Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 lipca 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 1067/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 179a w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej zwanego "Dyrektorem IAS") w ten sposób, że: 1) uchylił - w ramach autokontroli - wyrok WSA z 15 marca 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 1067/17) uwzględniający skargę Ł. M. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Dyrektora IAS z 23 sierpnia 2017 r. (nr 1001-IOA.4246.391.2017.6.EM) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry;
- 2) odrzucił skargę;
- 3) zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS 3060 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;
- 4) zwrócił Skarżącemu wpis od skargi (720 zł).
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z 23 sierpnia 2017 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Decyzja Dyrektora IAS została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dniu 23 sierpnia 2017 r.
Skarżący w dniu 13 października 2017 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę na decyzję Dyrektora IAS.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Wyrokiem z 15 marca 2018 r. WSA uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję i zasądzając od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego 4320 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Dyrektor IAS złożył skargę kasacyjną od tego wyroku, zarzucając naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 ppsa przez błędne zastosowanie, polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sprawie, w sytuacji gdy skarga została złożona przekroczeniem 30-dniowego terminu do jej złożenia (...);
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa przez błędne zastosowanie, polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sprawie i rozpoznanie merytoryczne skargi, w sytuacji gdy skarga została złożona po upływie ustawowego terminu i podlegała odrzuceniu, a powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 141 § 4 ppsa i art. 121, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej zwanej "Op") przez błędne uznanie, że w sprawie organ wniósł o oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ wnosił o odrzucenie skargi z powodu jej złożenia po ustawowym terminie wskazanym w art. 53 § 1 ppsa, a nadto sąd uznając, że organ wniósł o oddalenie skargi nie przedstawił w wyroku stanowiska organu oraz argumentacji wspierającej, a to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 121, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Op przez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy Dyrektor IAS nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego i nie przedstawił argumentacji faktycznej oraz prawnej, która potwierdzałaby trafność stanowiska organu oraz nie dokonał analizy art. 89 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 461 ze zm.) (...).
WSA uznał, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione i wyrokiem z 10 lipca 2018 r. wydanym w trybie autokontroli (art. 179a ppsa) uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora IAS, uchylając zaskarżony wyrok i odrzucając skargę. WSA zasądził też zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (na rzecz Dyrektora IAS) i zwrot wpisu od skargi (na rzecz Skarżącego).
WSA wskazał, że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z uwagi na to decyzja Dyrektora IAS została doręczona temu pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej w trybie art. 152a Op.
Następnie WSA opisał przebieg procedury doręczania dokumentu elektronicznego określony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczenia dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 971; dalej zwanego "rozporządzeniem Prezesa RM z 14 września 2011 r.").
WSA stwierdził, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych wygenerowanego z systemu organu podatkowego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) o identyfikatorze [...] wynika, że w dniu 23 sierpnia 2017 r. o godz. 12:42:08 wysłano dokument zawierający zaskarżoną decyzję za pomocą ePUAP do adresata Kancelarii Racy Prawnego D. S. Zlecenie zostało przyjęte i oznaczone numerem [...]. Pierwsze poświadczenie (UPD) utworzono 23 sierpnia 2017 r. o godz. 12.42.08. Z dokumentu tego (tj. UPD) wynika również data odbioru wysłanego dokumentu tj. 23 sierpnia 2017 r. W części "Rodzaj informacji uzupełniającej" wskazano termin doręczenia "6 września 2017 r., godz. 23.59.59". Ponadto na UPD w części "Dane dotyczące podpisu" widnieje zapis "Poświadczenie zostało podpisane – aby je zweryfikować należy użyć oprogramowania do weryfikacji podpisu".
Zdaniem WSA, powyższe zapisy dotyczące daty odbioru oraz danych dotyczących podpisu odpowiadają treści § 15 i § 16 rozporządzenia Prezesa RM z 14 września 2011 r. i potwierdzają fakt odbioru zaskarżonej decyzji w dniu 23 sierpnia 2017 r. W świetle podanych powyżej ustaleń należy zatem przyjąć, że 23 sierpnia 2017 r. doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 152a § 1 Op. Nie ulega również wątpliwości, że UPD zostało podpisane, tylko bowiem w takiej sytuacji zgodnie z § 16 pkt 2 rozporządzenia Prezesa RM z 14 września 2011 r. system teleinformatyczny udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia.
