Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1656/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 529/12 oddalił skargę P. W. S. Z. [...] W. P. w O. (dalej: Szkoła) na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] określającą kwotę dotacji przypadającej do zwrotu z tytułu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego ustalił, że Szkoła musi zwrócić do budżetu państwa dotację za 2008 r. i 2009 r. wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości 128.468,55 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej: p.s.w., przyznano Szkole dotację podmiotową na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych. Kwota tej dotacji na 2008 r. wyniosła 56.100 zł, natomiast na 2009 r. 75.300 zł. Minister stwierdził, że dotacja nie została wydatkowana na zadania określone w art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w., co wykazała kontrola przeprowadzona w 2010 r., bowiem w okresie objętym kontrolą Szkoła nie organizowała zajęć rehabilitacyjno-leczniczych dla studentów niepełnosprawnych.

Zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] września 2010 r. złożonym przez Kanclerza i Kwestora Szkoły dotacja w 2008 r. została wydatkowana na wynagrodzenia osobowe. W 2009 r. jedynie część dotacji w kwocie 2.931,45 zł wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem na konserwację i dozór techniczny windy służącej osobom niepełnosprawnym. Pozostała kwota tej dotacji została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem na wynagrodzenia osobowe oraz dofinansowanie kierunku "pielęgniarstwo".

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję. Minister podkreślił, że art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. wyraźnie określa zakres udzielonej dotacji podmiotowej. Przepis ten wskazuje, że dotacja może zostać przeznaczona jedynie na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych. Co prawda dotacje podmiotowe, w przeciwieństwie do dotacji celowych, nie są związane z realizacją ściśle określonego celu, to jednak muszą się mieścić w ramach zadań określonych w tym przepisie. Z wyjaśnień Szkoły wynika, że w 2008 r. cała przyznana kwota dotacji w wysokości 56.100 zł została przeznaczona na wynagrodzenia osobowe.

Z kolei w 2009 r. z łącznej kwoty dotacji w wysokości 75.300 zł tylko kwotę 72.386,55 zł przeznaczono na wynagrodzenia osobowe oraz na koszty kierunku "pielęgniarstwo". Oznacza to, że dotację wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem dlatego podlega ona zwrotowi. W ocenie Ministra w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ materiał dowodowy zebrano prawidłowo, uwzględniając przy tym wszystkie dowody zgłoszone przez Szkołę.

W skardze do WSA w W. Szkoła wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w tej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarżąca argumentowała, że dotacja na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją studentów niepełnosprawnych może zostać przeznaczona na wynagrodzenia osobowe nauczycieli akademickich w zakresie dotyczącym kształcenia takich studentów. Wynagrodzenia te stanowią niewątpliwie koszt kształcenia studentów niepełnosprawnych, co umożliwia wykorzystanie do ich finansowania dotacji, o której stanowi art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. Dla takiego wykorzystania dotacji przeszkodą nie jest to, że Szkoła na tych samych studentów, będących uczestnikami studiów stacjonarnych, otrzymuje tzw. dotację stacjonarną przewidzianą w art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w. Oznacza to jedynie, że możliwy obszar wykorzystania obu dotacji w pewnym zakresie się pokrywa.

Skarżąca podkreśliła, że nie musiała przeznaczać dotacji przyznanej na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. na szczególne, dodatkowe zadania związane z rehabilitacją studentów niepełnosprawnych. Dotacja mogła być przeznaczona na ogólne koszty kształcenia studentów. Koszt ich kształcenia jest tożsamy z kosztem kształcenia studentów pełnosprawnych. Powołany przepis nie posługuje się sformułowaniem mogącym świadczyć, że dotacja ma być wykorzystana na zadania "dodatkowe", chociaż na zadania związane z kształceniem studentów studiów stacjonarnych, którymi są również studenci niepełnosprawni, Szkoła otrzymuje dotację z art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. WSA w W. oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), dalej: "u.f.p. z 2009 r.", tj. przed 1 stycznia 2010 r., podlegają zwrotowi na podstawie przepisów dotychczasowych. Zaskarżona decyzja dotyczy zwrotu dotacji udzielonej w 2008 i 2009 r., a więc w tej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), dalej: "u.f.p. z 2005 r.". Zgodnie z art. 145 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 pkt 1 tej ustawy, dotacje udzielane z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie określonym w art. 145 ust. 1 ustawy organ, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, stosownie do treści art. 146 ust.

1. 1. Taką decyzję wydano wobec Szkoły.

