy wprowadzania do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej. Organ wziął pod uwagę przychody skarżącej, który wyniosły 289 346 356,43 zł. Organ podkreślił, że kara w wysokości 28 934 zł stanowi 0,1% kary maksymalnej jaka mogłaby być nałożona w rozpoznawanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższą decyzję GIJHARS, wskazał, że produkt którego skład jest niezgodny z deklaracją producenta jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym, o którym mowa w art. 3 pkt 10 lit c) ustawy o jakości. Przyjmując nawet, że działanie producenta było niezamierzone, to produkt, którego skład nie odpowiada deklaracji producenta, jest produktem zafałszowanym. Zafałszowanie może być świadome lub nie, lecz sam fakt zafałszowania jest bezsporny.
Sąd I instancji wskazując na przepisy ustawy o jakości, przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwa żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.) oraz rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego wskazał, że z przepisów tych aktów prawnych jednoznacznie wynika, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. Konsument ma prawo nabywać produkty zgodne z jego własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego produkt spełnia wymagania jakościowe, o których został poinformowany przez producenta na oznakowaniu produktu.
Za bezzasadną Sąd uznał argumentację skarżącej, że nie dopuściła się celowo wprowadzenia do obrotu produktu o wadliwym składzie, a uczyniła to jedynie przez omyłkowe działanie pracownika. Producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości handlowej na każdym etapie procesu produkcyjnego.
Art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie producenta. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia obrotu. Samo udowodnienie faktu wprowadzenia do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Ustawa o jakości nie przewiduje możliwości badania przez organy istnienia winy, bądź jej braku.
Zdaniem Sądu I instancji organy w sposób prawidłowy zastosowały przepis art. 40a ust. 5 ustawy o jakości, a uzasadnienie wysokości kary jest jasne i obszerne. Prawidłowo określono stopień szkodliwości czynu, jako wysoki i zakres naruszenia jako średni. Wzięto pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczy, brak kar, wielkość obrotów oraz stopień zawinienia.
Sąd ponadto wskazał, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nie doszło zatem do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Z. S.A. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy i wadliwe przyjęcie jako podstawy dla nałożenia na skarżącego kary z tytułu produkcji wadliwej partii produkcyjnej towarów art. 40 ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości zamiast art. 40 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, które to naruszenie prawa spowodowało nałożenie na skarżącego kary w błędnej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wadliwie przyjął, iż nie miało w sprawie znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Kwestia winy i celowości działania skarżącego w niniejszej sprawie w ocenie skarżącego miała kluczowe znaczenie dla przyjęcia odpowiedniego przepisu prawa jako podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.
Niniejsza wadliwa wykładnia norm prawa materialnego przyjęta przez Sąd I instancji spowodowała utrzymanie w mocy decyzji GIJHARS nakładającej na skarżącego karę w niesłusznej wysokości.
2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. GIJHARS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jako odpowiadającej przepisom prawa, mimo że wydana była na podstawie niewłaściwego przepisu prawa, a także naruszenie norm prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie i niezbadanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także poprzez przekroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny granic swobodnej oceny dowodów oraz brak zastosowania zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd, iż skarżący dopuścił się działania penalizowanego w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości w związku z definicją zawartą w art. 3 pkt 10 tej ustawy.
Ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były sprzeczne z całym zebranym materiałem dowodowym, albowiem w toku postępowania przed Sądem I instancji oraz przed GIJHARS nie ustalono, iż (i czy) Zarząd Spółki miał świadomość oraz zamiar wprowadzenia do obrotu towarów o składzie odmiennym od deklarowanego (okoliczności te zostały niesłusznie pominięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.).
W uzasadnieniu kasator przytoczywszy treść art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości podkreślił, że organ wymierzając karę powinien zastosować art. 40a ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy. W jego ocenie nie wprowadził on bowiem do obrotu produktu zafałszowanego, a jedynie produkt nieodpowiadajacy jakości deklarowanej przez producenta w oznakowaniu artykułu, wobec czego powinien mieć zastosowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości. Kara wymierzona na podstawie tego przepisu byłaby karą znacznie niższą, od kary nałożonej zaskarżoną decyzją.
