Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3202/14 oddalił skargę O. sp. z o.o. w W. na niewykonanie przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa orzeczenia WSA w Warszawie z 8 maja 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2258/13, złożoną wraz z wnioskiem o ukaranie organu grzywną w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej alej jako: p.p.s.a.).
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
O. sp. z o.o. wniosła do WSA w Warszawie skargę zarzucając ARiMR niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 8 maja 2014 r. poprzez niewydanie w przewidzianym terminie rozstrzygnięcia. Ponadto spółka wniosła o wymierzenie Prezesowi ARiMR grzywny oraz o orzeczenie o istnieniu uprawnienia po jej stronie na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od 2011 r. w ARiMR toczy się sprawa o przyznanie spółce pomocy finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2258/13, uchylił rozstrzygnięcie ARiMR z dnia [...] lipca 2013 r., zakreślając jednocześnie organowi instrukcje postępowania.
Wezwaniem z dnia [...] września 2014 r. spółka zwróciła się do organu o wykonanie powyższego wyroku, jednakże do dnia wysłania skargi nie ustosunkował się on do wezwania, zdaniem skarżącej to czyniło niniejszą skargę dopuszczalną i zasadną. Spółka powołała się na uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku, akcentując zwartą w nim wykładnię § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego mającego zastosowanie w sprawie. Sąd wskazał wówczas na brak podstaw do zastosowania przez organ § 14 ust. 6 rozporządzenia i na naruszenie wskazanych przepisów ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich oraz nakazał wydać organowi rozstrzygnięcie w ustalonym stanie faktycznym, z uwzględnieniem dokonanej wykładni § 4 rozporządzenia. Spółka podniosła, że mimo wytycznych Sądu, organ podjął dalsze działania na rzecz weryfikacji wniosku do czego nie był uprawniony i co dowodzi ignorowaniu wiążących zaleceń Sądu oraz tworzeniu sztucznych przeszkód, mających na celu opóźnienie wypłacenia należnej kwoty. W ocenie skarżącej, działanie organu jest naganne, co uzasadnia wniosek o ukaranie go grzywną, a nadto uwzględnienie uprawnienia skarżącej, o którym mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wyrok WSA z dnia 8 maja 2014 r. stał się prawomocny w dniu 11 lipca 2014 r., a akta sprawy administracyjnej zostały organowi zwrócone w dniu 21 lipca 2014 r. Po tym fakcie organ podjął działania celem zwrócenia stronie kosztów postępowania sądowego, a w dniu 27 sierpnia 2014 r. zwrócił się do C. Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych z zapytaniem czy kwota 113.927,91 zł stanowi wypłacone skarżącej odszkodowanie. W tym samym dniu organ wystąpił również z zapytaniem do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, na które uzyskał odpowiedź w dniu 9 września 2014 r. Pismem z dnia 2 września 2014 r. organ poinformował stronę o przedłużeniu postępowania w sprawie, zaś w dniu 12 września 2014 r. strona wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia przewlekłości postępowania i wykonania wyroku Sądu.
Organ wskazał, że biorąc pod uwagę treść § 19 rozporządzenia wykonawczego dotyczącego terminu rozpatrzenia wniosku oraz treść § 8 rozporządzenia, który dotyczy przyznania pomocy i sposobu ustalenia jej wysokości, nie można twierdzić, że działania organu były pozorne, czy też prowadzone przewlekle. Również biorąc pod uwagę treść pisma z dnia 22 maja 2010 r. dotyczącego wypłaconego odszkodowania, zaistniała konieczność wyjaśnienia, czy strona otrzymała jakieś inne odszkodowanie za skutki powodzi, która jak wynika z wniosku, miała miejsce w okresie 6 lipiec 2010 – 20 sierpień 2010. Wyjaśnienia w tej mierze wraz z poprawionym wnioskiem organ uzyskał od strony 21 listopada 2014 r. i po ich analizie tego samego dnia poinformował skarżącego o gotowości podpisania umowy dotyczącej przyznania pomocy. Tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów o przewlekłości w sytuacji, w której organ podejmował działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy.