Zgodnie z treścią art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. z budżetu państwa uczelnia publiczna otrzymuje dotacje na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych. Jest to dotacja podmiotowa, co wynika z art. 131 u.f.p. z 2009 r., a we wcześniejszym stanie prawnym w art. 106 ust. 2 pkt 2 i art. 110 u.f.p. z 2005 r. Na podmiotowy charakter dotacji jeszcze wyraźniej wskazuje obowiązujący od dnia 1 stycznia 2012 r. art. 94c p.s.w. Dotacja podmiotowa w odróżnieniu od dotacji celowej nie jest związana z realizacją ściśle określonego celu, lecz ma charakter ogólny. Nie zmienia to jednak faktu, że cel na który wydatkowana jest dotacja podmiotowa musi zawrzeć się w ramach zadań sprecyzowanych w przepisach stanowiących podstawę jej przyznania. Wynika z tego, że dotacja podmiotowa udzielona na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. musi mieścić się w ramach zadań związanych z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych.

W niniejszej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uznał, że wykorzystanie dotacji przez Szkołę nie mieściło się w ramach tak określonych zadań i w ocenie Sądu I instancji jest to stanowisko prawidłowe, ponieważ koszty ponoszone na wynagrodzenia nauczycieli akademickich zaliczają się do kosztów ogólnych kształcenia każdego studenta, a nie tylko studentów niepełnosprawnych. Skarżąca powinna je zatem pokryć z dotacji przyznanej na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w. Zgodnie z tym przepisem, uczelnia publiczna otrzymuje dotacje z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem studentów studiów stacjonarnych, uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich i kadr naukowych oraz utrzymaniem uczelni, w tym remonty. Przy ustalaniu wysokości tej dotacji (stacjonarnej) uwzględnia się wszystkich studentów studiów stacjonarnych, również niepełnosprawnych. Nie ulega więc wątpliwości, że to właśnie z dotacji stacjonarnej powinny być pokrywane ogólne koszty kształcenia każdego studenta studiów stacjonarnych (także niepełnosprawnego), obejmujące wynagrodzenia nauczycieli akademickich.

Art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie był precyzyjny, bowiem nie wskazywał jakie wydatki pozostają w związku z kształceniem studentów niepełnosprawnych. Wyborem i ryzykiem w tym zakresie został obarczony beneficjent dotacji. Tym niemniej dotacja przyznana na podstawie tego przepisu nie mogła być wykorzystana na cel wybrany przez Szkołę. Koszt ponoszony na wynagrodzenia nauczycieli akademickich stanowi wydatek, z którego korzystają wszyscy studenci, a nie tylko studenci niepełnosprawni. Brzmienie art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. każe przyjąć, że dotacja przyznana na jego podstawie może być wykorzystana na rehabilitację leczniczą studentów niepełnosprawnych oraz na koszty związane z kształceniem tylko takich studentów. Mogą tu wchodzić w grę koszty poniesione na pomoce naukowe przeznaczone dla studentów niepełnosprawnych. Mogą to być również koszty poniesione na architektoniczne dostosowanie uczelni dla potrzeb tych studentów np. poprzez wybudowanie podjazdów i wind.

Mogą to być w końcu koszty ponoszone na wynagrodzenia dla nauczycieli akademickich z tym zastrzeżeniem, że muszą to być nauczyciele posiadający kwalifikacje (np. znający język migowy) wykorzystywane przy nauczaniu studentów niepełnosprawnych, powinna też istnieć możliwość wyszczególnienia tych kosztów w odrębnej kalkulacji.

W ocenie Sądu I instancji dotacja przyznawana na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. nie może być wykorzystana na koszty kształcenia wszystkich studentów. Przyjęcie takiego poglądu byłoby sprzeczne z zasadami logiki. Poddawałoby w wątpliwość cel określenia dotacji na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych w oddzielnej jednostce redakcyjnej art. 94 ust. 1 p.s.w. Jeśli dotacja na te zadania mogłaby być wykorzystana też na zadania przyporządkowane dla dotacji stacjonarnej, to nic nie stałoby na przeszkodzie, aby pkt 11 zawrzeć w pkt 1 ust. 1 art. 94 p.s.w. Zdaniem Sądu Szkoła nie mogła wykorzystać przyznanej dotacji dla studentów niepełnosprawnych na zadania związane z kształceniem wszystkich studentów nawet w sytuacji, gdy na realizację tego zadania dotacja stacjonarna nie była wystarczająca. Za takim stanowiskiem przemawia art. 98 p.s.w., zgodnie z którym niewykorzystane w danym roku środki finansowe pozostają w dyspozycji uczelni.

Oczywiste jest, że w kolejnych latach niewykorzystane dotacje mogą być przeznaczone na zadania tożsame z tymi, na jakie zostały przyznane. Tym samym, jeśli koszt kształcenia studenta niepełnosprawnego nie był wyższy niż koszt kształcenia studenta pełnosprawnego a uczelnia nie wykonywała żadnych zadań z art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w., dotacja mogła być wykorzystywana w kolejnych latach do przyznanej wysokości. Zatem zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 u.f.p. z 2005 r. okazał się niezasadny.

