Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2361/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Prezesem NFZ") z dnia [...] października 2011 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Dyrektorem OW NFZ") z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], którą nie uwzględniono odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów NFZ orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że w dniu [...] marca 2011 r. [...] Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "ratownictwo medyczne" w zakresie "świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego", "świadczenia udzielane czasowo przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego" oraz "świadczenia udzielane przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego" na obszarze [...] (rejon operacyjny [...]) na okres obowiązywania umowy [...]. Do konkursu zostały zgłoszone dwie oferty: Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] oraz Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] (dalej zwanego również "NZOZ [...]"; będącego jednostką organizacyjną F. Sp. z o.o. w [...]). Po przeprowadzeniu postępowania komisja konkursowa dokonała ostateczne oceny i porównania złożonych ofert.
W "Rankingu końcowym" oferta Zespołu Opieki Zdrowotnej w [...] uzyskała łącznie 211 pkt (w tym 61 pkt za kryterium jakość), natomiast oferta NZOZ [...] uzyskała 227,5 pkt (w tym 77,5 pkt za kryterium jakość). W związku z tym w dniu [...] maja 2011 r. komisja konkursowa rozstrzygnęła postępowanie, dokonując wyboru oferty złożonej przez NZOZ [...]. Zespół Opieki Zdrowotnej w [...] złożył odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu. Jednakże Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nie uwzględnił tego odwołania, zaś Prezes NFZ decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora OW NFZ, wskazując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej").
Organ odwoławczy wskazał, że łączna różnica pomiędzy kryterium jakości wyniosła 16,5 pkt, z których 15 było związanych z nieprzyznaniem Zespołowi Opieki Zdrowotnej w [...] dodatkowej punktacji za posiadanie certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego, w związku z nieposiadaniem takiego certyfikatu przez podwykonawcę strony - Szpital Powiatowy w [...]. Prezes NFZ nie uwzględnił zarzutów odwołującego się, że nie każdy ze środków transportu specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego NZOZ [...] dysponuje wolumetryczną pompą infuzyjną. Powołując się na przeprowadzoną kontrolę, organ stwierdził, że każdy z tychże środków transportu jest wyposażony w pompę infuzyjną typu strzykawkowa pompa infuzyjna, zaś z uzyskanych przez komisję konkursową opinii Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej dla województwa [...] oraz Konsultanta Krajowego wynikało, że rodzajem pomp infuzyjnych w ratownictwie medycznym są pompy strzykawkowe oraz że infuzyjną pompę strzykawkową można uznać za odmianę wolumetrycznej pompy infuzyjnej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję Prezes NFZ nie naruszył prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Sąd nie uwzględnił w szczególności zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzyznania jego ofercie dodatkowej punktacji za dysponowanie właściwym certyfikatem jakości ISO, o którym mowa w części 6.2 załącznika nr 3 do wiążącego uczestników konkursu zarządzenia nr 12/2011/DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne (dalej zwane "zarządzeniem nr 12/2011/DSM"). Skarżący w formularzu ofertowym wskazał, że przedmiotowe świadczenia opieki zdrowotnej będą przez niego udzielane przy udziale podwykonawcy - Szpitala Powiatowego w [...]. W takiej sytuacji - z uwagi na treść § 8 ust. 2 zarządzenia nr 12/2011/DSM oraz załącznika nr 6 do tego zarządzenia - skarżący powinien był załączyć do swojej oferty kopię certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego realizowanych przez podwykonawcę, ważnego w dniu złożenia oferty.
Skarżący nie złożył takiego dokumentu, a w toku postępowania oświadczył, że podwykonawca nie ma takiego certyfikatu. Zdaniem Sądu, komisja konkursowa słusznie zatem nie przyznała skarżącemu punktów za certyfikat ISO.
