Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., oddalił skargę L. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wglądu w akta postępowania.
I
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca), wystąpiła do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z wnioskiem o dopuszczenie jej jako strony do udziału w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu wobec P. S.A. w W. w sprawie nieprawidłowości w naliczaniu opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym realizującym przewozy intermodalne, wniosła również o doręczenie jej wskazanych pism i dokumentów.
Postanowieniem z [...] lipca 2012 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] września 2012 r., Prezes UTK odmówił skarżącej zarówno udziału na prawach strony w toczącym się postępowaniu, jak i zapoznania się z aktami tego postępowania.
Na skutek skargi L. Spółki z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2847/12 uchylił oba powyższe postanowienia Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego i wskazał, że zastosowanie w sprawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) do odmowy skarżącej udziału na prawach strony w toczącym się postępowaniu stanowiło naruszenie przepisów postępowania poprzez zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej. Przepis art. 61a k.p.a. ma bowiem zastosowanie jedynie, gdy z wnioskiem o wszczęcie postępowania występuje podmiot nieposiadający przymiotu strony, natomiast nie dotyczy on sytuacji, gdy postępowanie jest w toku.
Sąd zgodził się natomiast z organem, że przepis art. 74 § 2 k.p.a. ma zastosowanie także wówczas, gdy organ administracji odmawia wydania odpisu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania.
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. oraz art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16 poz. 94 z poźn. zm.; dalej: ustawa o transporcie kolejowym), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające skarżącej wglądu do akt sprawy postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu wobec P. S.A. w W. w dniu [...] listopada 2011r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca stara się wywodzić interes prawny do udziału w postępowaniu z przepisów art. 29 ust. 2 i art. 34 ust. 2 i 2a ustawy o transporcie kolejowym, które – pomimo, że odnoszą się do ulgi w opłacie podstawowej, która objęta była zakresem przedmiotowego postępowania prowadzonego przeciwko P. S.A. – jednak nie przyznają wprost żadnego uprawnienia przewoźnikom kolejowym. Organ przyznał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. na skutek skargi skarżącej co do sposobu naliczania opłat przez P. S.A. wszczął postępowanie administracyjne, jednak informacje pozyskane z rynku kolejowego w trakcie prowadzonego postępowania wykazały, że nieprawidłowe naliczanie opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przez P. S.A., nie było skierowane tylko wobec skarżącej, ale polegało na odmowie przyznawania ulgi dla pociągów, w składach których znajdował się przynajmniej jeden wagon próżny, a w związku z tym dotyczyło wszystkich przewoźników kolejowych wykonujących ten preferencyjny rodzaj transportu.
Zgromadzone w postępowaniu wszczętym na skutek skargi skarżącej materiały dowodowe były więc podstawą do wszczęcia z urzędu w dniu [...] października 2011 r. wobec P. S.A. postępowania administracyjnego, w którym zdaniem organu, skarżąca nie jest stroną postępowania, bowiem nie posiada interesu prawnego.
W ocenie organu również sądowe postępowanie cywilne, na które skarżąca powołuje się dla wykazania interesu prawnego, nie uzasadnia uznania jej za stronę, bowiem czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami nie stanowią o legitymacji w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę L. Sp. z o.o. w pierwszej kolejności przypomniał, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. WSA podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie jest stroną postępowania wszczętego z urzędu w sprawie nieprawidłowości w naliczaniu opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym realizującym przewozy intermodalne, gdyż kończąca to postępowanie, decyzja administracyjna z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie kształtuje bezpośrednio żadnych uprawnień lub obowiązków skarżącej.
Sąd zauważył ponadto, że powoływana w skardze sprawa tocząca się przed sądem powszechnym, dotyczy relacji cywilnoprawnej pomiędzy skarżącą a P. S.A.
i wynikających z niej opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej. Zatem decyzja wydana przez organ w postępowaniu przeciwko P. S.A. nie będzie miała bezpośredniego przełożenia na sferę indywidualnych praw i obowiązków skarżącej.
