Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2688/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Spółki z o. o. w P. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Z akt sprawy wynika, że w kwietniu 2013 r., skarżąca spółka złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".
Ze względu na szereg uchybień wniosku pismem z dnia 9 lipca 2013 r. wezwano spółkę do dostarczenia uzupełnień/złożenie poprawnych dokumentów/wyjaśnień do wniosku, w tym - między innymi - o wpisanie do wniosku o pomoc właściwego kodu PKD, w ramach którego chce ubiegać się o przyznanie pomocy i o uzupełnienie zestawienia rzeczowo-finansowego.
W odpowiedzi na powyższe pismo spółka dokonała uzupełnienia wniosku dwukrotnie: w dniu 2 sierpnia 2013 r. i w dniu 5 sierpnia 2013 r. Jednak nadal nie wskazała kodu PKD we wniosku o pomoc, natomiast w zestawieniu rzeczowo-finansowym sekcja V wniosku o pomoc wpisana została instalacja fotowoltaiczna o mocy 80-100 kWp. Ponadto skarżąca dostarczyła formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazując w punkcie 7 kody PKD tj: 35.11 Z Wytwarzanie energii elektrycznej i kod 77.39 Z Wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej niesklasyfikowane. Dostarczono również wypełniony Ekonomiczny Plan Operacji na przedmiot działalności objęty ww. kodami PKD wraz ze szczegółowo opisaną kalkulacją przychodów i kosztów.
Ponieważ skarżąca nie usunęła wszystkich uchybień, wysłano pismo z dnia 20 stycznia 2014 r. W dniu 24 marca 2014 r. wpłynęły uzupełnienia do wniosku. Spółka wniosła o możliwość skorzystania z jednokrotnej zmiany zestawienia rzeczowo-finansowego zmieniając zakup instalacji fotowoltaicznej na rzecz ładowarki teleskopowej, przyczepy rolniczej, wagi samochodowej i wilgotnościomierza w celu świadczenia usług suszenia zbóż.
W związku z tym organ - w kontekście treści § 18 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, ze zm.; dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.) - przypomniał, że skarżąca dokonała już jednokrotnej zmiany zestawienia rzeczowo-finansowego i planu finansowego operacji wraz z uzupełnieniem po pierwszym piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. Zmiany dokonane po drugim piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. były zatem sprzecznie z § 18 ust. 7 pkt 2 wskazanego rozporządzenia.
Z akt sprawy wynika, że do spółki skierowano kolejne pismo z dnia 28 kwietnia 2014 r. ze wskazaniem na brak możliwości zaakceptowania zmian wniosku i z informacją o przeprowadzeniu weryfikacji w oparciu o dokumenty dotyczące pierwotnej wersji wniosku (co do zestawienia rzeczowo-finansowego złożonego wraz z uzupełnieniem na pierwsze pismo z dnia 9 lipca 2013 r. tj. do zakupu instalacji fotowoltaicznej). W wyznaczonym terminie skarżąca wraz z uzupełnieniem zmieniła po raz kolejny zestawienie rzeczowo-finansowe i zamiast ująć w kosztach kwalifikowalnych zakup instalacji fotowoltaicznej ujęła zakup różnego rodzaju sprzętu scenicznego.
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała A. Sp. z o.o. że jej wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" nie zyskał akceptacji - z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 18 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało rozpoznane negatywnie.
A. Spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), przede wszystkim stwierdził, że poczynione przez organ w sprawie ustalenia faktyczne i prawne są prawidłowe.
Sąd stwierdził, że zgodnie z § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. - stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia - złożony wniosek o przyznanie pomocy nie może być zmieniony przez wnioskodawcę w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji z wyjątkiem:
- 1. zmian wynikających z wezwań Agencji,
- 2. jednej zmiany w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, jeżeli zmiana ta nie spowoduje zmiany celu operacji wskazanego we wniosku o przyznanie pomocy, zwiększenia kwoty pomocy oraz zmiany rodzaju działalności gospodarczej określonej we wniosku kodem PKD.
W ramach pierwszego uzupełnienia wniosku skarżąca przysłała organowi dokumentację dwukrotnie (w dniach 2 i 5 sierpnia 2013 r.).
W odpowiedzi na pismo z dnia 9 lipca 2013 r. został przedłożony Ekonomiczny Plan Operacji (dalej: EPO) w którym wskazano kod PKD. 35.11.Z - wytwarzanie energii elektrycznej, oraz kod PKD 77.39.Z - wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych gdzie indziej niesklasyfikowanych. Jeśli chodzi o zestawienie rzeczowo-finansowe to wskazano w nim na zakup instalacji fotowoltaicznej. Dostarczono także stosowny formularz informacji, w którym podano dwa kody PKD, a mianowicie 35.11Z i 77.39Z. Określono cel operacji jako "wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i wzrost zatrudnienia". Jednakże w samym wniosku nie określono PKD.
Jeśli chodzi o drugie uzupełnienie wniosku będące odpowiedzią na pismo organu z dnia 20 stycznia 2014 r. to w Ekonomicznym Planie Operacji zmieniono kod PKD na 01.63.Z - Działalność usługowa następująca po zbiorach, a nadto przedstawiono nowe zestawienie rzeczowo-finansowe, którego istotą był zakup ładowarki teleskopowej, przyczepy rolniczej, wagi samochodowej i wilgotnościomierza, zamiast uprzednio planowanego zakupu instalacji fotowoltaicznej. W tym przypadku zmieniono także cel operacji określając go jako "wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i wzrost zatrudnienia poprzez zakup środków trwałych na potrzeby prowadzenia działalności usługowej".
W kluczowym - trzecim - uzupełnieniu wniosku będącym odpowiedzią na pismo organu z dnia 28 kwietnia 2014 r., w którym zasugerowano skarżącej powrót do zestawienia rzeczowo-finansowego złożonego wraz z uzupełnieniem na pierwsze pismo, tj. pismo z dnia 9 lipca 2013 r., skarżąca dokonała określenia zestawienia rzeczowo-finansowego na nowo zastępując zakup ładowarki teleskopowej, przyczepy rolniczej, wagi samochodowej i wilgotnościomierza na zakup różnego rodzaju sprzętu scenicznego, trzech samochodów dostawczych i przyczepy. Także i w tym przypadku określono po raz kolejny nowy cel operacji jako "wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i wzrost zatrudnienia poprzez zakup sprzętu w celu jego wynajmowania."
Wobec powyższych ustaleń Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w istocie w sprawie doszło do dwukrotnej zmiany zakresu rzeczowo-finansowego planowanej przez skarżącą operacji, co było sprzeczne z § 18 ust 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r.
Według WSA nie ulega również wątpliwości, że zmianom w zestawieniu rzeczowo-finansowym, o których wyżej mowa, towarzyszyły także oczywiste zmiany rodzaju działalności gospodarczej. Mając zatem na względzie powyższe Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.
Według WSA, wbrew sugestiom skarżącej spółki, nie można było także uznać, że organ w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. wyraził stanowisko, że zaproponowane przez skarżącego zmiany dotyczące wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie były brane pod uwagę. Z treści wskazanego pisma takiego wniosku wyprowadzić bowiem nie sposób.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz § 18 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżąca dokonała dwukrotnej zmiany zestawienia rzeczowo-finansowego operacji zawartego we wniosku;
- 2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art. art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz § 18 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i niedostrzeżenie, że zmiana dokonana przez skarżącą na skutek pisma z dnia 28 kwietnia 2014 r. była zmianą wynikającą z wezwania Agencji;
- 3. przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art. art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz § 18 ust. 7 pkt 2 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. poprzez nieuwzględnienie, że Ekonomiczny Plan Operacji nie stanowi elementu wniosku o przyznanie pomocy w rozumieniu § 18 ust. 7 pkt 2 ww. rozporządzenia, a stanowi jedynie załącznik do tego wniosku;
- 4. przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca nie mogła wyprowadzić wniosku, że w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. organ wyraził stanowisko, o niebraniu pod uwagę zmian wniosku o przyznanie pomocy przedstawionych przez skarżącą, a w konsekwencji skarżąca dokonała dwukrotnej zmiany wniosku o udzielenie pomocy;
- 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do obciążenia skarżącej negatywnymi konsekwencjami stwierdzenia organu zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r., że zmiana wniosku nie została zaakceptowana wobec czego analizie zostanie poddany wniosek według jego pierwotnej wersji.