Za nietrafny uznał Sąd pierwszej instancji również zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 80 w związku z art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechaniu uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie umożliwiającym weryfikacje, czy uczestnik postępowania w chwili składania oferty spełniał warunek opisany w pkt 6.4 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 12/2011/DSM, to jest posiadał system wspomagania dowodzenia, który umożliwiał przekazywanie statusów obrazujących etap realizacji zlecenia drogą elektroniczną z ambulansu do stanowiska dyspozytorskiego.
Sąd stwierdził, że w dniu [...] maja 2011 r. przeprowadzono kontrolę u NZOZ [...], a z protokołu tejże kontroli wynika, że podmiot ten posiada system wspomagania dowodzenia. Zdaniem Sądu, Prezes NFZ prawidłowo również zweryfikował przedłożony przez skarżącego dowód w postaci nagrań na płycie DVD, mających świadczyć o braku systemu wspomagania dowodzenia przez NZOZ [...], uznając, że na płycie nie znajdują się dowody świadczące o braku powyższego systemu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie był usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 140 ust. 1 oraz art. 141 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w związku z pkt 5.7.8 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 12/2011/DSM, mającego polegać na odstąpieniu od określonych w powyższym zarządzeniu wymagań w drodze dowolnej wykładni pojęcia "wolumetrycznej pompy infuzyjnej". Powołując się na treść art. 6 i art. 6a ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 419 ze zm.), Sąd uznał, że organ był uprawniony w tym zakresie do zasięgnięcia opinii konsultantów. Przytaczając fragmenty tych opinii, Sąd pierwszej instancji uznał, że uprawnione było stanowisko komisji konkursowej i organów obu instancji, że każdy z oferowanych przez NZOZ [...] medycznych środków transportu specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego spełniał wymogi wyposażenia w wolumetryczną pompę infuzyjną.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Zespół Opieki Zdrowotnej w [...]. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
A. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowanie powołanego przepisu, w następstwie czego organ dokonał dowolnej wykładni pojęcia "wolumetrycznej pompy infuzyjnej", powołując się na opinię sporządzoną przez bezpośredniego współpracownika uczestnika postępowania, z którym organ zawarł umowę o świadczenie usług medycznych;
B. naruszenie przepisów postępowania, a to:
- I. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie powołanego przepisu pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie, w jakim odnosiło się ono do kwestii zweryfikowania przez Prezesa NFZ, czy NZOZ [...] posiadał system, który pozwala m.in. na przekazywanie statusów drogą elektroniczną z ambulansu do stanowiska dyspozytorskiego, obrazujących etap realizacji zlecenia;
- II. art. 141 § 4 w związku z art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wykluczający zweryfikowanie, czy NZOZ [...] posiadał system, który pozwala m.in. na przekazywanie statusów drogą elektroniczną z ambulansu do stanowiska dyspozytorskiego, obrazujących etap realizacji zlecenia.;
- III. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie powołanego przepisu pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 84 k.p.a. przez Prezesa NFZ, polegające na potraktowaniu ekspertyz konsultantów jako opinii sądowych sporządzonych w warunkach procesowych i niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. wyrobów medycznych w postępowaniu odwoławczym;
- IV. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z at. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechaniu zebrania pełnego materiału dowodowego, nieuzupełnienia postępowania dowodowego i materiałów w sprawie oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a to w kwestii nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie możliwości uzyskania certyfikatu jakości ISO przez NZOZ [...] dla obszaru, na którym certyfikatem tym dysponował skarżący.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż Prezes NFZ ograniczył postępowanie dowodowe do czynności, które de facto nie mogły doprowadzić do zweryfikowania, czy posiadany przez NZOZ [...] system (umożliwiający przekazywanie statusów drogą elektroniczną między ambulansem a stanowiskiem dyspozytorskim) umożliwiał komunikację zwrotną. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w tym zakresie lakoniczne i nie podaje się kontroli instancyjnej.