W piśmie z dnia 28 grudnia 2014 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wskazał, że w dniu 3 grudnia 2014 r. Spółka poinformowała o dokonanych w dniu 8 marca 2012 r. zmianach własnościowych, polegających na wniesieniu aportem całego jej przedsiębiorstwa w tym gospodarstwa rolnego, do M. Spółka z o.o., która w związku z tym - zdaniem skarżącej - jest beneficjentem – lecz co jest sprzeczne z § 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonej w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego PROW 2007-2013 (Dz. U. nr 169 poz. 1141 ze zm.; powoływanego dalej jako: rozporządzenie z 13 września 2010 r.).
Wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 3202/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Sąd I instancji przywołał treść art. 153 i art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. i stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy stanu faktycznego, w którym ocenie podlega działanie ARiMR po wydaniu wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2258/13. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organ działał przewlekle po wydaniu wyroku, uchylając się od wydania rozstrzygnięcia w sprawie mimo jednoznacznych zdaniem strony okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
Zdaniem WSA, działania organu nie można uznać za przewlekłe i zmierzające do tworzenia sztucznych przeszkód, ani nie można uznać, że w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. Sąd nakazał organowi bezwzględnie dokonanie rozstrzygnięcia w dotychczas ustalonym stanie faktycznym, bez prawa ewentualnego wyjaśnienia wątpliwości dotyczących tego stanu faktycznego, czy też ewentualnego uzupełnienia braków wniosku. Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. WSA uchylił rozstrzygnięcie ARiMR z [...] lipca 2013 r. odmawiające przyznania pomocy, wskutek uznania za bezzasadne przyjęcia przez organ, że w sprawie możliwe było zastosowanie § 14 ust. 6 rozporządzenia z 13 września 2010 r., ze względu na uznanie, iż skarżąca nie wykonała dwukrotnego wezwania organu zmierzającego do ustalenia wysokości szkody o jakiej mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia, poniesionej przez nią w związku z powodzią w lipcu/sierpniu 2010 r. – ze względu na niewydzielenie i niewskazanie przez wnioskodawcę budynków służących wyłącznie do działalności rolniczej, ponieważ tylko szkody poniesione w takich obiektach objętych wnioskiem mogą zostać uwzględnione przy przyznawaniu pomocy.
Sąd podniósł, że w omawianym wyroku WSA dokonał wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) powołanego rozporządzenia i za nietrafny uznał prezentowany przez organ pogląd, iż budynki, o jakich jest mowa w tym przepisie, musiały służyć wyłącznie do produkcji rolnej.
W związku z powyższym Sąd wskazał, że wniosek winien zostać rozpoznany w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy. Ocena organu oparta na nieprawidłowej wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) doprowadziła w konsekwencji do naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpatrzy wniosek skarżącej z uwzględnieniem przedstawionej przez niego wykładni § 4 cytowanego rozporządzenia. Zdaniem WSA, Sąd w sprawie V SA/Wa 2258/14 rozstrzygnął spór na tle stosowania § 4 rozporządzenia i uznając, że przy wskazanym jego rozumieniu, nie można uznać, iż istniały podstawy do przyjęcia, że istnieją braki wniosku w tym zakresie.
W ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny nie może być utożsamiany z pojęciem "dotychczas ustalony stan faktyczny", co powoduje prawo organu do doprecyzowania stanu faktycznego, celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, które rzutują na ocenę warunków przyznania pomocy. Należało zatem uznać, że ze względu na treść § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia na wysokość przyznanej pomocy ma wpływ ewentualnie przyznane odszkodowanie wypłacone w ramach ubezpieczenia ze względu na zdarzenie, stanowiące podstawę złożenia wniosku o pomoc, działania organu zmierzające do jednoznacznego ustalenia takiego faktu, tj. pisma dotyczące uzupełnienia wniosku, należało uznać za zasadne.