W odniesieniu do zarzutu skargi co do zwrotu także dotacji na 2008 r., który nie był przedmiotem kontroli Sąd wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 p.s.w. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa i statutem, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości przy wykorzystaniu dotacji przyznanej na 2008 r. Minister mógł żądać zwrotu i tej dotacji.

WSA w W. odniósł się także do zarzutów naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. i stwierdził, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, w poczet którego wchodziły również oświadczenia i dokumenty nadesłane przez skarżącą Szkołę, w szczególności były nimi pismo Kanclerza i Kwestora z dnia [...] września 2010 r. oraz pismo Prorektora ds. Nauczania z dnia [...] sierpnia 2011 r., a uzasadnienie decyzji czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując m.in. powody, dla których wydatkowanie dotacji przyznanej w oparciu o art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. uznał za nieprawidłowe.

II

Skargę kasacyjną złożyła Szkoła.

Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. 1) prawa materialnego tj. art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r. w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 u.f.p. z 2005 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że koszty wynagrodzeń nauczycieli prowadzących zajęcia także dla osób niepełnosprawnych nie są zaliczane do zadań związanych z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych, a zatem dotacja udzielona szkole publicznej z budżetu państwa na tej podstawie jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem powinna zostać zwrócona;
2. 2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który został zebrany w sprawie z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. tj. z pominięciem zbadania kwalifikacji nauczycieli akademickich do prowadzenia zajęć z osobami niepełnosprawnymi oraz z pominięciem kontroli w zakresie wydatkowania dotacji za 2008 r.

Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ przepisy art. 94 ust. 1 pkt 1 i pkt 11 p.s.w. nie wyłączają się wzajemnie. Może zatem zdarzyć się sytuacja, że uczelnia otrzyma dotację na studenta studiów stacjonarnych, a z uwagi na jego niepełnosprawność otrzyma również dotację na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją osób niepełnosprawnych. Zakresy dotacji nie wykluczają się więc tylko zachodzą na siebie. W przypadku, gdy dotacja z pkt 11 nie pokrywa kosztów kształcenia i rehabilitacji studentów niepełnosprawnych, uczelnia może te koszty pokryć z dotacji z pkt 1. Sąd I instancji pominął, że uczelnia na studenta niepełnosprawnego, studiującego zaocznie, wydatkuje środki z pkt 11 z pominięciem pkt 1 i rozliczenie to nie budzi wątpliwości.

Wnosząca skargę kasacyjną zwróciła uwagę, że w p.s.w. nie zdefiniowano pojęcia "zadań związanych z kształceniem". Jej zdaniem do zadań tych niewątpliwie należy kształcenie studentów niepełnosprawnych i pełnosprawnych przez nauczycieli akademickich. Zatem koszt wynagrodzeń nauczycieli akademickich jest związany z kształceniem obu grup studentów. Przyjęcie stanowiska Sądu I instancji, że koszty wynagrodzeń tych nauczycieli nie mogą być wydatkowane z dotacji otrzymanej na studenta niepełnosprawnego doprowadziłoby do sytuacji, że należałoby prowadzić odrębne zajęcia dla studentów niepełnosprawnych, a to stoi w sprzeczności z zasadą integracji.

Ponadto zdaniem Szkoły w sprawie nie przeprowadzono prawidłowo postępowania dowodowego. Nie zbadano, czy nauczyciele akademiccy, których wynagrodzenie zostało pokryte z dotacji otrzymanej w oparciu o art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. posiadali kompetencje do kształcenia studentów niepełnosprawnych. Nie zbadano jakie rodzaje niepełnosprawności występowały wśród tych studentów i w konsekwencji, jakie powinny być kwalifikacje nauczycieli. Istotnym naruszeniem prawa jest także brak protokołu kontroli wydatkowania dotacji udzielonej za 2008 r. Podstawą zwrotu dotacji za ten rok nie może być protokół kontroli obejmujący inne lata. Wskazane braki postępowania spowodowały, że postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w tej sprawie prawidłowo, a to miało istotny wpływ na jej wynik.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna Szkoły jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze tylko pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie wystąpiły powody skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na jego błędnej wykładni lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna Szkoły wskazuje obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji powinien w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż ocena naruszeń prawa materialnego może mieć miejsce tylko w przypadku stwierdzenia, że nie było naruszeń związanych z ustaleniem stanu faktycznego sprawy.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną wyrok WSA w W. narusza treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w ten sposób, że Sąd I instancji oddalił skargę w sytuacji, gdy organy nie ustaliły poprawnie stanu faktycznego sprawy, bo nie zbadały kwalifikacji nauczycieli akademickich, a przez to przyjęły zaistnienie podstaw do zwrotu dotacji przyznanej na realizację zadań związanych z kształceniem i rehabilitacją leczniczą niepełnosprawnych studentów. Wskazany zarzut nie znajduje uzasadnienia. W skardze kasacyjnej argumentacja na rzecz podniesionego zarzutu ogranicza się do wykazania wadliwości postępowania wyjaśniającego, w ramach którego nie ustalono istotnej dla sprawy okoliczności jaką są kwalifikacje nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia w grupach obejmujących niepełnosprawnych studentów, a także oparcie rozstrzygnięcia o zwrocie dotacji za 2008 r. tylko na wynikach kontroli dotacji wydatkowanej w 2009 r.