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej zawierają kompletną regulację, w oparciu o którą należy prowadzić postępowanie konkursowe, a następnie rozpoznać środki odwoławcze wniesione przez uczestników. Na etapie postępowanie administracyjnego zastosowanie winny znaleźć przepisy k.p.a. Prezes NFZ nie powinien zatem bazować li tylko na opiniach konsultantów, ale również powołać odrębnego biegłego na zasadzie art. 84 k.p.a. Opinie konsultantów takiego charakteru nie miały. Ponadto opinia, na którą powołał się organ została sporządzona przez obecnego współpracownika NZOZ [...] – dr [...]. Okoliczność ta wyklucza zachowanie zasad uczciwej konkurencji.
W ocenie strony, Sąd pierwszej instancji nie rozpatrzył merytorycznie zarzutu strony, że konstrukcja systemu certyfikacji ISO wyklucza uzyskanie autoryzacji przez NZOZ [...] albowiem podmiot ten nie realizował dotychczas usług na danym obszarze.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes NFZ (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącego oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2012 r. uczestnik postępowania – F. Sp. z o.o., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod rozwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących przesłanki nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności nie wystąpiły.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty dotyczące przepisów postępowania. Zarzuty postawione w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. okazały się nieusprawiedliwione.
Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, stosownie do postanowień art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. W niniejszej sprawie organy administracji te obowiązki w pełni zrealizowały. Organy zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 80 k.p.a. dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów.
Ustalenia poczynione w sprawie i przyjęte przy orzekaniu przez Sąd pierwszej instancji jako prawidłowe w tej sprawie są podważane przez autora skargi kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. (pkt B I i III osnowy skargi kasacyjnej) w odniesieniu do kwestii zweryfikowania przez organy, czy NZOZ [...] posiada system, który pozwala m.in. na przekazywanie statusów drogą elektroniczną z ambulansu do stanowiska dyspozytorskiego, obrazujących etap realizacji zlecenia oraz niepowołania biegłego ds. wyrobów medycznych w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 84 k.p.a. W uzasadnieniu tych zarzutów strona skarżąca ograniczyła się do twierdzeń, że Prezes NFZ w postępowaniu odwoławczym nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7, art. 75 § 1, art. 80 w związku z art. 136 k.p.a. oraz zaniechał uzupełnienia materiału dowodowego, w zakresie umożliwiającym weryfikację czy NZOZ [...] w chwili składania oferty spełniał warunek opisany w pkt. 6.4 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 12/2011/DSM Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2011 r., tj. posiadał system, który umożliwia m.in. przekazywanie statusów drogą elektroniczną z ambulansu do stanowiska dyspozytorskiego, obrazujących etap realizacji zlecenia.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji ograniczył się do lakonicznego twierdzenia, że z treści protokołu kontroli wynika, iż uczestnik posiada taki system wspomagania dowodzenia. Strona skarżąca podniosła również, że Prezes NFZ w postępowaniu odwoławczym nie powinien bazować li tylko na opiniach konsultantów, ale również powinien powołać odrębnego, niezależnego biegłego na zasadzie art. 84 k.p.a.
Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów, należy przede wszystkim podnieść, że naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej - wskazując jako podstawę wymieniony wyżej artykuł - powinien wykazać, że gdyby nie doszło do zarzucanych naruszeń przepisów, to wyrok Sądu pierwszej instancji mógłby być inny. Oceniany zarzut nie spełnia tego wymogu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że okoliczność dysponowania przez uczestnika postępowania systemem wspomagania dowodzenia została udowodniona w toku postępowania przez przeprowadzenie w dniu [...] maja 2011 r. kontroli tego oferenta, o czym świadczą protokoły kontroli oraz zapisy jej wyników, wchodzące w skład dokumentacji postępowania. Zarzuty skargi kasacyjnej nie wskazują na żadne okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że powyższa kontrola NZOZ [...] została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, a ustalenia zawarte w protokole kontroli są błędne.
