Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 951/07 - po rozpoznaniu skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. w zakresie, w jakim nakładają na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. L. prowadzącego firmę pod nazwą B. P. "J." z siedzibą w K., od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł, na którą składały się dwie kary jednostkowe: w kwocie 5.000 zł oraz 1.000 zł (za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu): uchylił decyzję organu pierwszej instancji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji (pkt 1 decyzji). Natomiast, co do kary w wysokości 1.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu organ stwierdził, że pomimo iż w skontrolowanym pojeździe marki Mercedes nr rej. [...] nie było konieczności używania tachografu, z uwagi na wyłączenie wynikające z art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, zainstalowany w nim tachograf powinien być sprawny technicznie i posiadać ważną legalizację.
Organ stwierdził ponadto, powołując się na art. 66 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, że urządzenia i wyposażenie pojazdu w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu powinny być utrzymane w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie. Obowiązek aktualizowania legalizacji tachografu GITD wywiódł z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. - w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej (...) - Dz. U. z 2005 r. Nr 74 poz. 653. Powołując § 2 ww. rozporządzenia wskazał, że urządzenia rejestrujące stosowane w transporcie drogowym podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Organ odwoławczy podkreślił, iż tachograf poza rejestrowaniem aktywności kierowcy rejestruje także przebytą przez pojazd drogę jak i jego prędkość, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
Z powyższych względów GITD nie uwzględnił argumentacji strony, zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, która podnosiła, że skoro ustawodawca nie nakłada obowiązku umieszczania i użytkowania tachografu w pojeździe, który został podany kontroli, to karanie skarżącego za posiadanie w tym pojeździe tachografu niesprawnego i bez legalizacji jest niedopuszczalne.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż skarga wniesiona przez J. L. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że odnośnie naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu, za co została nałożona zakwestionowana obecnie kara pieniężna w wysokości 1.000 zł organ odwołał się w uzasadnieniu decyzji do przepisów art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. - w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, lit. a) i b) ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I ww. rozporządzenia, § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym tachografów samochodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych (...) - Dz. U. z 2005 r. Nr 74, poz. 653, art. 66 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 11.1. ust. 1 lit. d) załącznika do ww. ustawy.
Zdaniem Sądu, dokonując interpretacji wskazanych wyżej przepisów organ wywiódł, że pomimo braku konieczności używania tachografu zainstalowany tachograf powinien być sprawny i posiadać ważną legalizację. W ocenie Sądu, wywiedziony przez organ wniosek nie jest prawidłowy a zastosowanie l.p. 11.1. pkt 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym jako podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej było wadliwie, gdyż sankcja określona w tym przepisie nie dotyczy sytuacji, gdy nie ma obowiązku instalowania w pojeździe i używania tachografu.
Jako prawidłowe Sąd przyjął ustalenie (w oparciu o protokół kontroli pojazdu i dowód rejestracyjny pojazdu), że skontrolowany pojazd konstrukcyjnie jest przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób razem z kierowcą i jest do tego przeznaczony. W tym stanie rzeczy zasadnie przyjęto, że w skontrolowanym pojeździe nie musiało być instalowane i używane urządzenie rejestrujące (tachograf), a to z uwagi na wyłączenie tego obowiązku na podstawie art. 4 pkt 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3820/85 w zw. z art. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, gdyż kontrola miała miejsce w dniu [...] marca 2006 r. a rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji (....) (Dz. Urz. UE L102 z 11 kwietnia 2006 r.) ingerujące w treść ww. rozporządzeń weszło w życie - w zakresie odnoszącym się przedmiotu niniejszej sprawy - w dniu 11 kwietnia 2007 r.
Zdaniem WSA formułując podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ nie wskazał jednoznacznie, jakie przepisy naruszył skarżący. GITD podał jedynie ogólnie, iż przedsiębiorca naruszył art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, co sugeruje, że - zdaniem organu – J. L. naruszył obowiązki lub warunki wynikające z tejże ustawy. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji odwołano się zarówno do pkt 5, 7, 8 ust. 1 powołanego art. 92, wskazując na naruszenie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, przepisów wiążących Polskę umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych (str. 4 decyzji). Jednakże, w ocenie Sądu, stwierdzona wadliwość decyzji w tym zakresie (art. 107 § 3 k.p.a.) nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ skarżący nie naruszył zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym jak również pozostałych przepisów wskazanych w decyzji.
Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji Sąd przypomniał, że - w ocenie organu - obowiązek posiadania sprawnego tachografu wynika z art. 66 ust. 2 (a nie § 2 - jak nieprawidłowo powołuje organ) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast konieczność legalizacji ww. urządzenia pomiarowego ma swoje źródło w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. a w szczególności wynika z § 2 tego aktu.
Odpierając omówioną argumentację jako wadliwą Sąd podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna w wysokości określonej w l.p. 11.1. pkt 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. w kwocie 1.000 zł, została nałożona za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie miał ważnej legalizacji. W tym stanie rzeczy wywód organu odnoszący się do konieczności posiadania w pojeździe sprawnie działającego urządzenia rejestrującego, nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. Tym bardziej, że żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie sankcjonuje sytuacji posiadania w pojeździe, który nie musi być wyposażony w tachograf, niesprawnego urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju.
Dokonując interpretacji powołanych w decyzji przepisów i w konsekwencji nakładając na skarżącego karę pieniężną umknęło - wg Sądu - organowi, że l.p. 11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyszczególnia naruszenia wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju (v. tytuł podrozdziału l.p. 11). Tymczasem skontrolowany pojazd nie musiał mieć zainstalowanego tachografu, gdyż przedmiotowe urządzenie nie musiało być w nim stosowane a więc używane. Stąd, zdaniem WSA, prawnie irrelewantne było ustalenie, że w skontrolowanym pojeździe był zamontowany tachograf, który nie miał ważnej legalizacji oraz był niesprawny. Wywiedziono, że celem przepisów dotyczących obowiązku stosowania tachografów jest niewątpliwie poprawa stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednakże, co podkreślono, ustawodawca, który z jednej strony nałożył na przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe szereg obowiązków w tym zakresie, jednocześnie dopuścił zwolnienia podmiotowe i przedmiotowe a zatem wskazał, iż w pewnych sytuacjach nie ma zamiaru penalizować określonych rozwiązań.
Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, albowiem - jak już wspomniano - skarżący był zwolniony od stosowania w skontrolowanym pojeździe omawianego urządzenia rejestrującego.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, dokonana przez organ interpretacja wskazanych w decyzji przepisów była nieprawidłowa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego przez zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w związku z l.p. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do tej ustawy. Stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik spraw i należało uchylić zarówno zaskarżoną jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w zakresie nałożenia na skarżącego J. L. kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. ewentualnie jego uchylenia i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- - naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 Nr 204, poz. 2088 z zm.) w związku z lp. 11.1 pkt. 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 3 rozdziału III i rozdział VI załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. - w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) w związku z art. 26 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. - w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. - w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), polegające na błędnym przyjęciu, że art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do tej ustawy nie stanowią podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, także w przypadku, gdy nie było obowiązku zainstalowania, używania w tym pojeździe tego urządzenia, podczas gdy z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynika wprost, iż karze pieniężnej w wysokości 1.000 zł podlega ten kto wykonuje przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu,
- 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
- - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez niezasadne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zostało naruszone prawo materialne - przepisy prawa materialnego wymienione w zarzucie opisanym w pkt 1 - mające wpływ na wynik postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że poza sporem skarżący nie był zobowiązany do zainstalowania w skontrolowanym pojeździe tachografu, jednakże mimo braku tego obowiązku pojazd ten wyposażył w urządzenie rejestrujące, a urządzenie to nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu i nie było sprawne.
W ocenie autora skargi kasacyjnej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa pozostaje stanowisko Sądu I instancji, że zwolnienie z obowiązku instalowania tachografu w pojeździe zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności za niepoddanie zamontowanego urządzenia od konieczności kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Zgodnie bowiem z treścią lit. a) ust. 3 rozdziału VI załącznika nr 1 do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.