W ocenie WSA, widniejący na UPD termin doręczenia 6 września 2017 r. nie jest datą odbioru zaskarżonej decyzji. Data odbioru jest bowiem wskazane w części "Dane poświadczenia" i jest nią data 23 sierpnia 2017 r. WSA uznał przy tym, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, że Dyrektor IAS wskazał w skardze kasacyjnej, że "Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 23 sierpnia 2017 r., natomiast została doręczona stronie w dniu 6 września 2017r. (doręczenie zastępcze – UPD w aktach sprawy)". Zdaniem WSA, z analizy treści UPD (jak wykazano wyżej) wynika, że przesyłka została odebrana 23 sierpnia 2017 r., a nie doręczona zastępczo, jednak nawet przyjęcie, że przesyłkę elektroniczną zawierającą zaskarżoną decyzję doręczono 6 września 2017 r. i tak pozostaje bez wpływu na fakt, że skarga nadana 13 października 2017 r. została wniesiona z uchybieniem terminu.
WSA uznał, że nadanie skargi przesyłką poleconą w dniu 13 października 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie) nastąpiło z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 ppsa. Wobec tego skarga jako złożona po terminie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa.
Na koniec WSA wyjaśnił, że na zasądzone na podstawie art. 203 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS koszty postępowania kasacyjnego składają się: wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 360 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2700 zł.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA z 10 lipca 2018 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania kasacyjnego, tj. dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika przez przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi w części według norm przepisanych) oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. art. 179a ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 53 § 1 ppsa przez uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu, podczas gdy brak jest w materiale dowodowym jednoznacznego potwierdzenia daty nadania i odbioru decyzji Dyrektora IAS przez Skarżącego, co powoduje, że bez zbadania w sposób wyczerpujący tej kwestii nie można uznać, że w niniejszej sprawie występuje nieważność lub podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione prowadzące do uchylenia wyroku i odrzucenia skargi;
- 2. art. 203 ppsa w zw. z art. 207 § 1 i 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez zasądzenie w całości kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2700 zł, podczas gdy uwzględnienie skargi kasacyjnej na etapie autokontroli uprawniało do zwrotu jedynie części kosztów, tj. miarkowania kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnioski te pełnomocnik Dyrektora IAS powtórzył na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, uznał, że skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że kontrola instancyjna sprawowana przez Naczelny Sąd Administracyjny nie polega na ponownej ocenie sprawy w jej całokształcie, lecz sprawowana jest wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Wobec tego to autor skargi kasacyjnej - przez postawienie odpowiednich zarzutów - wyznacza zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny skontroluje legalność zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rolą autora skargi kasacyjnej jest zatem zakwestionowanie dokonanych przez sąd pierwszej instancji ocen przez postawienie zarzutów naruszenia konkretnych przepisów, na kanwie których wojewódzki sąd administracyjny te oceny wyraził.
W skardze kasacyjnej złożonej w tej sprawie granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor tej skargi wyznaczył, stawiając wyrokowi WSA zarzuty naruszenia: 1) art. 179a w zw. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ppsa;
- 2) art. 203 w zw. art. 207 § 1 i 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Naruszenie przepisów wymienionych w pierwszym z zarzutów miało polegać na uchyleniu poprzedniego wyroku WSA (korzystnego dla Skarżącego) i odrzuceniu skargi z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu, podczas gdy w materiale dowodowym nie ma jednoznacznego potwierdzenia daty nadania i odbioru zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS. Uzasadniając ten zarzut, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że dokument mający potwierdzać doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Skarżącego zawiera wykluczające się informacje, gdyż wynika z niego, że termin doręczenia to 6 września 2017 r. i że datą odbioru jest 23 sierpnia 2017 r. Zdaniem Skarżącego, oznacza to, że nie zweryfikowano rzeczywistej daty tak nadania, jak i odbioru decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak postawiony zarzut jest gołosłowny, a przez to bezzasadny. Kwestionując stanowisko WSA o skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji w dniu 23 sierpnia 2017 r., autor skargi kasacyjnej całkowicie abstrahuje od przedstawionej przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji prawnej, odwołującej się do przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących doręczeń oraz do przepisów rozporządzenia Prezesa RM z 14 września 2011 r. Z wywodów tych jednoznacznie wynika, dlaczego WSA uznał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została skutecznie doręczona w trybie art. 152a Op pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 23 sierpnia 2017 r. WSA w szczególności odniósł się do poszczególnych dat wskazanych w UPD, wyjaśniając dlaczego uznał, że doręczenie nastąpiło 23 sierpnia 2017 r., a nie 6 września 2017 r. Natomiast w skardze kasacyjnej w ogóle nie odniesiono się do tej oceny WSA, a przez to nie można przyjąć, że ocenę tę zakwestionowano przez gołosłowne stwierdzenie, że "nie zweryfikowano prawidłowo rzeczywistej daty tak nadania, jak i odbioru decyzji".
