Uzasadnienie
I. Pismem z dnia 9 września 2014 r. [...] S.A. Oddział [...] w N. (dalej jako Oddział lub Skarżąca) zwrócił się do Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki (dalej jako Prezes PAA) o wydanie zezwolenia na stosowanie w Laboratorium Badań Materiałowych Oddziału oraz w pracach terenowych defektoskopów rentgenowskich: [...], [...], [...] oraz spektrometru [...].
Pismem z dnia 22 września 2014 r. organ wezwał do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie przez kierownika jednostki organizacyjnej tj. osobę uprawnioną do reprezentowania [...] S.A. zgodnie z aktualnym wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, względnie przez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa do reprezentowania w niniejszym postępowaniu.
Powyższe wezwanie [...] S.A. z siedzibą w Bełchatowie (dalej jako Spółka) wykonała przesyłając wierzytelną kopię pełnomocnictwa udzielonego przez wiceprezesów Spółki, Dyrektorowi Oddziału do podejmowania w imieniu i na rzecz Spółki wszelkich czynności prawnych, związanych z działalnością Oddziału [...], załączając pełny odpis z KRS.
- II. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Prezes PAA zezwolił bezterminowo [...] S.A. z siedzibą w B. na wykonywanie wnioskowanej działalności (zezwolenie nr [...]).
- III. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Oddział Spółki zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1512, aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm. - dalej jako u.s.d.g.).
Podniósł, iż we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące, wskazano jako jednostkę organizacyjną [...] S.A. Oddział [...] a nie Spółkę i to Oddział powinien być stroną prowadzonego postępowania.
IV. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Prezes PAA uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił Spółce wydania zezwolenia na rzecz Oddziału na wykonywanie działalności w Laboratorium Badań Materiałowych w N. oraz w pracach terenowych w podanym zakresie.
W uzasadnieniu wskazał, iż wydając zezwolenie dla Spółki niezgodne z żądaniem wniosku naruszył art. 7, art. 61 § 1, art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej jako k.p.a.)
Odnosząc się do kwestii strony postępowania podkreślił, że w świetle przepisów art. 3 pkt 8 prawa atomowego oraz art. 5 pkt 4 u.s.d.g., oddział spółki kapitałowej nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 3 pkt 8 praw atomowego, a tym samym adresatem zezwolenia nie jest oddział spółki, który poza organizacyjnym wyodrębnieniem nie stanowi innego od spółki podmiotu prawa, a sama spółka akcyjna.
- V. Po rozpoznaniu skargi Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1249/15 oddalił ten środek prawny.
WSA wskazał, iż decyzja z dnia [...] października 2014 r. została wydana dla [...] S.A. określając uprawnienia tej Spółki i była skierowana do tej Spółki, która pełnomocnictwem z dnia 12 sierpnia 2013 r. umocowała W. D. (będącego jednocześnie Dyrektorem Oddziału [...] w N.) do podejmowania w imieniu i na rzecz Spółki wszelkich czynności prawnych, związanych z działalnością tego Oddziału. Pełnomocnictwo to umocowywało W. D. do działania w imieniu i na rzecz Spółki, a nie w imieniu i na rzecz Oddziału. Decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2015 r. odnosiła się bezpośrednio do uprzednio wydanej decyzji stanowiącej o uprawnieniach Spółki, w związku z tym skarga została prawidłowo wniesiona przez Spółkę.
Zgodnie z § 4 pkt 1 Regulaminu w skład Spółki wchodzi Centrala Spółki oraz jej Oddziały, które funkcjonują jako pracodawca (§ 5 pkt 1), a w tych Oddziałach ich dyrektorzy są również pracownikami (§ 5 pkt 2). W ocenie Skarżącej istotne znaczenie ma § 6 pkt 1 Regulaminu stwierdzający, iż Oddział jest jednostką wyodrębnioną organizacyjne ze Spółki. Jednakże Spółką kieruje wyłącznie jej zarząd, prezes a członkowie zarządu w zakresie posiadanych kompetencji (§ 10 pkt 1 i 4 Regulaminu). Zgodnie natomiast z § 11 pkt 2 ppkt 1 - Wiceprezes Zarządu ds. Wytwarzania zapewnia pozyskanie i obsługę koncesji, zezwoleń oraz taryf w obszarze wytwarzania oraz zapewnia, w tym przez Oddziały, pozyskiwanie i obsługę pozwoleń zintegrowanych, sektorowych i innych decyzji administracyjnych przynależnych obszarowi środowiskowemu (ppkt 17). Z kolei Wiceprezes Zarządu ds. Wydobycia zapewnia pozyskanie i obsługę koncesji, zezwoleń oraz taryf w obszarze wydobycia (§ 11 pkt 3 ppkt 1 Regulaminu).