Natomiast, z mocy lit. b) ust. 3 rozdziału VI załącznika nr 1 do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 kontrola mająca na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takiej kontroli należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b) rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.
Natomiast na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Z lp. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynika wprost, iż za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu nakładana jest kara pieniężna w wysokości 1.000 zł.
Z treści powyższych przepisów, powołując dodatkowo 66 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ wywodził, że jeśli w pojeździe zainstalowane jest urządzenie rejestrujące, to winno ono być sprawne i poddawane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, bez względu na zwolnienie z obowiązku zamontowania w pojeździe tachografu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. L. wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się.
Art. 174 powołanej ustawy wskazuje zaś możliwy zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z nim skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Często niewłaściwe zastosowanie prawa jest konsekwencją jego błędnej wykładni.
Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta m.in. na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego w niej wskazanych, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastawanie, co - w ocenie autora skargi kasacyjnej - miało polegać na błędnym przyjęciu, iż art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do ustawy o transporcie drogowym nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej, gdy nie było obowiązku zainstalowania i używania w pojeździe urządzenia rejestrującego.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut nie znajduje usprawiedliwienia.
Na wstępie wskazać trzeba, że bezsprzecznie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 – o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej w sprawie kontroli, stanowił: "Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych
- - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych".
Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zatem jednoznacznie i w sposób niesporny, że zastosowanie - przez nałożenie kary - znajduje on tylko w razie naruszenia przez wykonującego przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów ustaw w nim wymienionych.
Zauważyć przy tym należy, że - zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy - wykaz naruszeń obowiązków (...), o których mowa w przytoczonym wyżej ust. 1, określa załącznik do ustawy.
Liczba porządkowa (lp.) 11 ww. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w art. 92 ust. 4 tej ustawy, wyszczególnia - jako naruszenie - wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju.
Prawodawca w lp. 11 w pkt.1 lit. a) - d) oraz w pkt. 2 lit. a) - c) skonkretyzował rodzaj naruszeń dotyczących stosowania urządzeń i określił wysokość kar za poszczególne naruszenie.
Wprowadzenie rozróżnienia tych naruszeń nie zmienia jednak ich istoty. Nadal pozostają one w związku z obowiązkiem stosowania urządzeń, o których mowa. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu /lp. 11.1 pkt 1 lit. d)/, jest jedynie podtypem naruszenia przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących (...).
Takie ujęcie wskazuje przede wszystkim, że dla oceny czy zachodzą podstawy do nałożenia kary - na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp.11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do tej ustawy - podstawową kwestią jest to czy na wykonującym przewóz drogowy spoczywał obowiązek stosowania urządzenia jak i czy kontrola okresowa lub badanie kontrolne było wymagane, nie zaś to czy pojazd w urządzenie to został "wyposażony".
Istotnie przywoływane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy załącznika nr 1 do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 z dnia 21 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych - wskazują na obowiązek kontroli okresowych urządzeń zamontowanych w pojazdach. Także art. 66 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje na konieczność utrzymywania urządzeń i wyposażenia pojazdu w należytym stanie.
Skoro jednak, zgodnie z wolą prawodawcy, po stronie wykonującego przejazd drogowy nie istnieje prawem przewidziany obowiązek instalowania i zamontowania urządzenia rejestrującego to jednoczesne nałożenie na niego obowiązku kontrolowania urządzenia faktycznie zamontowanego byłoby pozbawione celu i logiki.
Odmienne rozumienie omawianych regulacji nie może się zatem obronić.
Skoro w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, iż w skontrolowanym pojeździe nie musiało być instalowane i używane urządzenie rejestrujące (tachograf) - z uwagi na wyłączenie tego obowiązku na podstawie niekwestionowanego art. 4 pkt 2 rozporządzenia rady (EWG) nr 3820/85 w zw. z art. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 – to trafnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że stan faktyczny sprawy nie pozwalał na zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 11.1 pkt 1 lit. d) załącznika do tej ustawy.
W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji, w zakresie określonym w wyroku, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.