Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (obecnie: O. Sp. o.o. z siedzibą w K.) - dalej: spółka, skarżąca - na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP) udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny A., zgłoszony w dniu 28 lutego 2012 r. na rzecz wnioskodawcy P. B., P.-L. N. A. Spółka Cywilna, K., Polska.
W dniu 15 czerwcu 2018 r. (data nadania) spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Urzędu Patentowego. W treści skargi wskazała, że przystępuje do sprawy w charakterze uczestnika postępowania na zasadzie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej: k.p.a.) oraz art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.). W ocenie skarżącej udzielenie prawa ochronnego narusza prawa osobiste i majątkowe skarżącej, a złożenie wniosku o udzielenie prawa ochronnego zostało dokonane w złej wierze.
W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Organ podniósł, że stroną postępowania w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający, a odwołując się do treści art. 248 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm. - dalej p.w.p.) wskazał, że jest to lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a., gdyż ograniczenie pojęcia strony jedynie do zgłaszającego się wpływa na możliwość wnoszenia jedynie przez niego skargi do sądu administracyjnego a nie inne podmioty legitymujące się interesem prawnym.
WSA odrzucając skargę spółki stwierdził, że art. 50 § 1 p.p.s.a. kreuje nowy rodzaj interesu prawnego w prawie administracyjnym. Jego treścią jest uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem danego aktu lub czynności organów administracji publicznej. Zakres podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie musi się zatem pokrywać z zakresem podmiotów mających status strony w postępowaniu administracyjnym. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego jest jedynie zgłaszający, a nie inne podmioty mające interes prawny. Zgodnie bowiem z art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. W myśl zaś art. 248 p.w.p. na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Norma zawarta w art. 248 p.w.p. stanowi zatem lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skargę na decyzję z dnia 21 maja 2018 r. mogły wnieść B.P.oraz N.P.-L. (wspólnicy spółki cywilnej), nie zaś skarżąca. Zatem skarga spółki podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Od powyższego postanowienia spółka wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że skarżąca nie miała prawa złożenia skargi, w sytuacji kiedy takie uprawnienie posiadała.
Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że art. 248 p.w.p. stanowi lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. P. oraz N. P.L. wniosły o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.
Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. Oznacza to, że ustawodawca sformułował tu normę specjalną (lex specialis), odstępując od ogólnych kryteriów przyznawania statusu strony w postępowaniu administracyjnym, sformułowanych w art. 28 k.p.a., a odnoszących się do legitymowania się przez dany podmiot interesem prawnym, wynikającym z norm prawa materialnego. Zatem w postępowaniu zgłoszeniowym przymiot strony przysługuje tylko zgłaszającemu, co wyraźnie wynika z art. 235 ust. 2 p.w.p., który jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a.
Stosownie zaś do art. 244 ust. 1 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Stronę należy rozumieć tutaj niewątpliwie w nawiązaniu do art. 235 ust. 2 p.w.p. Legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ przysługuje zatem jedynie zgłaszającemu, a nie innym podmiotom.
Zatem podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego jest również jedynie zgłaszający, a nie inne podmioty mające interes prawny. W niniejszej sprawie należy uwzględnić treść art. 248 p.w.p. Stosownie do tego przepisu, na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego i w tym przypadku pojęcie strony należy rozumieć z uwzględnieniem art. 235 ust. 2 p.w.p. Wynika stąd, że podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego jest zgłaszający, a nie inne podmioty mające interes prawny (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 904/15). Norma zawarta w art. 248 p.w.p. stanowi zatem wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a. (por. też T. Kiełkowski, Strona i uczestnicy w postępowaniu patentowym, Przegląd Prawa Handlowego, nr 8/2005, s. 40-41).
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd reprezentowany w literaturze i orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 227/06), że art. 50 § 1 p.p.s.a. kreuje nowy rodzaj interesu prawnego w prawie administracyjnym. Jego treścią jest uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem danego aktu lub czynności organów administracji publicznej. Zakres podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie musi się zatem pokrywać z zakresem podmiotów mających status strony w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 389/07).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zgłaszającym, a zarazem stroną tego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r. - były B. P. i N. P.L., które złożyły podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy A.. Zatem A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie miała przymiotu strony w postępowaniu zgłoszeniowym, gdzie stroną były B. P. i N. P.L. jako zgłaszające. W konsekwencji A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie miała legitymacji do wystąpienia ze skargą na ww. decyzję do WSA, zatem wniesienie skargi przez spółkę było w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalne.
Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę spółki na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do zgłoszonego wniosku pełnomocnika B. P. i N. P.L. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, Nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi.