Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. G. S. Sp. z o.o. w K. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia 14 maja 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że skarżąca złożyła do Ministerstwa Gospodarki wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Optymalizacja działalności wielobranżowej grupy kapitałowej poprzez utworzenie C. i C." w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013. Działanie 4.5 Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki, Poddziałanie 4.5.2 Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych.
Pismem z 9 stycznia 2013 r. Minister Gospodarki poinformował spółkę, że jej projekt nie został zakwalifikowany do wsparcia. Minister wskazał, że według opinii Ekspertów opisany we wniosku o dofinansowanie projekt nie spełnił następujących kryteriów merytorycznych obligatoryjnych dotyczących innowacyjności projektu nr:
- 3. "Projekt dotyczy inwestycji początkowej oznaczającej inwestycje w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z tworzeniem nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu, związanej z zastosowaniem nowych rozwiązań technologicznych prowadzących do powstania i wprowadzenia na rynek nowego lub zasadniczo ulepszonego produktu".
- 10. "Wnioskodawca posiada zdolność do realizacji prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo-rozwojowego)",
- 11. "Wnioskodawca posiada zdolność do komercjalizacji wyników prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo- rozwojowego) ",
- 12. "W projekcie przewidziano komponent B+R (utworzenie działu B+R w przedsiębiorstwie lub prowadzenie prac B+R lub udokumentowana współpraca z jednostkami naukowymi). Kryterium dotyczące inwestycji typu CUW i CIT".
Minister Gospodarki, w wyniku rozpoznania protestu, pismem z 14 maja 2013 r. uznał go za bezzasadny i podtrzymał negatywny wynik oceny wniosku w zakresie trzech pierwszych kryteriów merytorycznych.
Odnosząc się do kryterium nr 3 organ podzielił wątpliwości Eksperta 1 co do celowości wynajmowania pomieszczeń (a nie budowy lub zakupu budynku). Ponadto w opinii Ministra skarżąca nie określiła, jakie korzyści wynikną dla końcowego odbiorcy z faktu utworzenia uwspólnienia usług finansowo-księgowych świadczonych w ramach specjalnie utworzonej do tego jednostki (C.), a także z faktu usług badawczo- rozwojowych świadczonych w ramach specjalnie do tego powołanego C.. Organ powziął wątpliwość, czy takie korzystanie przez poszczególne zakłady produkcyjne funkcjonujące w obrębie grupy R. wyłącznie z opracowań pochodzących ze scentralizowanej usługi B+R w ramach jednego podmiotu, tj. w ramach C.utworzonego przez spółkę, da w ostatecznych rozrachunku, wskutek braku możliwości korzystania z konkurencyjnych wyników, najlepszy produkt rynkowy. Organ stwierdził, że z faktu posiadania możliwości prowadzenia nawet najlepszych badań w nowoutworzonym C. na wewnętrzny użytek Grupy nie wynika, że w ramach realizacji projektu powstanie i zostanie wprowadzony na rynek nowy lub zasadniczo ulepszony produkt.
Odnosząc się do kryterium nr 10 organ częściowo uwzględnił protest w zakresie potencjalnego posiadania zdolności do realizacji prac badawczych. W pozostałym zakresie wyjaśnił, że zgodnie z zapisami Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 ocenie podlega również dotychczasowe, tj. do momentu złożenia wniosku, doświadczenie w prowadzeniu przez wnioskodawcę prac badawczo-rozwojowych, samodzielnie lub we współpracy z jednostkami naukowymi. Minister stwierdził, że skarżąca spółka nie prowadziła wcześniej działalności badawczej, nie posiada zdolności prowadzenia takich prac badawczych i nie nawiązała współpracy z jednostką naukowo-badawczą. Ani we wniosku ani proteście skarżąca nie przedstawiła sposobów i zasad transferu wiedzy z innych firm będących we wspólnej grupie kapitałowej do planowanego C.. Nie podała również żadnych informacji o dorobku badawczo - naukowym pracowników tych firm stwierdzając jedynie, że doświadczenie spółki będzie wynikało z umocowania w grupie kapitałowej posiadającej doświadczenie w produkcji oraz pracach laboratoryjnych w dziedzinie tożsamej z dziedziną projektu oraz, że Centrum będzie miało dostęp do zasobów intelektualnych Grupy.
