Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Op 32/18 oddalił skargę T.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę w następującym stanie faktycznym oraz prawnym:
W dniu [...] czerwca 2017 r. w S.O. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy o nr rej. [...], którym kierował A.D. realizujący zadanie przewozowe w imieniu i na rzecz T.B., w trakcie analizy zapisanych w tachografie danych wykazał brak jakiegokolwiek zapisu na karcie kontrolowanego kierowcy oraz w tachografie, od dnia [...] czerwca 2017 r. godz. 15:38 do momentu zatrzymania kontrolowanego pojazdu o godz. 13:34.
W trakcie wszczętego przez organ postępowania skarżący wyjaśnił, że kierowca nie miał obowiązku rejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy swojej aktywności, albowiem przemieszczał się pojazdem w celu naprawy naczepy oraz tachografu. Kierowca został przywieziony do S.O. przez innego pracownika, skąd miał podjąć ciągnik siodłowy oraz naczepę bez ładunku w celu udania się do bazy i dokonania naprawy naczepy, w której uszkodzona była podłoga, a także w celu naprawy tachografu w stosownym serwisie tachografów.
Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w Opolu decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm., powoływanej dalej jako u.t.d.), nałożył na T.B. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za stwierdzone naruszenie wskazane pod Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołał, jako mające zastosowanie w sprawie, m.in. przepisy art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6, art. 92b ust. 1 i ust. 2 oraz art. 92c ustawy i wskazał, że treść Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy jest konsekwencją rozwiązania przyjętego w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60, s. 1, z późn. zm.). Wskazując, że w całości podziela ustalenia faktyczne organu, co do braku rejestracji na karcie wymaganych danych tj. wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W ocenie organu brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności strony w zakresie art. 92b i art. 92c u.t.d.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, organ wyjaśnił, że wykonywany przez stronę przedmiotowy przejazd nie spełniał warunków określonych w tym przepisie i nie podlegał wyłączeniu z obowiązku rejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi przy pomocy urządzenia rejestrującego. Wbrew twierdzeniom strony, wykonywanego przejazdu nie można - w ocenie organu- uznać za przejazd w ramach naprawy, gdyż pojazd przed wyjazdem w trasę nie był poddawany naprawie czy konserwacji, więc nie mógł być nim wykonywany przejazd próbny. W momencie zatrzymania do kontroli pojazd miał uszkodzoną podłogę w naczepie i dopiero wymagał naprawy, co potwierdzają zebrane w sprawie dowody. Zdaniem organu, na uwagę nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., ponieważ rozpatrując odwołanie - zgodnie z art. 80 k.p.a. - dokonano oceny wartości i znaczenia wszystkich dowodów dla toczącej się sprawy.
Organ odnosząc się do kwestii wysokości nałożonej na stronę kary, wyjaśnił, że ustawa ustala w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za konkretne naruszenie i nie przewiduje ich miarkowania. Wywodził nadto, że w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 189e i art. 189f k.p.a., a to wobec uregulowania wyłączenia odpowiedzialności strony na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. i normy kolizyjnej określonej w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przeprowadził w sprawie postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c ustawy, jednak przepisy te nie znajdowały zastosowania. Stwierdził, że ustawodawca daje możliwość skorzystania z art. 92b u.t.d. tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, zaś materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c u.t.d. Do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
WSA w Opolu działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d., wobec nie wykazania przez stronę, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że na gruncie niniejszej sprawy powstał spór, co do wykładni i zastosowania art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Z przepisu przywołanego rozporządzenia wyraźnie wynika, że dotyczy on dwóch grup pojazdów, tj. takich, które są poddawane próbom drogowym albo pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych). Skarżący wywodził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z pojazdem należącym do pierwszej grupy, lecz z taką oceną Sąd pierwszej instancji nie zgodził się. Uznając, że aby mogły pozostawać takie pojazdy poza zakresem przedmiotowym rozporządzenia nr 561/2006, powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. Wskazany przepis w ocenie WSA nie wyłącza zatem stosowania wskazanego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji, jak błędnie przyjmuje skarżący.
Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. W rezultacie, prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznano, że do spornego przewozu drogowego wykonywanego - jak słusznie podkreślał skarżący - pojazdem, o którym mowa w art. 4 lit. b rozporządzenia nr 561/2006, zastosowanie znajdowały przepisy tego rozporządzenia i rozporządzenia nr 165/2014. Skoro w sposób bezsporny i niepozostawiający żadnych wątpliwości ustalono w postępowaniu, że w trakcie wykonywania tego przewozu, w dniu 19 czerwca 2017 r., kierowca nie stosował karty kierowcy (nie włożył jej do tachografu), zasadnym było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone pod lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka uzasadniająca uzupełnienie materiału dowodowego przez Sąd pierwszej instancji (przesłuchanie świadków i strony oraz dokumentów dotyczących spraw o wykroczenie kierowcy), bowiem stan faktyczny w sprawie organy administracyjne ustalały zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego.
T.B. działając na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a) przez niezastosowanie przepisu art. 3 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1), wyrażające się w błędnym przyjęciu, że przejazd pojazdem w ramach jego naprawy nie wyczerpuje przesłanek określonych w w/w przepisie, a przesłanki te są wyczerpane jedynie w przypadku, gdy pojazd po dokonanej naprawie poddawany jest próbie drogowej;
- 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 3 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78§ 1 i 2 k.p.a., 75 § 1 k.p.a oraz 86 k.p.a. poprzez błędne zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji faktu, iż organy pierwszej i drugiej instancji nie uwzględniły zgłoszonych w ramach wyjaśnień strony z dn. [...] lipca 2017 r. wniosków o przesłuchanie w charakterze świadka M.S. a także A.D., jak również o przesłuchanie w charakterze strony T.B., zgłoszonych na okoliczność charakteru przejazdu wykonywanego przez A.D. w dniu [...] czerwca 2017 r., okoliczności związanych z koniecznością naprawy tachografu i naczepy, pomimo, że przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, tzn. warunkujące brak obowiązku rejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi z uwagi na przemieszczanie się przez A.D. pojazdem w celu wykonania naprawy pojazdu.
Wskazując na powyższe, wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Opolu do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 183 par. 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarga kasacyjna określiła swoje granice poprzez zarzuty kasacyjne które nie zasługują na uwzględnienie, bowiem są nieusprawiedliwione i nietrafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
W niniejszej sprawie wbrew zarzutom kasacyjnym zgłoszonym na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. nie zostały naruszone wskazane przepisy postępowania art. 3 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 78 § 1 i 2 k.p.a., 75 § 1 k.p.a oraz 86 k.p.a. w stopniu jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a ustalony przez organ stan faktyczny nie budził poważniejszych wątpliwości. Organ nie popełnił uchybień w przeprowadzeniu postępowania dowodowego, gdyż zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie znamion deliktu administracyjnego i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Należy się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów w postaci zeznań świadków na okoliczności charakteru skontrolowanego przejazdu i jego warunków, gdyż okoliczności te nie miały istotnego znaczenia dla stwierdzenia popełnienia przedmiotowego deliktu. Nieuwzględnienie przez organy obu instancji wniosków dowodowych na okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia, które zostały wyjaśnione przy pomocy innych zebranych dowodów, omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowiło naruszenia powyższych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Okoliczności charakteru przejazdu wykonywanego przez A.D. w dniu [...] czerwca 2017 r. w celu wykonania naprawy naczepy, oraz rzekomej naprawy tachografu /kalibracji tachografu/, na które zostali zgłoszeni świadkowie zostały dostatecznie wyjaśnione w sprawie i uwzględnione w ustaleniach faktycznych i nie miały one wpływu na wykonywanie obowiązku rejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi z uwagi na przemieszczanie się przez A.D. pojazdem w celu wykonania naprawy pojazdu.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przepisu art. 3 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1),poprzez jego nie zastosowanie, mimo spełnienia przesłanek
Należy na wstępie rozważań odnośnie podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nadal zwanej w skrócie "ustawą", która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie.
Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.
Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy.
Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - zwanego dalej rozporządzeniem nr 165/2014.
W kwestii stosowania rozporządzenia nr 165/2014 wyjaśnić przyjdzie, że na gruncie ustawy znajduje ono zastosowanie do odpowiedzialności z art. 92a ustawy, stosownie do art. 4 pkt 22 lit. a ustawy, w którym wskazano rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, a to w związku z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 r., którym uchylając rozporządzenie nr 3821/85, jednocześnie określono, że odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.
W granicach niniejszej sprawy organy oceniały okoliczności dotyczące zaistnienia naruszenia określonego pod Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 5000 zł.
