Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2016 r. postępowanie w sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) - wobec faktu, że Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w Białymstoku VIII Wydział Gospodarczy postanowieniem z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt VIII GU 32/14 ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika "A." Spółki z o.o. w B. Uznano przy tym, że będąca przedmiotem sporu kara porządkowa stanowi wierzytelność podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości.
Zgodnie z art. 165 ppsa postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z kolei według art. 128 § 1 powołanej ustawy Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Przepis art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) stanowi zaś, że postępowanie sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi tylko w przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po wyczerpaniu trybu określonego ustawą nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności.
Jak wynika z treści pisma Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 13 lipca 2016 r. – będąca przedmiotem sporu kara pieniężna nie została zgłoszona do masy upadłości i nie będzie umieszczona na liście wierzytelności - bowiem została zapłacona w dniu 10 grudnia 2013 r., tzn. przed ogłoszeniem upadłości.
Choć więc - jak już wskazano - kara pieniężna co do zasady stanowi wierzytelność podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości i tym samym jest przedmiotem sporu wchodzącym w skład masy upadłości - to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy tego typu wierzytelność nie istnieje. Brak zatem przesłanki określonej art. 124 § 1 pkt 4 ppsa, która uzasadniałaby dalsze zawieszenie postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 128 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.