Kasator nie zgodził się z twierdzeniem Sądu I instancji, że nie znaczenia czy zafałszowanie produktu nastąpiło z winy umyślnej lub nieumyślnej. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości konieczne jest wykazanie, że zmiany takie miały na celu ukrycie rzeczywistego składu produktu lub innych właściwości. Taki cel działania kasatora nie został w żaden sposób udowodniony w toku postępowania.
Kasator ponadto podniósł, że nie doszło do istotnego naruszenia interesów konsumenta, ponieważ obrót przez Spółkę parówkami "D." jest niewielki, w odniesieniu do zbytu innych towarów przez niego produkowanych.
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która – co należy podkreślić – w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu błędnej wykładni art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości. Kontrola instancyjna podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga wskazania prawidłowego rozumienia przepisów prawa materialnego. Zdaniem kasatora do zafałszowania artykułu spożywczego dochodzi jedynie wówczas, gdy wprowadzający do obrotu taki artykuł miał świadomość, że nie spełnia on wymagań jakościowych, wprowadzenie takiego produktu było zamierzone przez producenta a zmiany w oznakowaniu produktu miały na celu ukrycie rzeczywistego składu produktu. Taka wykładnia zdaniem kasatora oznacza, że organ powinien zbadać istnienie oraz stopień zawinienia. Tymczasem w niniejszej sprawie nie ustalono, czy Zarząd Spółki miał świadomość oraz zamiar wprowadzenia do obrotu towarów o składzie odmiennym od deklarowanego.
Naczelny Sad Administracyjny nie podziela poglądu przedstawionego przez autora skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Stąd też, wprowadzenie do obrotu artykułów, które nie spełniają wymagań jakościowych rodzi odpowiedzialność przewidzianą w ustawie o jakości. W myśl art. 40a ust. 1 ustawy o jakości ten, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów – podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł (pkt 3), natomiast w przypadku, gdy do obrotu wprowadza artykuły rolno-spożywcze zafałszowane – podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł (pkt 4).
Wprowadzona tym przepisem odpowiedzialność, wbrew twierdzeniom kasatora, ma charakter administracyjny, a tym samym dla jej ustanowienia ma znaczenia nie tyle to, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa, ale to czy został wprowadzony do obrotu, tzw. artykuł zafałszowany czy też artykuł, który nie spełnia innych wymagań jakościowych. Dlatego też okoliczności takie jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość obrotów osiąganych przez ten podmiot mają jedynie wpływ na wysokość wymierzanej kary (art. 40a ust. 5 ustawy o jakości), a nie na kwalifikację czynu.
Również z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, wprowadzającego definicję zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, nie wynika, aby zakwalifikowanie tego artykułu do artykułów zafałszowanych wymagało wykazania zawinienia. Zgodnie z tym przepisem za taki artykuł uważa się produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:
- a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,
- b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,
- c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.
Zatem, według wskazanej regulacji za środek zafałszowany należy uznać taki środek, w którym dodano substancje zmieniające jego skład lub obniżające jego wartość odżywczą albo dokonano zabiegów, które ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd środka spożywczego o należytej jakości, a także, niezgodnie z prawdą podano jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności do spożycia, datę minimalnej trwałości lub w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano.
Spektrum naruszeń jest więc bardzo szerokie, a to z tego względu, że celem unormowania jest przeciwdziałanie wystąpienia takich działań, które naruszają bezpieczeństwo środka spożywczego. Zgodnie z art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, do których odwołuje art. 6 ust. 2 ustawy o jakości, został wprowadzony ogólny obowiązek oznakowywania wprowadzanych na rynek środków spożywczych, które nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności: co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada, przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości.