W konkluzji, WSA stwierdził, że zasadnie organ przyjął, iż skarżąca nie jest stroną i w oparciu o art. 74 § 2 k.p.a. odmówił zaskarżonym postanowieniem wglądu do akt sprawy.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła L. Sp. z o.o. w G., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, to jest:
1.1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni wskazanych przepisów: art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. tj. uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z urzędu, a tym samym, że wydane przez Prezesa UTK w tym postępowaniu decyzje nie kształtują bezpośrednio żadnych uprawnień lub obowiązków skarżącej, w wyniku czego skarga wniesiona przez L. Sp. z o.o. została oddalona, a skarżąca pozbawiona możliwości skutecznego ustalenia swoich praw lub zobowiązań w postępowaniu cywilnym prowadzonym przed Sądem Okręgowym w W. w sprawie o sygn. akt XXVI GC 233/12;
1.2 art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 i art. 34 ust. 2 i 2a ustawy o transporcie kolejowym, poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów art. 29 ust. 2 i art. 34 ust. 2 i 2a ustawy o transporcie kolejowym tj. uznanie, że przepisy te w swoich hipotezach i dyspozycjach nie zawierają żadnych uprawnień dla przewoźników kolejowych, w tym skarżącej, a dotyczą wyłącznie obowiązków ciążących na zarządcy infrastruktury kolejowej oraz, że skarżąca nie ma legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu, w wyniku czego skarga wniesiona przez L. Sp. z o.o. została oddalona;
1.3 art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 353 i 471 kodeksu cywilnego, poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów art. 353 i art. 471 k.c., tj. uznanie, że przepisy prawa cywilnego nie stanowią podstawy uzasadniającej interes prawny skarżącej w sprawie oraz, że skarżąca nie ma legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu, w wyniku czego skarga wniesiona przez L. Sp. z o.o. została oddalona;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2.1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2847/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zawarł ocenę prawną polegającą na stwierdzeniu, że L. Spółce z o.o. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu, a konsekwencji uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Prezes UTK trafnie uznał, że skarżąca nie jest stroną postępowania prowadzonego przez Prezesa UTK z urzędu, a tym samym, że organ prawidłowo odmówił skarżącej wglądu w akta postępowania;
2.2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a oraz art. 74 § 2 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że Prezes UTK prawidłowo odmówił skarżącej wglądu w akta postępowania, i w związku z tym postanowienie Prezesa UTK z [...] października 2013 r. jest zgodne z prawem;
2.3 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o transporcie kolejowym poprzez niewskazanie i niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o transporcie kolejowym, stanowiącego podstawę legitymacji procesowej skarżącej w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu;
2.4 art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o transporcie kolejowym, poprzez niewskazanie i niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji wskazanego przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 lit b) ustawy o transporcie kolejowym, który ma w niniejszej sprawie zastosowanie jako przepis stanowiący podstawę legitymacji skarżącej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu oraz poprzez nieodniesienie się i pominięcie, bez należytego uzasadnienia, zarzutów skargi z [...] listopada 2013 r. odnośnie naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o transporcie kolejowym, z którego to skarżąca wywodziła istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie skutki prawne, a ponadto brak wskazania przyczyn, które uzasadniałyby odstąpienie od uzasadnienia wyroku w tym zakresie, w wyniku czego skarga wniesiona przez L. Sp. z o.o. została oddalona;
2.5 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 4 i ust. 6 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji wskazanych przepisów ustawy o transporcie kolejowym, stanowiących podstawę legitymacji skarżącej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa UTK z urzędu, w wyniku czego skarga wniesiona przez L. Sp. z o.o. została oddalona;
2.6 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 zd. 1 i art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP przejawiające się w oparciu kwestionowanego wyroku na postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w sprawie przez organ z naruszeniem:
- - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i prawnego w zakresie przyjęcia, wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie i bez ich wyczerpującego rozpoznania, że organy trafnie uznały, że skarżąca nie jest stroną i prawidłowo odmówiły skarżącej wglądu w akta postępowania;
- - art. 107 § 3, 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia, a przynajmniej podania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnych przesłanek prawnych i merytorycznych, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie, a w szczególności dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej skardze wniesionej przez skarżącą do Prezesa UTK z dnia [...] kwietnia 2011 r., gdy tymczasem ze stanu faktycznego wynikało, i co zostało wykazane dowodami tj. dokumentami zgromadzonymi w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UTK w wyniku wniesienia w/w skargi, że skarżąca w przepisanym trybie realizowała swoje uprawnienie służące ochronie jej sfery prawnej; braku wskazania przyczyn z powodu, których Sąd I instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom z dokumentów zgromadzonych w w/w postępowaniu i znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Prezesa UTK w wyniku skargi przewoźnika oraz dowodom z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w W., sygn. akt XXVI GC 233/12, uznając w pełni za prawidłowe w tym przedmiocie stanowisko organu; nieodniesienie się i pominięcie, bez należytego uzasadnienia zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o transporcie kolejowym, z którego to skarżąca wywodziła istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie skutki prawne; a ponadto brak wskazania przyczyn, które uzasadniałyby odstąpienie od uzasadnienia wyroku w tym zakresie.
W związku z podniesionymi zarzutami, L. Sp. Z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy równiez pod nieobecnośc skarżącej.
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego w odpowiedzi na skarge kasacyjna wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej sprowadzają się do kwestionowania stanowiska organów, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego z urzędu przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego w sprawie nieprawidłowości w naliczaniu opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przewoźnikom realizującym przewozy intermodalne przez zarządcę infrastruktury kolejowej P. S.A., a w związku z tym, zasadnie odmówiono Spółce wglądu do akt tego postępowania, a z przepisu art. 73 § 1 k.p.a. wynika, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów.
Odnosząc się do stanowiska skarżącej spółki zaprezentowanego w skardze kasacyjnej w tym zakresie, należy wskazać, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż interes prawny to interes indywidualny, konkretny, realny, potwierdzony w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.