Z uwagi na powyższe spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Ocena zasadności tego zarzutu wymaga na wstępie podkreślenia, że wskazany w podstawach kasacyjnych art. 21 powołanej ustawy dotyczy postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Przywołany artykuł w ust. 1, stanowi bowiem, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Rozpoznawana sprawa dotyczyła tymczasem programu określonego art. 5 ust. 1 pkt 18 - tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw. W myśl zaś art. 22 ust. 1 pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23, jest przyznawana na podstawie umowy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Zgodnie z art. 22 ust. 2, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Nie ulega jednak wątpliwości, że zgodnie z art. 22 ust. 2 zdanie drugie, przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
W tym stanie rzeczy skład orzekający uznał, że nieprecyzyjność zarzutu nie uniemożliwia merytorycznej jego oceny.
Stosownie do treści art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - znajdującego, jak już wyjaśniono, na mocy art. 22 ust. 2 zdanie drugie odpowiednie zastosowanie w sprawie - w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sądowi I instancji nie można jednak skutecznie zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa - przez niedostrzeżenie uchybienia przez organ przytoczonego przepisu ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w zestawieniu z aktami sprawy, w szczególności w zestawieniu z wezwaniami kierowanymi do wnioskodawcy oraz treścią dokonywanych uzupełnień wniosku, wskazują mianowicie w sposób jednoznaczny, że Sąd I instancji oceniając zasadność poczynionych przez organ ustaleń faktycznych nie miał podstaw by uznać, że materiał dowodowy sprawy nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Skarga kasacyjna nie wskazuje nawet, które z dowodów sprawy zostały pominięte bądź też nie zostały rozpatrzone wystarczająco wnikliwie.
Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał też uzasadnionego powodu by uznać, że wynik oceny zgromadzonego materiału dowodowego był wadliwy.
Jak bowiem wynika z akt sprawy, w wyniku pierwszego wezwania do uzupełnienia wniosku (posiadającego szereg braków, nieokreślającego nawet kodów i celu operacji) wnioskodawca wskazał - w Ekonomicznym Planie Operacyjnym - kod PKD 35.11.Z (wytwarzanie energii fotowoltaicznej) oraz kod PKD 77.39.Z (wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń i dóbr materialnych, gdzie indziej niewymienionych), w zestawieniu rzeczowo-finansowym podano: zakup instalacji fotowoltaicznej, cel zaś określono jako: wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i wzrost zatrudnienia.
W kolejnym uzupełnieniu wniosku podano natomiast kod PKD 01.63.Z (działalność usługowa następująca po zbiorach), w zestawieniu rzeczowo finansowym tym razem wskazano: zakup ładowarki teleskopowej, przyczepy rolniczej, wag samochodowej i wilgotnościomierza, a cel określono jako wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa - poprzez zakup środków trwałych na prowadzenie działalności usługowej (suszenie zbóż).
W świetle następnie składanych dokumentów podany przez wnioskodawcę kod to PKD 77.39.Z (wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń i dóbr materialnych, gdzie indziej niewymienionych), zestawienie rzeczowo finansowe: zakup różnego rodzaju sprzęty scenicznego, trzech samochodów dostawczych i przyczepy, cel: wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i wzrost zatrudnienia - poprzez zakup sprzętu w celu jego wynajmowania.
W tym stanie rzeczy, zasadnie więc przyjęto, że w zakresie zestawienia rzeczowo finansowego, dokonano dwukrotnej zmiany, zatem sprzecznej z ograniczeniami określonymi § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Jeżeli zaś chodzi o podawane przez wnioskodawcę kody i cel operacji - Sąd I instancji miał podstawy do podzielenia stanowiska organu, że dokonywane zmiany zestawienia rzeczowo-finansowego w istocie rzutowały też na kod i dookreślenie celu operacji.
W konsekwencji przedstawionych okoliczności i ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego usprawiedliwienia nie znajduje zawarty w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej zarzut nieprawidłowego zastosowania § 18 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega bowiem na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99).
Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie miał miejsca.
Zgodnie bowiem z § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r., złożony wniosek o przyznanie pomocy nie może być zmieniany przez wnioskodawcę w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, z wyjątkiem: 1) zmian wynikających z wezwań Agencji;
2) jednej zmiany w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, jeżeli zmiana ta nie spowoduje zmiany celu operacji wskazanego we wniosku o przyznanie pomocy, zwiększenia kwoty pomocy oraz zmiany rodzaju działalności gospodarczej określonej we wniosku kodem PKD.
