Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/18 oddalający skargę (...)(dalej: Skarżący lub Strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: Organ I instancji) decyzją z (...) r. nałożył na (...) karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za wykonywanie przewozu pasażerów bez posiadania stosownej licencji lub zezwolenia. Decyzja ta była oparta na ustaleniu, że w toku kontroli drogowej pojazdu kierowanego przez Skarżącego stwierdzono przewóz pasażerów. Ustalono, że pasażer zamówił usługę przewozu, drogą telefoniczną dzwoniąc pod numer telefonu (...) do firmy "(...)" i zapłacił za ten przewóz 12 zł gotówką. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W pojeździe nie stwierdzono zainstalowanej kasy fiskalnej, pojazd nie był również oznakowany zgodnie z wymaganiami dla pojazdów taxi. Po przeprowadzeniu postępowania Organ I instancji wydał decyzję z (...) r. o nr (...) nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 16.000 złotych, tj. 2 x 8000 złotych, ograniczoną do wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 79 w zw. z art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168, z późn. zm., dalej: kpa) prowadzące do wadliwych ustaleń faktycznych;
- 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej: utd) poprzez jego niezastosowanie;
- 3) art. 3 ust. 2 pkt 3 utd w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą;
- 4) art. 74 ustawy utd poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod protokołem.
- 5) art. 73 ust. 1 pkt 4 utd poprzez przyjęcie, że policjant posiada uprawnienia wskazane w zaskarżonym przepisie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...)r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Po analizie materiału dowodowego Organ odwoławczy uznał ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną dokonane przez Organ I instancji za prawidłowe. W szczególności wskazał, że sam fakt zapłaty za przejazd świadczy jednoznacznie o tym, że przewóz wykonany dnia (...) r. przez (...) miał charakter odpłatny. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd drogowym nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 utd w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 02 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
W ocenie Organu odwoławczego przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym (...) wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli oraz z dowodu rejestracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego tego warunku nie spełniał. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 74 § 2 utd, brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych.
W skardze na omówioną decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...) postawił podobnie jak w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, oraz naruszenia przepisów prawa materialnego. W szczególności podnosił kwestię braku jego podpisu na protokole kontroli oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu z przesłuchania w charakterze świadka (...) w sytuacji, gdy dowód ten stanowił podstawę ustaleń faktycznych decyzji. Zarzucił też, że przesłuchano go w charakterze świadka, a nie strony.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369, ze zm., dalej: ppsa).
Sąd I instancji wskazał, że wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 - co określa lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł - zgodnie z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu I instancji ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie przez organ, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. WSA uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej Skarżący wykonywał przewóz osób.
Wskazał na zeznania świadka, który potwierdził zamówienie kursu przez telefon i zapłacenie za ten kurs. W ocenie WSA w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania notatki sporządzonej przez funkcjonariusza policji, opatrzonej ta samą datą co data kontroli. Uznał też, że zgodnie z art. 74 § 2 utd, brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych. Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo uznały, że Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 utd oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. WSA uznał też, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego.
Wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu.