Sąd I instancji wskazał, że § 15 ust. 9 rozporządzenia wyznaczał organowi 2-miesięczny termin na rozpoznanie wniosku, który należało liczyć od daty zwrócenia akt przez Sąd. Zgodnie zaś z § 19 rozporządzenia, termin ten przedłużany jest o czas niezbędny do uzyskania wyjaśnień, o które zwróciła się Agencja, albo jeśli zwraca się ona do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku, bieg terminu ulega zawieszeniu o czas potrzebny do wykonania tych czynności. Biorąc zatem pod uwagę działania organu zmierzające do bezspornego wyjaśnienia okoliczności sprawy dotyczących prawidłowej oceny wniosku, Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się przewlekłości postępowania. W związku z powyższym oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła O. sp. z o.o. w W., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez radcę prawnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. naruszenie:
- 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 oraz w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku podstaw ku temu, w szczególności zaś uznanie, że nie zaszły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. w postaci bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 170 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez faktyczne zignorowanie ustaleń oraz treści zawartych w innym prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego.
W tym kontekście należy zauważyć, że godnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd I instancji) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga wnoszona na podstawie tego przepisu jest odrębną skargą wniesioną przez uprawniony podmiot, inną od skargi, w wyniku rozpoznania której został wydany wyrok sądu niewykonany przez organ (niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności). Istotą skargi jest wymierzenie sankcji za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego. W postępowaniu wywołanym omawianą skargą, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu, i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te powinny zostać dokonane na podstawie nadesłanych akt administracyjnych z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny.
Równocześnie przez niewykonanie orzeczenia sądu w znaczeniu podanym w tym przepisie należy rozumieć niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Przez niewykonanie wyroku należy uznać taką sytuację, w której organ administracji – po uwzględnieniu skargi na jego bezczynność lub uprzednio wydany akt albo czynność – wydaje w terminie nowy akt (podejmuje nową czynność), tyle że treść tych działań pozostaje w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu (M. Romańska, T. Woś, "Niewykonywanie" wyroków sądu administracyjnego i uprawnienia z tym związane (art. 154 p.p.s.a.), PPP 2007, nr 3, s. 40).
Z brzmienia art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika ponadto, że przewidziana w tym przepisie skarga o wymierzenie grzywny musi być poprzedzona pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, a nie tylko wezwaniem do wykonania wyroku. Takie sformułowanie przepisu jest uzasadnione tym, że w art. 154 § 1 p.p.s.a. przewidziano dwa rodzaje skargi o wymierzenie organowi administracji grzywny. Po pierwsze, skargę o wymierzenie grzywny w razie niewykonania przez organ administracji wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Po drugie, skargę o wymierzenie grzywny w razie bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W przypadku obu tych skarg chodzi o to, aby przymusić organ administracji do załatwienia sprawy. W pierwszym przypadku chodzi o załatwienie sprawy, w której zapadł już wyrok stwierdzający, że organ administracji był bezczynny lub przewlekle prowadził postępowanie. W drugim przypadku chodzi o załatwienie sprawy, która istnieje po wyroku sądu administracyjnego uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. Wezwanie, którym należy poprzedzić skargę o wymierzenie grzywny, może więc być sformułowane zarówno jako wezwanie do wykonania wyroku, jak i jako wezwanie do załatwienia sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13; z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OSK 1455/14; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA").
Przechodząc zatem do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że wbrew podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom odwołującym się do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., jak trafnie to wyjaśnił sąd pierwszej instancji, wyrok WSA z dnia 8 maja 2014 r. stał się prawomocny w dniu 11 lipca 2014 r., a akta sprawy administracyjnej zostały organowi zwrócone w dniu 21 lipca 2014 r. Po tym fakcie organ podjął działania celem zwrócenia stronie kosztów postępowania sądowego oraz ustalenia czy stronie zostało wypłacone odszkodowanie oraz następnie poinformował stronę o przedłużeniu postępowania w sprawie, natomiast w dniu 12 września 2014 r. strona wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia przewlekłości postępowania i wykonania wyroku Sądu.