Zgodnie z § 12 pkt 1 Regulaminu, Oddziałem kieruje Dyrektor wraz z Zastępcą, odpowiadając za realizację zadań przy pomocy Dyrektorów Pionów (pkt 2). W zakresie uprawnień Dyrektora Oddziału nie ma uprawnień wskazanych dla wiceprezesów Spółki.
Sąd pierwszej instancji zauważył także, że przepis art. 3 pkt 8 prawa atomowego nie jest normą prawa materialnego statuującą Oddział, jako stronę postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące (art. 5 ust. 7a w zw. z art. 4 pkt 5 tej ustawy). Przepis art. 3 pkt 8 prawa atomowego stwierdza jedynie, że podmiot wykonujący, na mocy zezwolenia, o którym stanowi art. 5 ust. 7a, działalność związaną z narażeniem ma status jednostki organizacyjnej.
W związku z tym stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia jest wyłącznie Spółka, będąca samodzielnym podmiotem gospodarczym wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego z nadaniem jej numeru w tym Rejestrze, jako przedsiębiorcy, wykonującego działalność gospodarczą w imieniu własnym. Zgodnie zatem z art. 5 ust. 7a prawa atomowego, decyzja administracyjna z dnia [...] października 2014 r. mogła zostać zaadresowana wyłącznie do Spółki, a nie jej Oddziału.
Skoro Oddział nie jest samodzielnym podmiotem prawa, to prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie, czego wymagał art. 5 ust. 7a prawa atomowego, mogło nastąpić wyłącznie ze wskazaniem Spółki, jako strony tego postępowania.
- VI. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości.
Wyrokowi WSA w Warszawie zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie przez WSA w Warszawie skargi [...] S.A., a tym samym zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji Organu w sytuacji wydania jej z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na błędnym uznaniu, iż jednostką organizacyjną w rozumieniu prawa atomowego, a jednocześnie stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust 1 pkt 5 prawa atomowego może być jedynie [...] S.A., a nie jej Oddział w sytuacji, gdy z dowodów postępowania administracyjnego w postaci statutu [...] S.A., Regulaminu Organizacyjnego [...] S.A. oraz Regulaminu Organizacyjnego [...] S.A. Oddział wynika samodzielność organizacyjnoprawna tego Oddziału oraz fakt, że to Oddział Spółki wykonuje działalność związaną z narażeniem, w rozumieniu prawa atomowego;
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 prawa atomowego podniesionego w skardze, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem WSA przyjął stan faktyczny ustalony przez Organ bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego prawidłowej oceny.
- 3. naruszenia prawa materialnego, tj.:
- a. art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię, która prowadzi do wniosku, że Oddział pomimo, że jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze Spółki, nie jest jednostką wykonującą samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę,
- b. art. 3 pkt 8 prawa atomowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Oddział Spółki nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu prawa atomowego, a tym samym stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia jest wyłącznie Spółka i nie może nią być jej Oddział, podczas gdy, zgodnie z definicją ustawową zawartą w skarżonym przepisie, jednostką organizacyjną jest każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem, wobec czego, w przedmiotowej sprawie podmiotem wykonującym taką działalność jest Oddział.
Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zdaniem Spółki, decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność, że to właśnie Oddział stanowi odrębny od Spółki podmiot, wykonujący oznaczony zakres działalności gospodarczej, przy którym wykorzystuje materiały promieniujące, pomimo tego, że nie posiada odrębnej od Spółki osobowości prawnej.
- VII. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes PAA wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ podtrzymał zaprezentowane w decyzjach stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- VIII. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje przedstawioną mu sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymieniono w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzega jednakże okoliczności mogących stanowić o nieważności postępowania sądowego przeprowadzonego przez WSA w Warszawie.