W ocenie Sądu I instancji organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
(...) zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzucił temu wyrokowi naruszenie:
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa w związku z zaakceptowaniem przez Sąd naruszenia przez organ ogólnych zasad tj. art. 6 kpa, 7 kpa i 8 kpa polegającego na przeprowadzeniu czynności dowodowych w sposób całkowicie dowolny nie dopełniając wszelkich wymogów nałożonych na organy przez przepisy, takich jak:
- a) sporządzenie protokołu kontroli wbrew wymogom przepisu 68 kpa;
- b) przeprowadzanie czynności po zakończonej kontroli traktując je jako czynności "w toku kontroli" i tym samym obejście przepisów kpa poprzez powoływanie się na art. 73 ust. 1 pkt 4 utd i tym samym doprowadzenie do sytuacji, w której Skarżący został pozbawiony skutecznej możliwości działania w postępowaniu przez wzgląd na niezgodne z przepisami działania organu;
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa polegającym na:
- a) dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na zaakceptowaniu dowodów pozyskanych przez organ z naruszeniem przepisów postępowania,
- b) przyjęciu jako wiarygodny dowodu w postaci protokołu kontroli sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa,
- c) przyjęciu jako dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego dowodu z przesłuchania świadka przeprowadzonego niezgodnie z przepisami prawa (art. 79 kpa w zw. z art. 73 ust. 1 pkt, 4 utd), co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie;
- 3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit, c ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 74 utd w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. polegające na sporządzeniu protokołu z kontroli, który nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów;
- 4) art. 73 ust, 1 pkt 4 utd poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż stwierdzenie zawarte w przepisie "w toku kontroli" może być przez organ odczytywane w sposób całkowicie dowolny i odnosić się do przeprowadzenia czynności kontrolnych w tym samym dniu co kontrola a nie w trakcie kontroli (tj. zatrzymania) do czasu sporządzenia protokołu kontroli w celu obejścia obowiązków (min. powiadomienie strony o terminie przesłuchania świadka) dotyczących dokonywania przesłuchań świadków zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego,
- 5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 79 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt. 4 utd poprzez uniemożliwienie skarżącemu udziału w przesłuchaniu świadka i tym samym zadania stosownych pytań;
- 6) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu z przesłuchania świadka w sytuacji gdy dowód ten stanowił podstawę ustaleń faktycznych decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji co do istoty sprawy, oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu oprócz ogólnych uwag dotyczących treści art. 6, art. 7 i art. 80 kpa podniósł argumentację dotyczącą wadliwego sporządzenia protokołu z kontroli drogowej naruszającego art. 68 i 76 § 1 kpa w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 utd i art. 74 utd.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 ppsa, można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W skardze kasacyjnej postawiono tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa przez niezastosowanie tego przepisu i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo wydania jej – w ocenie Skarżącego - z naruszeniem wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów postępowania.
Oceniając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 ppsa) należy mieć na uwadze, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą być skuteczne tylko wtedy, gdy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzi nie tylko formalne naruszenie przepisów postępowania, ale gdy jednocześnie uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy. To zaś oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.
Zarzuty skargi kasacyjnej wskazują w istocie na dwie okoliczności dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego: wadliwego sporządzenia protokołu z kontroli z naruszeniem art. 68 kpa oraz art. 74 utd (autor skargi kasacyjnej nie precyzuje przy tym jednostek redakcyjnych tych przepisów) przez brak podpisu strony pod protokołem oraz wadliwego przesłuchania świadka (z naruszeniem art. 79 kpa i art. 73 ust. 1 pkt 4 utd). Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej jej autor przedstawia ogólne wywody dotyczące wykładni art. 6, art. 7, art. 68, art. 76 § 1, art. 80 kpa oraz art. 73 ust. 1 pkt 4 i art. 74 utd, zarzucając, że przesłuchanie świadka oraz sporządzenie protokołu kontroli odbyło się z naruszeniem tych przepisów. Nie wskazuje jednak w żaden sposób, jaki wpływ te uchybienia mogły mieć na wynik sprawy, to znaczy nie przedstawia projekcji, jakie mogłyby być inne ustalenia faktyczne istotne dla sprawy w stosunku do tych, jakie zostały przyjęte przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji jako podstawa rozstrzygnięcia.
Tym samym skarżący kasacyjnie nie przedstawia jakie, wynikające ze wskazanych w skardze kasacyjne przepisów, wzorce zachowania adresowane do organów, a także wzorce zachowania adresowanych do sądu, które miałyby zostać naruszone przez ten sąd, zostały naruszone, a w rezultacie, jaki miałby być wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Jeżeli tak, to w świetle wszystkich konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 16 lipca 2020, sygn. akt I GSK 611/20) oraz konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 ppsa (zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3619/21; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 27 listopada 2014, sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13), zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne, a co za tym idzie i za nieskuteczne.
