Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 401/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] lutego 2022 r. w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji, oddalił skargę.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, gdyż jej wykonanie "powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu połączonej z trudnymi do odwrócenia skutkami".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji, jako oczywiście bezzasadny, podlegał oddaleniu.
Zamieszczony w skardze kasacyjnej wniosek nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej, poza powtórzeniem ustawowego brzmienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ochrony tymczasowej jest ściśle związana z zasadą skargowości, a więc wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej oraz w granicach tego wniosku. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających realną i aktualną możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, gdyż w razie wykonania przedmiotu zaskarżenia zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08; postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12; postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r., II GZ 93/13).
Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie jest wystarczające w tym zakresie samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tego rodzaju przesłanek. Sąd administracyjny nie może z urzędu ustalać okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie może również konkretyzować za stronę skarżącą przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i poszukiwać z własnej inicjatywy okoliczności, które wypełniają przesłanki ustawowe uwzględnienia takiego wniosku.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.