Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił skargę K. D. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, że wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej w niniejszej sprawie skargi doręczono skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2007 r. i siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął w dniu 28 sierpnia 2007 r., natomiast do dnia 21 września 2007 r. skarżący nie uiścił wpisu od skargi.
II
W piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. zatytułowanym "Skarga kasacyjna" wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. D. domagał się przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uchylenia powyższego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu przytaczając treść zaskarżonego postanowienia podniósł, że w postępowaniu przed Sądem I instancji działał bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, oraz że nie zna przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Zaprzeczył, aby w dniu 21 sierpnia 2007 r. otrzymał wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi, a o uchybieniu, którego się dopuścił dowiedział się z treści zaskarżonego postanowienia., które otrzymał w dniu 9 października 2007 r. W załączeniu przedstawił dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych.
Dodatkowo w kolejnym piśmie procesowym, z tej samej daty (8 listopada 2007 r.), zatytułowanym "uzupełnienie skargi z 21.05.2007 r." podtrzymał wniesioną w niniejszej sprawie do Sądu I instancji skargę podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.).
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 przywołanego przepisu), jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 art. 174 p.p.s.a.). Błędna wykładnia, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to mylne rozumienie określonej normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Konstruując skargę kasacyjną należy jej zarzuty odnieść do zaskarżonego orzeczenia, wskazując przepisy prawa materialnego bądź procesowego, które naruszył wojewódzki sąd administracyjny stosując je niewłaściwie lub też błędnie wykładając, a nadto, w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na drugiej z podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a., należy wykazać wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej.
Prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej ma decydujące znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia i ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego.
Przenosząc te unormowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż pismo z dnia 8 listopada 2007 r. wniesione w imieniu skarżącego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zatytułowane "Skarga kasacyjna" nie spełnia powyższych wymogów. Nie wskazano w tym piśmie jakiegokolwiek zarzutu naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, których miałby się dopuścić Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie. Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia skutkuje stwierdzeniem, że wniesione pismo z dnia 8 listopada 2007 r. nie jest skargą kasacyjną, gdyż nie spełnia minimum kryteriów formalnych, które musi spełniać pismo procesowe, jakim jest skarga kasacyjna.
Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący nie złożył w postępowaniu przed Sądem I instancji wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który w myśl przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. mógł złożyć w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, co jak twierdzi w uzasadnieniu pisma z dnia 8 listopada 2007 r. nastąpiło, gdy doręczono mu zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi. Wnioskowanie zatem o przywrócenie terminu w piśmie nazwanym "Skarga kasacyjna", nie podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, do którego na obecnym etapie postępowania zaskarżono postanowienie o odrzuceniu skargi.
Na marginesie tylko należy podkreślić, że skoro, co wskazano powyżej, do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżono postanowienie o odrzuceniu skargi, Sąd ten nie może odnieść się do zarzutów postawionych w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi z 21.05.2007 r."
Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia skutkował wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia w oparciu o art. 180 w związku z art. 178 i art. 176 p.p.s.a.