Mimo wskazanej wyżej niezasadności skargi kasacyjnej wynikającej z nieprzedstawienia w niej wpływu wskazywanych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, należy też wskazać na to, że zarzuty te nie są zasadne z innych przyczyn. Stosownie do art. 74 ust. 1 utd z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli, który następnie podpisywany jest zarówno przez inspektora jak i kontrolowanego, a odmowa podpisania protokołu przez kontrolowanego musi zostać w protokole odnotowana. (ust. 1 i 2 art. 74 utd). Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli - art. 74 ust. 4 utd. Jak wynika z przywołanych przepisów treść protokołu kontroli musi odzwierciedlać dokonane w jej toku czynności i ustalenia z uwzględnieniem daty i miejsca przeprowadzenia kontroli oraz oznaczenia danych kierowcy pojazdu i zidentyfikowania podmiotu kontrolowanego.
Protokół kontroli Skarżącego spełnia te wymogi, zawiera wszystkie wymagane dane. Z treści sporządzonego protokołu kontroli wynika, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż Skarżący wykonywał transport drogowy baz wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i bez wymaganej licencji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozu, o którym mowa w art. 18 ust. 4b utd, to jest naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 2.10 jej załącznika nr 3. Poza sporem pozostaje okoliczność, że do protokołu kontroli skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń.
Natomiast również bezspornym jest, że w protokole kontroli zaznaczono, że skarżący odmówił podpisania protokołu. Fakt odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego nie może stanowić podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową.
Podkreślić należy, że kontrolowany kierowca ma prawo odmówić podpisania protokołu kontroli, nie jest także zobowiązany do wskazania przyczyny odmowy złożenia podpisu na protokole kontroli. W takim przypadku obowiązkiem kontrolującego, zgodnie z art. 74 ust. 2 utd, jest odnotowanie tego faktu w protokole kontroli i podanie przyczyny. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący odmówił podania przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, odnotowanie tego faktu przez kontrolującego w protokole kontroli, wypełnia obowiązek jaki nakłada wyżej wskazany przepis art. 74 ust. 2 utd. Kontrolujący nie miał, bowiem możliwości wskazania jakiejkolwiek innej przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, skoro kontrolowany nie wskazywał takiej przyczyny. Zatem zarzut formułowany z tym zakresie uznać należy za nietrafny.
Stwierdzić należy, że postępowanie kontrolne jest odrębnym od administracyjnego postępowaniem i przepisy kodeksu postępowania administracyjnego) nie mogą mieć do niego zastosowania chyba, że ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 79 kpa, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1) oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 pkt 4 utd, w toku kontroli inspektor może m.in. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Przy czym zauważyć należy, że w myśl art. 73 ust. 1a utd w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej.
Stwierdzić, zatem należy, że art. 73 ust. 1 pkt 4 utd jest regulacją szczególną wobec art. 79 kpa, której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 kpa. Podkreślić trzeba, że dowód z przesłuchania świadka w toku prowadzonej kontroli drogowej, o którym mowa w art. 73 ust. 1a utd, uwarunkowany stwierdzeniem naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, ma na celu ustalenie najbardziej bezpośrednich i aktualnych w chwili kontroli przyczyn bądź okoliczności stwierdzonych naruszeń. Dowód ten uznać należy za najbardziej miarodajny (pewny), co nie oznacza jego bezwzględnej i niepodważalnej mocy. Strona ma, bowiem możliwość jego zwalczenia nie tylko dowodem w postaci ponownego przesłuchania świadka po przeprowadzeniu kontroli drogowej, ale również innymi kontrdowodami wymienionymi w powołanym art. 75 § 1 zdanie drugie kpa, a więc dowodami z dokumentów, oględzin czy opinii biegłych.
Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżący poza kwestionowaniem prawidłowości sporządzenia protokołu kontroli nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby podstawy faktyczne wymierzenia kary za naruszenie przepisów utd. Skarżący nie wnosił też o ponowne przesłuchanie świadka, co także czyni ten zarzut nieskutecznym.
Należy przy tym zauważyć, że pełnomocnik Skarżącego zapoznał się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, nie wnosząc uwag, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa.
Należało zatem uznać za nietrafne zarzuty dotyczące wadliwości sporządzenia protokołu jak i przesłuchania świadka. Dowody te jednoznacznie wskazywały na przyjęte przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji istotne w sprawie okoliczności faktyczne, co czyni niezasadnymi również zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa dotyczące wadliwości ustaleń faktycznych.
Biorąc to wszystko pod uwagę skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.).