Co więcej, WSA ocenił, że nawet, gdyby przyjąć, że doręczenie nastąpiło 6 września 2017 r., to i tak skarga byłaby spóźniona, skoro została wniesiona dopiero 23 października 2017 r. Do tej oceny autor skargi kasacyjnej również się nie odniósł.
Oceny WSA nie podważają także dokumenty dołączone do skargi kasacyjnej, tj. kopie pism Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kierowanych do obecnego pełnomocnika Skarżącego i wskazujących na występujące problemy techniczne uniemożliwiające przesłanie dokumentu za pośrednictwem platformy e-PUAP. Wskazane pisma zostały bowiem podpisane 8 i 9 sierpnia 2018 r., czyli prawie rok po dacie doręczenia zaskarżonej decyzji, a ich treść nie wskazuje, że w sierpniu 2017 r. wystąpiły jakiekolwiek problemy techniczne, które uniemożliwiły doręczenie zaskarżonej decyzji za pośrednictwem platformy e-PUAP.
W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że WSA nieprawidłowo uznał, że skarga Skarżącego została złożona po terminie wskazanym w art. 53 § 1 ppsa (przepis ten stanowi: "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a."), a zatem podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa (przepis ten stanowi: "Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia"), a w konsekwencji - że były podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej Dyrektora IAS od poprzedniego wyroku WSA w trybie autokontroli określonym w art. 179a ppsa (przepis ten stanowi: "Jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.").
Bezzasadny okazał się również drugi zarzut skargi kasacyjnej Skarżącego. Naruszenie wskazanych w nim przepisów miało polegać na zasądzeniu w całości kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora IAS, podczas gdy uwzględnienie skargi kasacyjnej na etapie autokontroli uprawniało do zwrotu jedynie części kosztów, tj. miarkowania kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zasadne byłoby miarkowanie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego m.in. z uwagi na to, że nie doszło do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zauważyć należy, że podstawę zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w zaskarżonym wyroku stanowił art. 203 pkt 2 ppsa (zgodnie z którym "Stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę") oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (który stanowi, że "Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł").
Z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia oraz treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, minimalne koszty zastępstwa procesowego wyniosły w tej sprawie 2700 zł i taką kwotę WSA uwzględnił przy zasądzaniu tych kosztów w zaskarżonym wyroku (doliczając do niej równowartość wpisu od skargi kasacyjnej uiszczonego przez Dyrektora IAS).
Nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 207 § 2 ppsa sąd administracyjny ma kompetencję do odstąpienia w całości lub w części od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Podkreślenia jednak wymaga, że art. 207 § 2 ppsa ma charakter wyjątku od zasady pełnej odpowiedzialności finansowej za wynik postępowania, a zatem przepis ten należy wykładać ściśle, a nawet zawężająco. Przedmiotowy zakres zastosowania tego przepisu wyznacza niedookreślone pojęcie "przypadek szczególnie uzasadniony", przy czym dokonanie oceny, czy dane sytuacje kwalifikują się jako szczególnie uzasadnione przypadki, pozostawiono uznaniu sądu orzekającego w konkretnej sprawie (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, komentarz do art. 207 ppsa [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2021, s. 969; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2280/15).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby WSA znalazł podstawy do odstąpienia od zasądzenia w całości lub części kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora IAS. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zastosowaniem art. 207 § 2 ppsa w okolicznościach tej sprawy nie przemawiała również okoliczność, że zaskarżony wyrok został wydany w trybie art. 179a ppsa, bowiem koszty postępowania kasacyjnego dotyczącego poprzedniego wyroku WSA zostały przez Dyrektora IAS poniesione niezależnie od trybu, w jakim skarga kasacyjna organu została rozpoznana.
Skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej Skarżącego nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględniania wniosku Dyrektora IAS o zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślić należy, że kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu administracji w sytuacji oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego normuje art. 204 pkt 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że "W razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę". W tej sprawie przedmiotem skargi kasacyjnej nie był wyrok oddalający skargę, lecz wyrok, w którym - po uchyleniu na podstawie art. 179a ppsa poprzedniego wyroku WSA - odrzucono skargę. W takiej sytuacji procesowej przepisy ppsa nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu.
PG