Z kolei w zakresie kryterium nr 11 organ podał, że same badania, które mają być przeprowadzone przez spółkę, nie są tożsame z wynikami tych badań. Z tego względu organ podzielił opinię Eksperta 1, że nie określono, w jaki sposób wyniki prac przyczynią się do ulepszenia potencjalnych produktów oraz czy produkty będą konkurencyjne cenowo lub jakościowo. Nie podano planowanych do osiągnięcia wyników prac badawczych.
Organ wyjaśnił także, że zgodnie z Przewodnikiem spółka winna opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła. Minister wskazał także, że we wniosku nie przedstawiono dokładnie procesu komercjalizacji ewentualnie osiąganych wyników badawczych. Podkreślono, iż w zarysowanych we wniosku zasadach komercjalizacji występują liczne niejasności. Zdaniem organu skarżąca nie dokonała analizy, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez nią prac badawczych.
Minister podzielił natomiast zarzuty skarżącej dotyczące kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 12 i uznał je za spełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki częściowo podzielił zarzuty skarżącej dotyczące kryteriów merytorycznych nr 3 i 10. Sąd natomiast nie podzielił zarzutów w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 "Wnioskodawca posiada zdolność do komercjalizacji wyników prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo- rozwojowego) ", wyjaśniając, że skarżąca wskazała jedynie same badania, które jednak nie są tożsame z ich wynikami. Tym samym nie określono w jaki sposób wynik prac badawczych (skoro ich nie ma) przyczynią się do ulepszenia potencjalnych produktów oraz czy produkty będą konkurencyjne do tych oferowanych na rynku pod względem jakości lub ceny. Słusznie zatem wskazano, że spółka nie podała planowanych do osiągnięcia wyników prac badawczych. W tym kontekście bezzasadne są twierdzenia, że na moment złożenia wniosku trudno było zadeklarować skarżącej dokładne wyniki prac B+R, które dopiero mają być przeprowadzone, a same wyniki prac B+R będą zależały od rodzaju prac badawczo-rozwojowych zlecanych przez klientów C. (członków Grupy). Przewodnik bowiem w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca winna opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, czego spółka nie uczyniła.
Sąd także podzielił argumenty Instytucji pośredniczącej odnoszące się do braku opisu sposobu przekazywania tych wyników oraz przebiegu planowanego procesu komercjalizacji. Skarżąca co prawda wskazuje sposób przekazywania tych wyników, jednakże nie przedstawia dokładnie procesu komercjalizacji ewentualnie osiąganych wyników badawczych. Wbrew zapisom Przewodnika spółka nie opisała przeprowadzonej analizy, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez nią prac badawczych. W związku z powyższym zasadnie Minister Gospodarki uznał za niespełnione kryterium merytoryczne obligatoryjne nr 11.
Sąd stwierdził, że Regulamin nie nakłada każdorazowo obowiązku zwracania się do wnioskodawców o wyjaśnienia. Prezentacja projektów odbywa się bowiem na zasadach konkursu. A więc Komisja Konkursowa winna wybrać projekt, który z jednej strony jest najlepiej przygotowany, a z drugiej najlepiej będzie realizował cel konkursu. Projekty słabo przygotowane, bądź też projekty w pełni nierealizujące celów konkursu, nie mogą być oceniane lepiej od projektów poprawnie sporządzonych i prawidłowych pod względem merytorycznym, gdyż w ten sposób naruszono by zasadę równości stron. Zgodnie z § 7 ust. 21 Regulaminu organ ma obowiązek wezwać jedynie w wypadku wniosku członków oceniających Komisji Konkursowej. W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie, zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny (nikt nie może nakazać niezależnym członkom Komisji Konkursowej do wystąpienia z wnioskiem o wezwanie wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień) i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe.
W przedmiotowej sprawie powyższe nie wystąpiło. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, gdyż na podstawie wniosku możliwa była ocena tego kryterium (negatywna ocena).