Środki spożywcze, jako że są kierowane przede wszystkim do konsumenta, muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a także nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. Tym samym ocena czy doszło do zafałszowania artykułu powinna być dokonywana z punktu widzenia potencjalnego klienta (a nie podmiotu wprowadzającego taki artykuł do obrotu) i tego czy oznakowanie tych artykułów mogło go wprowadzić w błąd. Oceną tą powinny być objęte wszelkie informacje umieszczone na opakowaniu oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego i charakteryzujące ten środek spożywczy.
Również prawo europejskie zawiera unormowania zawierające gwarancje spełnienia oczekiwań konsumenta, aby nabywany produkt spełniał wymagania, o których został poinformowany na oznakowaniu produktu. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U.UE sp.15.6.463, dalej rozporządzenie nr 178/2002), prawo żywnościowe ma na celu ochronę konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru oraz przeciwdziałać wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd.
Natomiast stosownie do treści art. 16 rozporządzenia etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Ponadto z art. 17 ust. 1 rozporządzenia, wynika, że "podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów."
Słusznie zatem Sąd I instancji wskazał, że zarówno przepisy prawa krajowego, jak i wspólnotowego jednoznacznie sprzeciwiają się każdej praktyce mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić konsumentów w błąd. Konsument ma bowiem prawo nabywać produkty zgodnie z jego własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych. Naruszanie ww. zasad powoduje naruszenie interesu konsumenta, który nie może być utożsamiany, jak chciałby autor skargi kasacyjnej, z ilością wprowadzonego do obrotu zafałszowanego produktu.
Podsumowując, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego, jak też prawidłowo ocenił zastosowanie tego prawa.
Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że będące przedmiotem obrotu środki spożywcze, tj. D. – wielkość partii 150 kg, nr partii 10610, zawierały 31% mięsa drobiowego, co zostało potwierdzone badaniami laboratoryjnymi, podczas gdy producent zadeklarował w oznakowaniu obecność surowców mięsno-tłuszczowych pochodzenia wieprzowego. Stąd podane przez producenta informacje na opakowaniu wprowadzonych do obrotu artykułów nie odpowiadały prawdzie. Oznakowanie sugerowało bowiem konsumentowi, że artykuł jest wyprodukowany z mięsa wieprzowego, gdy tymczasem do jego składu dodano mięso drobiowe. Oznakowanie na opakowaniu powinno odzwierciedlać w sposób rzetelny deklarowany przez producenta skład artykułu spożywczego i nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do jego właściwości.
Wobec powyższego, wprowadzone do obrotu środki spożywcze były artykułami zafałszowanymi, w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, co z kolei obligowało organ do nałożeniem kary pieniężnej, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy, a nie na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości, jak chciałby kasator. Zastosowanie art. 40a ust. 1 pkt. 3 ma miejsce wówczas, gdy artykuł posiada niewłaściwą jakość handlową w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 pkt. 5 ustawy i dotyczy on przede wszystkim drobniejszych uchybień takich jak np. oznakowanie na opakowaniu mniejszymi, niż wymagane literami.
Taka wykładnia i zastosowanie art. 40a. ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, w oderwaniu od winy podmiotu wprowadzającego do obrotu zafałszowany artykuł rolno – spożywczy, wynika ponadto z jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 19.12 2012r. sygn. akt II GSK 1823/11, z dnia 06.02.2013r. II GSK 2171/11, z dnia 18.09.2012r. II GSK 1159/11, z dnia 10 grudnia 2013r. II GSK 1255/12).
Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie prawa materialnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, których autor skargi dopatrywał się w braku ustaleń przez organ, zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., czy zarząd Z. S.A. miał świadomość oraz zamiar wprowadzenia do obrotu towarów o składzie odmiennym od deklarowanego, należy wskazać, że dokonanie takich ustaleń nie było potrzebne, gdyż jak wynika z powyżej zawartych wywodów, samo udowodnienie faktu wprowadzenia zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego do obrotu jest przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Nie ma znaczenia czy zafałszowanie nastąpiło z winy umyślnej lub nieumyślnej danego podmiotu.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.