Odnosząc się do tego zarzutu NSA pragnie podkreślić, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę, co oznacza, że Sąd I instancji w ramach prowadzonej kontroli nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a art. 151 p.p.s.a. Skoro tak, to poprawnie sformułowany zarzut naruszenia prawa procesowego powinien odnosić się do wadliwości stosowania art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jeżeli zarzut miałby dotyczyć tego przepisu, to uzasadnienie skargi powinno wskazywać na istotny wpływ na rozstrzygnięcie niezastosowania tej normy prawnej. Skarga kasacyjna nie podejmuje takich rozważań, koncentrując się na analizie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, a dodatkowo nie wskazuje na czym miała polegać "istotność" podnoszonego naruszenia. Brak tych elementów nie pozwala Sądowi II instancji dokonać kontroli skarżonego wyroku w granicach wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że od kasatora ustawa wymaga nie tylko wskazania, które przepisy postępowania zostały naruszone, ale także tego na czym polega istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. To oznacza, że skarga kasacyjna ma określić jakie powinny być skutki sądowej kontroli, gdyby Sąd I instancji nie dopuścił się podnoszonego w zarzucie naruszenia.

Skarga kasacyjna Szkoły tych elementów nie zawiera, a przez to jej zarzut musi być nieskuteczny. Podkreślić należy, że sposób wykorzystania dotacji w latach 2008 r. i 2009 r. nie budzi wątpliwości i jest przyznany przez władze Szkoły, co dodatkowo wspiera nietrafność zarzutu odsyłającego do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Okoliczności sprawy przyznane przez stronę, jako niesporne, nie wymagają dodatkowego wyjaśniania.

Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. Z treści tego przepisu, obowiązującego w chwili wydawania kontrolowanej przez WSA w W. decyzji wynikało, że z budżetu państwa uczelnia publiczna otrzymuje dotacje na zadania związane z kształceniem i rehabilitacją leczniczą studentów niepełnosprawnych. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji naruszył treść tego przepisu przez jego błędną wykładnię, skutkiem której było przyjęcie, że koszty wynagrodzeń nauczycieli akademickich prowadzących także zajęcia z osobami niepełnosprawnymi nie powinny być finansowane z dotacji przyznanej na podstawie pkt 11, bo nie realizują celu, dla którego została przyznana. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. W uzasadnieniu wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej Sąd I instancji poprawnie wskazał, że w treści art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w. obowiązującego w dniu wydawania decyzji nie wskazano rodzaju wydatków związanych z realizacją zadań obejmujących kształcenie i rehabilitację leczniczą studentów niepełnosprawnych.

Wybór tych wydatków był ryzykiem Szkoły, ale bez wątpienia nie miała ona swobody w wyznaczaniu rodzaju takich wydatków. Treść analizowanego przepisu wymagała, by wydatki finansowane z dotacji odnosiły się tylko do rehabilitacji leczniczej i kosztów kształcenia tylko studentów niepełnosprawnych.

Z tym poglądem należy się zgodzić, bo jest on konsekwencją wykładni systemowej art. 94 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w. Trafnie stwierdza Sąd I instancji, że przyjęcie proponowanego w skardze sposobu wykładni art. 94 ust. 1 pkt 11 p.s.w. prowadziłoby do nielogicznego wniosku, że racjonalny ustawodawca w ramach jednego przepisu tworzy dwie podstawy dotowania tych samych wydatków, gdyż dotowanie kosztów związanych z kształceniem studentów jednoznacznie wskazano w art. 94 ust. 1 pkt 1 p.s.w. Skoro ten przepis odnosi się do ogółu studentów, to art. 94 ust. 1 pkt 11 musi mieć węższy zakres, czyli obejmuje tylko studentów niepełnosprawnych. Taki zakres podmiotowy przepisu ustalił WSA w W. i przyjąć należy, że jest to poprawnie odczytana treść tej regulacji, co w konsekwencji musi prowadzić do wniosku, że ten zarzut skargi kasacyjnej jest nietrafny.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.