Powołany przez skarżącą zapis Regulaminu obliguje IW do wystąpienia do wnioskodawcy o wyjaśnienia ale tylko w przypadku zgłoszenia takiego wniosku przez niezależnego (również od IW) Eksperta. Brak wniosku uniemożliwia zwrócenie się o dodatkowe wyjaśnienia.
E. G. S. Sp. z o.o. w K. zaskarżając wyrok w całości domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:
- 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.:
- - art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r. oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z § 7 Regulaminu dotyczącego zasad dokonywania oceny merytorycznej (dalej: Regulamin) oraz w zw. z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, działanie 4.5 Wspieranie inwestycji o dużym zasięgu dla gospodarki (dalej: Przewodnik) poprzez błędną wykładnię regulacji zawartych w Przewodniku polegającą na przyjęciu, że spółka nie wskazała we wniosku wyników prac badawczo rozwojowych, podczas gdy wyniki te zostały opisane we Wniosku w sposób zgodny z Przewodnikiem;,
- - art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r. oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z § 7 Regulaminu oraz w zw. z Przewodnikiem poprzez błędną wykładnię regulacji zawartych w Przewodniku polegającą na przyjęciu, że Spółka nie opisała we Wniosku przeprowadzonej analizy, z której wynikałoby istnienie na rynku zapotrzebowania na wyniki prac badawczych, podczas gdy analiza ta została opisana we Wniosku w sposób zgodny z Przewodnikiem;
- - art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r. oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z § 7 Regulaminu oraz w zw. z Przewodnikiem poprzez błędną wykładnię regulacji zawartych w Przewodniku polegającą na przyjęciu, że Spółka nie opisała we Wniosku sposobu komercjalizacji wyników prac badawczych, podczas gdy sposób ten został opisany we Wniosku zgodnie z Przewodnikiem;
- 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. oraz art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi ze względu na niespełnienie Kryterium 3 innowacyjnego, podczas gdy kryterium to należało uznać za spełnione, a w konsekwencji skarga powinna być uwzględniona.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz od skarżącej kosztów postępowania, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).
Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Na wstępie należy podkreślić, iż w skardze kasacyjnej wyartykułowano wprawdzie zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego przez WSA przez błędna ich wykładnię oraz jeden zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które, w ocenie kasatora, miało istotny wpływ na wynik sprawy, ale ten ostatni zarzut sprowadza się do twierdzenia, iż Sąd I instancji naruszył art. 30c ust. 3 pkt 1 oraz art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi ze względu na niespełnienie Kryterium 3 innowacyjnego, podczas gdy kryterium to, zdaniem autora kasacji, należało uznać za spełnione, a w konsekwencji skargę oddalić.
Po pierwsze należy zauważyć, iż autor skargi kasacyjnej mylnie wskazał na kryterium nr 3 zamiast na kryterium nr 11(co wynika z treści tego kryterium). Jednak ponieważ uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje na to, iż chodzi kasatorowi o kryterium nr 11, Naczelny Sąd Administracyjny uznał to za oczywista omyłkę pisarską. Ocena tego zarzutu musi w tym przypadku być dokonana równocześnie z oceną naruszenia prawa materialnego, ponieważ stwierdzenie czy Kryterium nr 11 zostało spełnione wymaga analizy przepisów prawa materialnego, wskazanych w ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.
Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię może stanowić podstawę kasacji, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy. Wywodzący się z niej zarzut naruszenia konkretnego przepisu może doprowadzić do uwzględnienia kasacji, gdy miało ono wpływ na rozstrzygnięcie, to jest jeśli na skutek błędnej wykładni zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (por.: wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt II CKN 727/99 – Lex Polonica). Należy dodać, iż adresatem naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego może być tylko Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego,
W niniejszej skardze kasacyjnej skarżąca upatruje naruszenie prawa materialnego przez Sąd I instancji w naruszeniu art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 26 ust. 2 tej ustawy w zw. z § 7 Regulaminu dotyczącego zasad dokonywania oceny merytorycznej oraz w zw. z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, działanie 4.5 Wspieranie inwestycji o dużym zasięgu dla gospodarki poprzez błędna wykładnię regulacji zawartych w Przewodniku polegająca na przyjęciu, że Spółka: 1) nie wskazała we wniosku wyników prac badawczo rozwojowych podczas gdy wyniki te zostały opisane we Wniosku w sposób zgodny z Przewodnikiem, 2) nie opisała we Wniosku przeprowadzonej analizy, z której wynikałoby istnienie na rynku zapotrzebowania na wyniki prac badawczych – zdaniem kasatora analiza ta została opisana we wniosku w sposób zgodny z Przewodnikiem, 3) nie opisała we Wniosku sposobu komercjalizacji wyników prac badawczych, zdaniem skarżącej, sposób ten został opisany we Wniosku zgodnie z Przewodnikiem.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za niezasadny. Jak słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 817/11 (LEX nr 992441): "Programy operacyjne, w tym system realizacji, mają charakter generalny i są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów. Toteż, co do zasady, jako źródło prawa, aczkolwiek nie powszechnie obowiązujące, system realizacji programu wiąże podmiot, który na jego podstawie zgłosił wniosek o dofinansowanie projektu, a także wiąże organy działające na jego podstawie. Na walor prawny tych przepisów wskazuje również przepis art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., poddający właściwości sądu administracyjnego kontrolę rozstrzygnięć zapadłych w tych sprawach." W analizowanej sprawie dokumentami wiążącymi wnioskodawcę był Regulamin przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka – Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia (Działania 4.5 Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki) oraz Przewodnik po kryteriach wyboru finansowania operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013.
Przy wypełnianiu wniosku skarżąca kasacyjnie winna była postępować zgodnie ze wskazówkami zawartymi w Instrukcji wypełniania Wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, który zaakceptował w tym zakresie stanowisko Ministra Gospodarki, iż projekt skarżącej nie spełnia kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11, stosownie do treści którego wnioskodawca winien wykazać, że: "Wnioskodawca posiada zdolność komercjalizacji wyników prac badawczych (dotyczy projektów z zakresu utworzenia lub rozbudowy centrum badawczo-rozwojowego)". Ustalenie zakresu tego kryterium wymagało od wnioskodawcy uwzględnienia całości wytycznych zawartych w dokumentacji konkursowej, w szczególności w Przewodniku po kryteriach, który wskazuje szczegółowo jak to kryterium należy rozumieć i według jakich przesłanek należy weryfikować jego spełnienie przez wnioskodawcę. W § 7 pkt 1 Regulaminu Konkursu wskazano, że: "szczegółowe informacje dotyczące kryteriów merytorycznych obligatoryjnych i fakultatywnych wraz z oceną punktową znajdują się w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013." Przywołany Przewodnik po kryteriach w zakresie kryterium obligatoryjnego nr 11 podkreśla, iż: "Ocena kryterium dotyczącego posiadania zdolności do komercjalizacji wyników prac badawczych dokonywana jest na podstawie opisu w pkt 19 wniosku o dofinansowanie, w którym Wnioskodawca powinien opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, jak również przebieg planowanego procesu komercjalizacji wyników prac badawczych. Jeżeli Wnioskodawca przeprowadził analizę, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez niego prac badawczych, należy to opisać.".
