Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1546/13, oddalił skargę Powiatu G. na decyzję Zarządu Województwa Z. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie wraz z odsetkami.
II
Od powyższego wyroku Powiat G. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa Z. zobowiązującej do zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu pn. "Przebudowa dróg powiatowych w centrum miasta G. obejmująca ulice: N., W. P., B., K., M.". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie sprowadzi na skarżący powiat niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem strony skarżącej, w chwili obecnej, uzyskanie żądanych środków finansowych spowodowałoby konieczność dokonania przesunięć budżetowych, z uwagi na nieposiadanie środków na ten cel przeznaczonych. Ponadto strona podniosła, iż jest jednostką samorządową, a co za tym idzie nie istnieje niebezpieczeństwo niewykonania przedmiotowego orzeczenia w przyszłości.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSA WSA 2007, nr 4, poz. 77). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tej regulacji prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania.
Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w ten sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, bądź wyłącznie wymienienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Zawarty w skardze kasacyjnej Powiatu G. wniosek o wstrzymanie wykonania był dosłownym powtórzeniem wniosku złożonego w skardze do Sądu I instancji i sprowadzał się jedynie do ogólnych sformułowań, przytoczenia ustawowych warunków, których spełnienie jest konieczne do zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia wnioskodawcy były gołosłowne, lakoniczne i nie zostały uprawdopodobnione jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Skarżący podał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji sprowadzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś już na etapie rozpoznawania wniosku złożonego w tym zakresie przed Sądem I instancji przedstawiona argumentacja okazała się niewystarczająca, co sygnalizował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu oddalającym zażalenie powiatu na postanowienie WSA o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, to uzasadnienie wniosku złożonego na etapie kasacyjnym w ten sam sposób nie mogło skutkować zastosowaniem wnioskowanej ochrony.
Zarówno na etapie postępowania sądowego pierwszoinstancyjnego, jak i na etapie postępowania przed NSA skarżący nie wykazał istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto skarżący nie dołączył do wniosku dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową. Upatruje on wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić. Podkreślić jednak należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, iż zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Ponadto zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącego ogólnikowe argumenty nie wykazały, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.