Uzasadnienie
Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1197/06 wniósł w dniu 21 marca 2007 r. pełnomocnik T. S.A.
Zarządzeniem z dnia 28 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie:
- - jednego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej;
- - pełnomocnictwa do reprezentowania T. S.A. z siedzibą w W. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym;
- - pełnego odpisu z KRS skarżącego T. S.A. z siedzibą w W. w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Powyższe zarządzenie doręczono stronie – według jej oświadczania (k. 164) w dniu 2 kwietnia 2007 r.
Zakreślony ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął – bezskutecznie – 10 kwietnia 2007 r.
Wobec powyższego – zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w skrócie p.p.s.a.– Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien skargę kasacyjną odrzucić.
W myśl zaś art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odrzucenia skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, gdy ulegała ona odrzuceniu przez WSA.
Z tych względów – działając na podstawie przywołanego art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Końcowo – wobec cofnięcia skargi kasacyjnej – wyjaśnienia wymaga, że tylko cofnięcie skutecznie wniesionej skargi – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie – prowadzić może do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 i § 2 p.p.s.a.