Należy także dodać, że kontrola ta była przeprowadzona w takim samym zakresie, jak kontrola ZOZ w [...] w dniu [...] maja 2011 r., a skarżący nie zgłaszał żadnych uwag co do sposobu przeprowadzenia kontroli i jej wyników. Zatem zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.
Również zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. jest bezzasadny. Podstawową zasadą w postępowaniu administracyjnym jest to, że postępowanie prowadzi organ odpowiednio wyspecjalizowany do prowadzenia konkretnego rodzaju spraw. Treść art. 84 § 1 k.p.a. (zgodnie z którym w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii) należy rozumieć w ten sposób, że dowód z opinii biegłego można zastosować, jeżeli istnieje potrzeba pozyskania wiadomości wybiegających poza zwykłą, rutynową działalność organu.
Przenosząc ten ogólny wywód na regulacje zawarte w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, wskazać należy, że zgodnie z przepisami tej ustawy biegłym, do którego powinien zwrócić się Prezes NFZ był Krajowy Konsultant w dziedzinie medycyny ratunkowej. Ponieważ opinia Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej z dnia [...] maja 2011 r. została uzyskana w toku postępowania i znajdowała się w dokumentacji sprawy w momencie rozpatrywania odwołania strony, to nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia omawianego przepisu.
Z akt sprawy wynika, że Komisja konkursowa na podstawie § 16 ust. 1 "Regulaminu pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", stanowiącego załącznik do uchwały Nr 36/2005/I Rady Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 października 2005 r., zwróciła się o Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej dla województwa [...] o udzielenie odpowiedzi, czy strzykawkowa pompa infuzyjna może być uznana za rodzaj wolumetrycznej pompy infuzyjnej. Ponadto komisja konkursowa wystąpiła do Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie. Zarówno Konsultant Wojewódzki, jak i Konsultant Krajowy stwierdzili, że infuzyjną pompę strzykawkową można uznać za odmianę wolumetrycznej pompy infuzyjnej. Stanowisko to zostało następnie potwierdzone w piśmie Ministerstwa Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skarżący nieprawidłowo powołał się w tej kwestii na art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, bowiem zgodnie z jego treścią "Prezes Funduszu przed określeniem przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniobiorców zasięga opinii właściwych konsultantów krajowych". Zatem przepis ten ma zastosowanie tylko na etapie poprzedzającym określenie przedmiotu postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 152 p.p.s.a., ponieważ rozstrzygniecie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji skargę oddalił.
W zarzutach naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi zarzucono też naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, do naruszenia omawianego przepisu dochodzi, gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Kwestia prawidłowości ustaleń faktycznych, czy też prawidłowości zastosowania przepisów prawa nie może być kwestionowana zarzutem naruszenia przepisu regulującego wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku.
Z ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że NZOZ [...] załączył do oferty kopię właściwego certyfikatu ISO w zakresie ratownictwa medycznego. Uczestnik postępowania posiadał także system wspomagania dowodzenia wymieniony w pkt 6.4 załącznika nr 3 do zarządzenia Nr 12/2011/DSM Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. Nadto należy podkreślić, że w toku postępowania konkursowego oraz w skardze do WSA strona skarżąca nie zgłaszała zarzutów do certyfikatu jakości ISO przedstawionego przez uczestnika postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika także, że Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygał w granicach sprawy, w której została wniesiona skarga. Sąd ustosunkował się do wszystkich zarzutów, mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Nieskuteczność - z przyczyn podanych wyżej - zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego, polegający na niezastosowaniu art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, należy i ten zarzut uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może bowiem polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu.
Jak wskazano wyżej, zgodnie z opiniami Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej dla województwa [...] oraz Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej, potwierdzonymi przez Ministerstwo Zdrowia w piśmie z dnia [...] maja 2011 r., strzykawkową pompę infuzyjną należy uznać za rodzaj wolumetrycznej pompy infuzyjnej.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekl jak w sentencji.