IX. Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż strona zarzuca wyrokowi WSA zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty te zmierzają jednakowoż do podważenia stanowiska przyjętego przez organ i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że Oddział Spółki nie może występować w charakterze strony postępowania administracyjnego dotyczącego zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące oraz być adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 5 ust. 7a prawa atomowego.
Odnosząc się zatem do istoty sformułowanych uchybień w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w myśl art. 29 k.p.a. stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Według poglądu utrwalonego w doktrynie i w orzecznictwie, poza przypadkami określonymi w art. 29 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego może być także podmiot, którego legitymacja procesowa wynika z przepisów prawa materialnego. Jeżeli bowiem ustawodawca wyposaża danego rodzaju jednostki organizacyjne w zdolność prawną w określonej dziedzinie materialnego prawa administracyjnego, to przepisy prawa procesowego nie mogą ograniczać zdolności jednostki organizacyjnej do bycia podmiotem praw i obowiązków w tej sferze prawa administracyjnego. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela.
W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że Oddział nie jest osobą fizyczną, państwową ani samorządową jednostką organizacyjną, nie jest też organizacją społeczną i nie posiada osobowości prawnej. Spółka upatruje podstawy do występowania Oddziału w charakterze strony postępowania i adresata decyzji w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 prawa atomowego, w art. 3 pkt 8 tej ustawy w związku z jej art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak jednak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wykładnia powołanych przepisów, uwzględniać powinna nie tylko ich brzmienie, ale i usytuowanie w systemie prawa, ponadto pozostawać powinna w zgodzie z celem regulacji zamierzonym przez ustawodawcę.
Treść art. 5 ust. 7a prawa atomowego wskazuje, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące określonej w art. 4 ust. 1 pkt 5 prawa atomowego tj. polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie, wymaga zezwolenia udzielanego w formie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy o zezwolenie może ubiegać się "jednostka organizacyjna". Zgodnie natomiast z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 8 prawa atomowego, pod tym pojęciem rozumieć należy każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem na promieniowanie jonizujące.
Podstawowym celem reglamentacji wykonywania działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 prawa atomowego jest zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska. Przepisy prawa atomowego zapewnić mają wypełnienie zobowiązań międzynarodowych, w szczególności w ramach Unii Europejskiej, dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych (zob. art. 1 ust. 1 pkt 5 i art. 2 prawa atomowego). W tym kontekście, użyte na gruncie omawianej regulacji pojęcie "jednostki organizacyjnej" należy rozumieć tak, by środki bezpieczeństwa przewidziane w ustawie znalazły zastosowanie do każdego podmiotu, który wykonuje działalność związaną z narażeniem na promieniowanie.
Nie sprzeciwia się temu treść art. 5 ust. 1 pkt 2 prawa atomowego, który w stanie prawnym rozpatrywanej sprawy obligował, by przedsiębiorca występujący z wnioskiem o wydanie zezwolenia posługiwał się numerem w rejestrze przedsiębiorców. Co więcej, przepis ten został zmieniony przez art. 13 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1893) i na skutek nowelizacji wprost dopuszcza możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące przez przedsiębiorcę, który nie posiada numeru w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym i numeru identyfikacji podatkowej.
Z punktu widzenia wspomnianego ratio legis powołanych przepisów za nieuprawnione należy uznać przyjęcie, że podmiotem wykonującym działalność związaną z narażeniem, który może ubiegać się o zezwolenie jest sam Oddział będący jednostką organizacyjną wyodrębnioną w ramach wewnętrznej struktury Spółki, a nie Spółka, która jest przedsiębiorcą, posiada podmiotowość prawną i wykonuje, niejako za pośrednictwem Oddziału, swoją działalność, wykorzystując przy tym materiały promieniujące.
Jak trafnie dostrzegł organ, a następnie WSA, wewnętrzna organizacja Spółki, która powstała w wyniku konsolidacji innych podmiotów, charakteryzuje się tym, że część kompetencji i zadań z zakresu prowadzonej przez nią działalności należy do Zarządu i Centrali, część natomiast przeniesiona jest na szczebel Oddziałów, którym przyznano szereg atrybutów samodzielności - wydzielony majątek, własne kierownictwo, umocowanie do zatrudniania pracowników. Zadania poszczególnych jednostek organizacyjnych w ramach struktury Spółki określają regulacje wewnętrzne - jej statut, regulamin organizacyjny i regulaminy Oddziałów. Jednak w relacjach zewnętrznych, zarówno w sferze prawa publicznego, jak i prywatnego, to Spółka - ze względu na przypisaną jej osobowość prawną - ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków oraz dokonywania we własnym imieniu czynności prawnych w ramach prowadzonej działalności.