Porównując ten zapis zawarty w Przewodniku, a dotyczący kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 z treścią pkt 19 Wniosku skarżącej Spółki zasadnie Sąd I instancji podzielił zdanie Ministra Gospodarki, że skarżąca wskazała jedynie same badania (i to nie w ocenianym przez Ekspertów pkt 19, tylko 17 Wniosku), które jednak nie są tożsame z ich wynikami. Tym samym nie określono w jaki sposób wyniki prac badawczych (skoro ich nie ma) przyczynią się do ulepszenia potencjalnych produktów oraz czy produkty te będą konkurencyjne do tych oferowanych na rynku pod względem jakości lub ceny. Słusznie zatem wskazano, że Spółka nie podała w punkcie 19 Wniosku planowanych do osiągnięcia wyników prac badawczych. Rację ma Sąd I instancji uznając za bezzasadne twierdzenia skarżącej, że na chwilę złożenia wniosku trudno było zadeklarować skarżącej dokładne wyniki prac B+R, które dopiero mają być przeprowadzone, a same wyniki prac B+R będą zależały od rodzaju prac badawczo-rozwojowych zlecanych przez klientów C. (członków Grupy). Przewodnik bowiem w tym zakresie nie pozostawi wątpliwości, że skarżąca winna opisać posiadane/planowane do osiągnięcia wyniki prac badawczych, czego Spółka nie uczyniła.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż prawidłowo Sąd I instancji w tej sprawie podzielił argumenty Ministra Gospodarki odnoszące się do braku we wniosku opisu sposobu przekazywania tych wyników oraz przebiegu planowanego procesu komercjalizacji. Skarżąca co prawda wskazuje sposób przekazywania tych wyników, jednakże nie przedstawia dokładnie procesu komercjalizacji ewentualnie osiąganych wyników badawczych. "Jak słusznie zauważył Minister Gospodarki nie opisuje, która ze spółek będzie właścicielem praw do opracowanych wynalazków/wzorów/technologii, czy będzie to skarżąca (wnioskodawca), czy też podmiot zlecający, czy też jakiś inny podmiot.
Ponadto nie opisuje na jakich zasadach będzie następowało "umożliwianie" podmiotom Grupy korzystania z wyników prac B+R (odpłatnie, nieodpłatnie). Czy prace te będą przekazywane nieodpłatnie w zamian za miesięczną składkę, czy też skarżąca będzie z tego tytułu otrzymywała dodatkowe środki." (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Ściślej rzecz ujmując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca w różnych miejscach swojego Wniosku zawarła dość niespójne i nieprecyzyjne stwierdzenia dotyczące tej kwestii – np. na s. 47-48 stwierdziła: "dzięki zapewnieniu swobodnej wymiany informacji dotyczących bieżących aspektów funkcjonowania podmiotów Grupy, można stwierdzić, że Centrum będzie miało dostęp do zasobów intelektualnych Grupy"; na s. 48: "Na dalszych etapach działalności Centrum badawczo-rozwojowe będzie czerpało korzyści z faktu prowadzenia prac B+R dla potrzeb zdefiniowanej grupy odbiorców", na s. 49: " zainteresowane podmioty Grupy R. ponosić będą stałą opłatę na rzecz C., co umożliwi korzystanie z pełnego zakresu prowadzonych prac niezależnie od podmiotu zlecającego..."
Sąd I instancji podkreślił, iż; "Dodatkowo trzeba również wskazać, że mimo iż w pkt 19 wniosku o dofinansowanie skarżąca wskazała, że cyt. "wdrożona usługa badawcza wiąże się ze zidentyfikowanym zapotrzebowaniem na nowe rozwiązania dotyczące zarówno samych produktów (nowe wzory, rozmiary, rodzaje płytek ceramicznych) jak i technologii produkcji we wskazanym wyżej zakresie", to wbrew zapisom Przewodnika nie opisała przeprowadzonej analizy, z której wynika istniejące na rynku zapotrzebowanie na wyniki prowadzonych przez nią prac badawczych." (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji uznał, że prawidłowa jest ocena Ministra Gospodarki, iż Wnioskodawca nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji zgodnie z § 7 ust. 14 Regulaminu ocena merytoryczna obligatoryjna, przeprowadzana przez Panel Ekspertów, dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym" na posiedzeniu Komisji Konkursowej w oparciu o dokumentację aplikacyjną oraz prezentacje i wyjaśnienia przedstawicieli wnioskodawców obecnych na posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów.
Natomiast stosownie do treści § 7 pkt 17 Regulaminu warunkiem przekazania wniosku do oceny merytorycznej fakultatywnej jest pozytywna ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych przez większość ekspertów je oceniających, z zastrzeżeniem, że projekt zostanie oceniony pozytywnie przez co najmniej dwóch ekspertów oceniających kryteria dot. innowacyjności oraz przez co najmniej jednego eksperta oceniającego kryteria finansowe, a także przez co najmniej jednego eksperta oceniającego kryteria pozostałe. Do prawidłowego zatem wniosku doszedł organ, co zaakceptował Sąd I instancji, iż w tej sprawie niespełnienie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 spowodowało, że wniosek nie mógł zostać przekazany do oceny merytorycznej fakultatywnej i ewentualnie zakwalifikowany do wsparcia.
Zgodnie z zasadami dokonywania oceny merytorycznej zawartymi w Regulaminie konkursu (§ 7 pkt. 7, 9, 10, 11, 12, 21) Komisja Konkursowa dokonuje oceny wniosków o dofinansowanie na posiedzeniach (§ 7 pkt 7). Członkowie oceniający projekt w zakresie zgodności z kryteriami merytorycznymi obligatoryjnymi tworzą Panel Ekspertów (§ 7 pkt 9). W posiedzeniach Komisji Konkursowej, na których projekt będzie oceniany przez Panel Ekspertów, może uczestniczyć nie więcej niż 2 przedstawicieli reprezentujących Wnioskodawcę, którzy będą prezentować złożony do IW projekt i odpowiadać na pytania zadawane przez członków Komisji Konkursowej (§ 7 pkt 10). Instytucja Wdrażająca informuje Wnioskodawcę, którego projekt uzyskał pozytywną ocenę formalną, o terminie i możliwości wzięcia udziału w posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów najpóźniej 7 dni przed jej posiedzeniem. Informację, o której mowa w zdaniu poprzedzającym Instytucja Wdrażająca przekazuje pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku o dofinansowanie (§ 7 pkt11).
Wnioskodawca zgłasza udział przedstawicieli, nie później niż na 3 dni przed terminem posiedzenia Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów (§ 7 pkt 12). W trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KK, IW zwraca się do Wnioskodawcy, który nie uczestniczył w posiedzeniu Komisji Konkursowej z udziałem Panelu Ekspertów, pisemnie o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku.(...) Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku (§ 7 pkt 21).
Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, Regulamin nie nakłada każdorazowo obowiązku zwracania się do wnioskodawców o wyjaśnienia. "Trzeba bowiem podkreślić, że prezentacja projektów odbywa się na zasadach konkursu. A więc Komisja Konkursowa winna wybrać projekt, który z jednej strony jest najlepiej przygotowany, a z drugiej najlepiej będzie realizował cel konkursu. Projekty słabo przygotowane, bądź też projekty w pełni nierealizujące celów konkursu, zdaniem Sądu nie mogą być oceniane lepiej od projektów poprawnie sporządzonych i prawidłowych pod względem merytorycznym, gdyż w ten sposób naruszono by zasadę równości stron. (...). Zgodnie z cyt. wyżej § 7 ust. 21 Regulaminu organ ma obowiązek wezwać jedynie w wypadku wniosku członków oceniających Komisji Konkursowej. W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie, zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny (nikt nie może nakazać niezależnym członkom Komisji Konkursowej do wystąpienia z wnioskiem o wezwanie wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień) i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe.
W przedmiotowej sprawie powyższe nie wystąpiło. Nieprawidłowości związane z treścią wniosku, jego ogólnością, nie pozwalały na podjęcie innej decyzji w zakresie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11, niż niezakwalifikowanie wniosku do wsparcia." (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma racji skarżąca kasacyjnie Spółka, iż bez znaczenia przy ocenie wniosku ma miejsce umieszczenia w nim określonych twierdzeń. Spółka skarżąca przystępując do konkursu zaakceptowała jego zasady, winna także ściśle przestrzegać sposobu wypełnienia formularza Wniosku.
Nie znajduje także oparcia w dokumentacji konkursowej twierdzenie autora skargi kasacyjnej, iż do Centrum Badawczo-Rozwojowego o charakterze "wewnętrznym" stosuje się inne wymagania przy składaniu dokumentacji aplikacyjnej niż do Centrum Badawczo-Rozwojowego o charakterze "zewnętrznym" w zakresie spornego kryterium nr 11.
Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał w tej sprawie prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i zasadnie skargę oddalił uznając, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1) p.p.s.a.