Skarżąca spółka wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. domagała się dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa UTK i wglądu do akt sprawy (doręczenia wskazanych w tym wniosku dokumentów), a następnie uwzględnienia wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie jej akt tego postępowania i wyznaczenie terminu osobistego zapoznania się z nimi.
Skarżąca wywodzi swój interes prawny z art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o transporcie kolejowym.
Przepis art. 13 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy jest adresowany do Prezesa UTK i określa jego kompetencje (zakres zadaniowy). W świetle ust. 1 pkt 5 lit. b) wskazanego przepisu do zadań Prezesa UTK należy rozpatrywanie skarg przewoźników dotyczących przydzielania tras pociągów i opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej.
Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie kolejowym nie da się wywieść podnoszonego interesu prawnego strony skarżącej do udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru w sprawie naruszenia przez P. S.A., będącego zarządcą infrastruktury kolejowej, przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu kolejnictwa.
Istotą postępowania prowadzonego przez organ nadzoru jest bowiem egzekwowanie od zarządcy infrastruktury P. S.A. ciążących na nim obowiązków.
Istnienia interesu prawnego, na który powołuje się strona skarżąca kasacyjnie, nie sposób wywodzić z faktu, że na gruncie art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie kolejowym mowa jest o "skargach przewoźnika", bowiem ani przywołany przepis, ani też żaden inny przepisy ustawy o transporcie kolejowym nie reguluje w żaden sposób postępowania w sprawie rozpatrywania skarg przewoźników kolejowych. W ustawie nie zostało więc określone jak należy taką skargę traktować, jakie czynności powinien podjąć Prezes UTK wobec tej skargi, a tym bardziej nie zostało wprost wskazane, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, że skarga ta zawsze inicjować ma postępowanie administracyjne w sprawie podniesionej w skardze oraz że skarga jest tożsama z wnioskiem o wszczęcie postępowania, którego stroną będzie zawsze skarżący przewoźnik kolejowy. A zatem brak jest podstaw, by uznać, że w konsekwencji złożenia przez przewoźnika kolejowego skargi, nie dość, że dochodziłoby do obligatoryjnego wszczynania postępowania w sprawie zainicjowanej w taki sposób, to również aktualizowałyby się jego uprawnienia – jako strony postępowania, które w związku z tą skargą może być wszczęte przez organ.
W uzasadnieniu środka zaskarżenia spółka podniosła, że opisana wyżej skarga zawsze inicjować ma postępowanie administracyjne w sprawie podniesionej w skardze oraz że skarga ta jest tożsama z wnioskiem o wszczęcie postępowania, którego stroną będzie zawsze skarżący przewoźnik kolejowy. Wbrew temu twierdzeniu, brak jest podstawy prawnej do przyjęcia iż w toczącym się postępowaniu przed Prezesem UTK, skarżąca spółka jest stroną.
W związku z tym, że w ustawie o transporcie kolejowym przewiduje się jedynie uprawnienie Prezesa UTK do rozpatrywania skarg przewoźników kolejowych i brak jest procedury, którą należy stosować rozpatrując takie skargi oraz biorąc pod uwagę, że w myśl art. 14 ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym do postępowania przed Prezesem UTK stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tej sytuacji ma zastosowanie art. 28 k.p.a. Z przepisu art. 28 k.p.a. wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Należy w tym miejscu podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1721/14 wydanym w sprawie wszczęcia z urzędu przez Prezesa UTK postępowania w sprawie nieprawidłowości w naliczaniu opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przewoźnikom realizującym przewozy intermodalne przez zarządcę infrastruktury kolejowej P. S.A. S.A., przyjął, że prawidłowo Prezes UTK odmówił skarżącej spółce udziału na prawach strony w postępowaniu wszczętym z urzędu przeciwko PKP.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela wiążący go pogląd wyrażony w wyżej powołanym prawomocnym wyroku, iż skarżąca spółka nie jest stroną postępowania toczącego się przed Prezesem UTK w sprawie nieprawidłowości w naliczaniu opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej przewoźnikom realizującym przewozy intermodalne.
Za niezasadne należało uznać powołane w skardze kasacyjnej zarzuty, w tym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 p.p.s.a. i 134 p.p.s.a.
We wskazanym przez kasatora wyroku WSA w W. z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2847/12 Sąd pierwszej instancji odniósł się jedynie do rozumienia przepisu art. 74 § 2 k.p.a. i nie przesądził, czy skarżąca spółka ma przymiot strony w toczącym się postępowaniu przed organem.
Sąd stwierdził jedynie, iż z przepisu tego wynika, że jeżeli organ nie uznaje wnioskodawcy za stronę, to ma zastosowanie wówczas przepis art. 74 § 2 k.p.a.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego opartego na art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia to kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
W niniejszej sprawie uzasadnienie spełnia wszystkie wymogi przewidziane tym przepisem, Sąd odniósł się do zarzutów podnoszonych przez stronę i uzasadnił swoje stanowisko.
Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.