Oddział Spółki, pomimo, że jest jednostką wyodrębnioną organizacyjnie pod wieloma względami, pozostaje w strukturze Spółki i jest częścią wykonywanej przez Spółkę działalności. Oddział nie prowadzi działalności w imieniu własnym i na własny rachunek, a kierownik oddziału jest umocowany do działania w imieniu Spółki na mocy udzielonych mu pełnomocnictw i na zasadach określonych przez Zarząd Spółki, na co wprost wskazuje § 6 pkt 3 regulaminu organizacyjnego Spółki.
Z omówionych względów Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem organu i Sądu pierwszej instancji, że jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawa atomowego, a w konsekwencji stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące i adresatem decyzji kończącej to postępowanie, jest Spółka, a nie jej Oddział, gdyż - pomimo organizacyjnego wyodrębnienia, o którym mowa w art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - nie stanowi on innego od Spółki podmiotu prawa, który mógłby samodzielnie występować jako strona w tym postępowaniu administracyjnym.
Nie kwestionując, że w szeroko rozumianym obrocie prawnym Oddział - ze względu na wskazane odrębności - może dysponować własnym interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego przyznających mu prawa i obowiązki w określonej dziedzinie prawa i być w związku z tym podmiotem legitymowanym do samodzielnego występowania w charakterze strony postępowania administracyjnego w granicach danej dziedziny prawa, NSA stwierdza, że z sytuacją taką nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.
Przyjęcie, na gruncie omawianej regulacji, że to Oddział może być stroną postępowania i adresatem zezwolenia prowadziłoby do ograniczenia możliwości nałożenia praw i obowiązków z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej wyłącznie do Oddziału. Tym samym skutkowałoby to nieuprawnionym wyłączeniem odpowiedzialności Spółki za prowadzenie na terenie Oddziału działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące z naruszeniem zasad określonych w zezwoleniu. W przypadku natomiast naruszenia warunków zezwolenia wynikającego bezpośrednio z decyzji i działań podejmowanych na szczeblu Zarządu Spółki lub Centrali przyjęcie tego stanowiska powodowałoby brak możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności jakiegokolwiek podmiotu. Prowadziłoby to zatem do dalece dysfunkcjonalnych rezultatów - uniemożliwienia stosowania obowiązujących przepisów i podważenia sensu istnienia regulacji.
Podkreślenia wymaga, że zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prowadząca do przyjęcia, że to Spółka wykonująca swoją działalność poprzez Oddziały jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 prawa atomowego i adresatem tego zezwolenia, nie wyklucza pociągnięcia do odpowiedzialności za określone naruszenie zasad wynikających z zezwolenia Oddziału Spółki, bądź osoby kierującej tym Oddziałem. Konstrukcja zastosowana przez ustawodawcę w art. 123 ust. 1-3 Prawa atomowego nakazuje w procesie wykładni zbliżyć odpowiedzialność do konkretnych zdefiniowanych w tym przepisie naruszeń w sferze bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Odpowiedzialność ta może być więc w niektórych przypadkach przesunięta na kierującego oddziałem - ze względu na charakter stwierdzonego naruszenia, nadal jednak pozostaje w ramach struktur Spółki.
Nie dochodzi więc do delegowania odpowiedzialności za naruszenie poza struktury adresata zezwolenia, co odpowiada założeniom przyjętym w art. 6 Dyrektywy Rady 2009/71/EUROATOM z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiającej wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych (Dz.U.UE.L.2009.172.18) w brzmieniu nadanym art. 1 dyrektywy Rady 2014/87/Euratom z dnia 8 lipca 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2009/71/Euratom ustanawiającą wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych - Dz.U.UE.L.2014.219.42 (zob. wyrok z 31 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1966/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, na tej podstawie dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i załatwił sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wszechstronnie zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji przedstawił przyjęty stan faktyczny i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Sąd zawarł w nim opis przebiegu postępowania administracyjnego oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi - w jego ocenie - nie zasługiwały na uwzględnienie, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a w szczególności merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się osobno do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa atomowego - z omówionych względów - nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy i tym samym nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
- X. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).