Zauważyć przyjdzie, że tak określone naruszenie jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z obowiązkami i warunkami użytkowania urządzeń rejestrujących i kart kierowcy, ustalonymi w rozporządzeniu nr 165/2014. W szczególności odnosi się ono do określonego w art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia obowiązku stosowania kart kierowcy. Zgodnie ze wskazanym przepisem, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Dalsze przepisy art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 określają także inne obowiązki w zakresie postępowania z wykresówkami i kartami kierowcy.
W art. 32 ust. 1 tego rozporządzenia ustalono z kolei obowiązek przedsiębiorstwa transportowego oraz kierowcy co do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy, a w art. 33 ust. 3 omawianego rozporządzenia wprost ustalono odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych za naruszenia rozporządzenia popełnione przez ich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji, z zastrzeżeniem, że państwa członkowskie mogą uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 561/2006.
Jednocześnie, na gruncie rozporządzenia nr 516/2006, w art. 10 ust. 2 przyjęto, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o której mowa w ust. 1, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. W art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 516/2006 wskazano też, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Na podstawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 ustalono natomiast dla Państw Członkowskich uprawnienie w zakresie ustanowienia przepisów dotyczących nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (aktualnie rozporządzenie nr 165/2014) oraz podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia ich stosowania.
Na gruncie niniejszej sprawy powstał jednak spór co do wykładni i zastosowania art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący twierdził, że w dniu kontroli drogowej przewóz realizowany był w celu dokonania naprawy naczepy, a więc w okolicznościach, o których mowa we wskazanej regulacji i w związku z tym nie znajdowało do niego zastosowanie rozporządzenia nr 561/2006. Nie był tym samym zobowiązany do realizowania obowiązków wynikających z tego aktu i nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia w zakresie regulacji rozporządzenia nr 165/2014. W konsekwencji, w przekonaniu skarżącego, organy nie były uprawnione do nałożenia na niego kary pieniężnej za brak rejestrowania danych na karcie kierowcy.
Rozstrzygając tę kwestię, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że dotyczy on dwóch grup pojazdów, tj. takich, które są poddawane próbom drogowym albo pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych).
Skarżący wywodził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z pojazdem należącym do pierwszej grupy, lecz z taką oceną nie można się zgodzić. Dostrzec bowiem należy, że cele, do jakich mogą być przeznaczone pojazdy z pierwszej grupy, aby mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym rozporządzenia nr 561/2006, zostały ściśle określone. I tak, pojazdy te powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. Wskazany przepis nie wyłącza zatem stosowania wskazanego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji, jak błędnie przyjmuje skarżący. Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady obowiązku stosowania rozporządzenia nr 561/2006, nie może być stosowany rozszerzająco.
Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem w związku z jego naprawą. Należy zaś przyjąć, że przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i - w ocenie Sądu - w świetle okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do stwierdzenia, że wyłączenie objęte zakresem art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 nie znajdowało zastosowania w rozważanym przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 675/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1736/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 133/17, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Pojazd należący do skarżącego nie został bowiem poddany naprawie przed wykonywaniem spornego przejazdu, a wykonywany przewóz drogowy nie pozostawał w związku z poddaniem go próbie drogowej w ramach naprawy lub konserwacji.
W rezultacie, prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznano, że do spornego przewozu drogowego wykonywanego - jak słusznie podkreślał skarżący - pojazdem, o którym mowa w art. 4 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 r., zastosowanie znajdowały przepisy tego rozporządzenia i rozporządzenia nr 165/2014. Skoro w sposób bezsporny i nie pozostawiający żadnych wątpliwości ustalono w postępowaniu, że w trakcie wykonywania tego przewozu, w dniu 19 czerwca 2017 r., kierowca nie stosował karty kierowcy (nie włożył jej do tachografu), zasadnym było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie określone pod Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy.
Oceniając legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy, Sąd I Instancji prawidłowo stwierdził natomiast, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działanie w tym postępowaniu. Prawidłowo również dokonały wykładni art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 i ustaliły odpowiedzialność skarżącego za stwierdzone naruszenie, a w konsekwencji nałożyły karę pieniężną w kwocie 5.000 zł.
Bez wątpienia też ze stanu faktycznego badanej sprawy nie wynika, aby mogły w sprawie zaistnieć okoliczności stanowiące podstawę do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, wskazane w art. 92c ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że organy nie miały obowiązku z urzędu podejmować ustaleń co do przesłanek z art. 92c ustawy. Ciężar ich udowodnienia spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji że w niniejszej sprawy wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy oraz art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 w zw. § 14 ust. 2 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).