W świetle wyżej przedstawionego a niepodważonego stanu fatycznego - przede wszystkim co do dokonania przez wnioskodawcę dwukrotnej zmiany w zakresie zestawienia rzeczowo-finansowego - w pełni zasadnie zatem stwierdzono, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. zmian wniosku o przyznanie pomocy.
Skutkowało to odmową przyznania pomocy, na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, o czym poinformowano skarżącą spółkę zaskarżonym do WSA pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.
Zarzutu naruszenia tego przepisu - ani przez błędną jego wykładnię ani też przez niewłaściwe jego zastosowanie - w skardze kasacyjnej nie postawiono.
Nie jest też kwestionowana wykładnia § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Z treści tego przepisu (cytowanego wyżej) wynika w sposób wyraźny, że - co do zasady - nie jest możliwe dokonywanie zmian wniosku w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji. Od tej zasady - jak wynika z treści przytoczonej wyżej regulacji – prawodawca przewidział tylko dwa wyjątki.
W świetle literalnego brzmienia omawianych regulacji oczywiste jest przy tym, że dokonanie przez wnioskodawcę zmiany niedopuszczalnej w świetle § 18 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. – nie wywołuje z mocy prawa skutku pominięcia takiej zmiany. Takie założenie prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której "pomijanie" niedopuszczalnej zmiany w istocie otwierałoby drogę do zgłoszenia kolejnej. Pozostawałoby to w sprzeczności z wyraźną intencją prawodawcy do ograniczenia możliwości korekt zgłoszonych wniosków.
W konsekwencji takiego rozumienia § 18 ust. 7 rozporządzenia MRiRW, skarżąca spółka nie mogła zakładać (jak podnoszono w pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej), że wobec informacji o zakwestionowaniu dokonanej zmiany wniosku, zmiana ta nie będzie brana pod uwagę przy ocenie dopuszczalności dalszych korekt. Ocena wskazanego zarzutu wymaga też uwagi, że art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wpieraniu rozwoju obszarów wiejskich – z przyczyn wyżej wskazanych, a wynikających z treści art. 22 ust. 2, zdanie drugie tej ustawy - nie znajduje zastosowania w sprawie, nawet odpowiednio. Ponadto w świetle regulacji § 18 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MRiRW wezwania kierowane do wnioskodawcy i ocenę dokonanych uzupełnień nie można utożsamić z pouczeniami, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 22 ust. 2, zdanie drugie, tej ustawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma też żadnych racjonalnych podstaw, by za trafny uznać zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Reakcja wnioskodawcy na informację organu o dokonaniu niedopuszczalnej zmiany wniosku - zawartą w piśmie organu z dnia 28 kwietnia 2014 r. - nie mogła być bowiem uznana za zmianę wniosku wynikającą z wezwania Agencji, na zasadzie przewidzianej w § 18 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MRiRW. Tego typu informacja z pewnością nie stanowi wezwania do uzupełnienia braków wniosku.
Nietrafny jest w końcu zarzut (pkt 3 skargi kasacyjnej) nieuwzględnienia, że Ekonomiczny Plan Operacji nie stanowi elementu wniosku. Istotnie § 17 ust. 1 rozporządzenia MRiRW określający w pkt 1-8 co zwiera wniosek o przyznanie pomocy nie wymienia ekonomicznego planu operacji. Skoro jednak plan ten należy dołączyć do wniosku - jak stanowi wprost § 17 ust. 2 pkt 12 powołanego aktu wykonawczego - nie ulega kwestii, że jest on elementem wniosku. Ponadto nie powinno budzić wątpliwości, że dane zawarte w treści samego wniosku muszą być spójne z danymi podanymi w jego załącznikach. Tym samym zmiana kodów określonych w ekonomicznym planie operacji w istocie może być traktowana jak zmiana wniosku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwione jest przyjęcie, że wymóg podania we wniosku i jego załącznikach konkretnych danych ma za zdanie umożliwienie weryfikacji zasadności przyznania pomocy. Brak uzupełnienie wniosku mimo wezwań jak i dokonywanie zmian niedopuszczalnych (co do ilości lub zakresu zmian) popiera zaś stwierdzenie, że wnioskodawca nie jest przygotowany do realizacji planowanego zadania w sposób uzasadniający przyznanie pomocy.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).