Uzasadnienie
M. W. w dniu 10 lipca 2015 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę (zatytułowaną jako "wniosek") o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lipca 2012 r. o sygn. akt II GSK 886/11. W podstawie prawnej skargi M. W. (dalej: "skarżący") powołał art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. o sygn. akt P 40/12, w którym orzekł, że art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje pomiędzy nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne jest niezgodny z wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 32 ust.1 w związku z art. 18 Konstytucji RP.
Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 886/11, uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Sieradzu z dnia 14 maja 2010 r. nr. oraz decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia 30 września 2010 r. nr 693/10.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 272 § 1 i § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Stosownie do treści art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę prawną wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci (art. 280 § 1 p.p.s.a. in fine).
Niniejsza skarga nie spełnia wymagań wymienionych art. 279 p.p.s.a. Przede wszystkim w skardze nie wskazano podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 1 p.p.s.a lecz art. 145a § 1 p.p.s.a., który odnosi się do zupełnie innej sytuacji a mianowicie wytycznych, jakie sąd pierwszej instancji powinien dać organowi w przypadku wydania wyroku uchylającego decyzję z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W skardze nie zawarto również uzasadnienia co do okoliczności wznowienia postępowania.
Skarga, jak wyżej wspomniano, została wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. natomiast wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r. o sygn. akt P 40/12 został opublikowany w Dzienniku Ustaw dnia 13 grudnia 2013 r. Od momentu wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego do dnia złożenia skargi o wznowienie upłynęło ponad półtora roku. Skarżący, co wymaga podkreślenia, nie uprawdopodobnił w skardze o wznowienie postępowania okoliczności wskazujących na zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zawierała podstawy wznowieniowej i jej uzasadnienia oraz nie uprawdopodobniono zachowania trzy miesięcznego terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucić skargę o wznowienie postępowania i zwrócić, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, uiszczony wpis od skargi.