W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę treść § 19 rozporządzenia wykonawczego dotyczącego terminu rozpatrzenia wniosku oraz treść § 8 rozporządzenia, który dotyczy przyznania pomocy i sposobu ustalenia jej wysokości, nie można twierdzić, że działania organu były pozorne, czy też prowadzone przewlekle. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podziela konkluzję Sądu I instancji, że biorąc pod uwagę treść pisma z dnia 22 maja 2010 r. dotyczącego wypłaconego odszkodowania, zaistniała konieczność wyjaśnienia, czy strona otrzymała jakieś inne odszkodowanie za skutki powodzi, o której mowa była we wniosku. Trafnie zatem przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skoro wyjaśnienia w tej mierze wraz z poprawionym wnioskiem organ uzyskał od strony dopiero 21 listopada 2014 r. i po ich analizie tego samego dnia poinformował skarżącego o gotowości podpisania umowy dotyczącej przyznania pomocy, to brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów o przewlekłości w sytuacji, w której organ podejmował działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy.
Wbrew zatem wywodom skargi kasacyjnej nie istniały także podstawy do nałożenia na organ grzywny przewidzianej w art. 154 § 1 p.p.s.a.
Za uzasadnione w zebranym materiale dowodowym należało również wywody sądu pierwszej instancji odwołujące się do przebiegu postępowania przed organem administracji po zwrocie akt sprawy, a szczególności prawidłowości kierowania kolejnych pism zmierzający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie sąd pierwszej instancji odwołał się do treści § 15 ust. 9 rozporządzenia wyznaczającego organowi 2-miesięczny termin na rozpoznanie wniosku, który należało liczyć od daty zwrócenia akt przez Sąd. Zasadnie zwrócono również uwagę, że zgodnie z § 19 rozporządzenia, termin ten przedłużany jest o czas niezbędny do uzyskania wyjaśnień, o które zwróciła się Agencja, albo jeśli zwraca się ona do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku, bieg terminu ulega zawieszeniu o czas potrzebny do wykonania tych czynności. Nie ma zatem wątpliwości, że prawidłowe jest stanowisko WSA, iż biorąc pod uwagę działania organu zmierzające do bezspornego wyjaśnienia okoliczności sprawy dotyczących prawidłowej oceny wniosku, można uznać, że organ nie dopuścił się przewlekłości postępowania.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszania art. 170 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez faktyczne zignorowanie ustaleń oraz treści zawartych w innym prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego należy podkreślić, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygniecie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia nie może być ona ponownie badana.
Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy.
Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że zarówno Sąd I instancji, jak i Sąd kasacyjny w sprawie niniejszej związany jest ustaleniami wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2258/13. Sąd ten wskazał, że wniosek skarżącego winien zostać rozpoznany w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy. Ocena organu oparta na nieprawidłowej wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) doprowadziła w konsekwencji do naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich.
Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpatrzy wniosek skarżącej z uwzględnieniem przedstawionej przez niego wykładni § 4 cytowanego rozporządzenia. Zdaniem WSA, Sąd w sprawie V SA/Wa 2258/14 rozstrzygnął spór na tle stosowania § 4 rozporządzenia i uznając, że przy wskazanym jego rozumieniu, nie można uznać, iż istniały podstawy do przyjęcia, że istnieją braki wniosku w tym zakresie. O innych brakach Sąd się nie wypowiadał. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że zasadny jest pogląd Sądu I instancji, iż ustalony stan faktyczny, o którym mowa ww. wyroku, w nie może być utożsamiany z pojęciem "dotychczas ustalony stan faktyczny". Zgadzając się z tą oceną należy jedynie podkreślić, że prawo organu do doprecyzowania stanu faktycznego celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, które rzutują na ocenę warunków przyznania pomocy jest częściowo ograniczone treścią wyroku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2258/13.
Jednak już wyżej wskazano, trafna jest konstatacja Sądu I instancji, iż ze względu na treść § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia na wysokość przyznanej pomocy ma wpływ ewentualnie przyznane odszkodowanie wypłacone w ramach ubezpieczenia ze względu na zdarzenie, które stanowi podstawę złożenia wniosku o pomoc. Powoduje to, iż działania organu zmierzające do jednoznacznego ustalenia takiego faktu, których dotyczyły pisma organu z 2 września 2014 r., z 7 listopada 2014 r. - pismo dotyczyło uzupełnienia wniosku – są zasadne. Z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.