Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r. oddalił skargę M. Ch. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
w dniu 25 czerwca 2012 r. M. Ch. wniósł sprzeciw od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie udzielenia na rzecz A. J. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. ze S. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Adapter szpuli drutu spawalniczego" nr [...]. Skarżący w motywach wskazał, że ów wzór użytkowy nie był nowy w dacie zgłoszenia do Urzędu Patentowego, gdyż znany był między innymi z produkcji i sprzedaży pod nazwą "adapter S 8" przez firmę P.. Wskazał również, że rozwiązanie produkowane od 2004 r. przez tą firmę zostało zgłoszone do ochrony pod tytułem "Adapter szpuli drutu spawalniczego" i oznaczone numerem [...].
Uprawniona, w odpowiedzi, wniosła o oddalenie sprzeciwu podnosząc, że skarżący nie wykazał, aby w dacie zgłoszenia spornego wzoru użytkowego był już znany adapter drutu spawalniczego, a także nie został uzasadniony zarzutu braku nowości spornego rozwiązania.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw, uznając że sporny wzór użytkowy w dacie pierwszeństwa był rozwiązaniem nowym. W ocenie organu, przedstawione przez skarżącego dokumenty nie dawały podstaw do uznania, że sporny wzór użytkowy dotyczący adaptera szpuli drutu spawalniczego, określonego w zastrzeżeniu niezależnym 1 jako: "Adapter szpuli drutu spawalniczego, wykonany jako odlew z tworzywa sztucznego, zawierający piastę oraz ramiona szpuli, znamienny tym, że posiada centralnie położoną piastę mocującą (1), osiem ramion (2), z żebrami wzmacniającymi (3) oraz podstawami żeber (4), przy czym każde ramię (2) zakończone jest prowadnicą (5) szpuli drutu spawalniczego, o przekroju w kształcie litery "U", równoległą do osi piasty mocującej (1) i zakończoną od strony przeciwnej do podstaw żeber (4) poszerzeniem wprowadzającym szpulę drutu spawalniczego (6), a oprócz tego adapter szpuli drutu spawalniczego posiada dwie przeciwległe piasty napędowe (7) o osiach równoległych do osi piasty mocującej (1) oraz dwa zespoły mocujące szpulę drutu spawalniczego (8), zawierające sworznie blokujące (9), które są osadzone w stopniowych otworach (10) usytuowanych na dwóch naprzeciwległych ramionach (2), nie spełniał wymogu nowości.
Żaden z przeciwstawionych dokumentów, zdaniem organu, nie przedstawiał rozwiązania stanowiącego taki sam zespół cech technicznych jak sporny wzór użytkowy. Organ wskazał, odnosząc się do złożonej przez skarżącego płyty CD-R z przegraną stroną internetową firmy P., że w dniu wniesienia zgłoszenia na wzór użytkowy zmienione zostały dane na stronie internetowej, przy czym nie zmieniono symbolu S-8 w celu niewprowadzania klientów w błąd. Ponadto skarżący dokonał wydruku zabezpieczenia ze strony internetowej w czerwcu 2012 r. zaś uprawniona uzyskała prawo ochronne na wzór użytkowy w sierpniu 2011 r. W ocenie organu taki dowód nie mógł nie mógł być wystarczającym dowodem na brak nowości spornego rozwiązania.
Odnosząc się do wystawionych przez uprawnioną faktur, potwierdzających zakup przez skarżącego "adaptera szpuli S-8" organ wyjaśnił, że były one wewnętrznymi dokumentami firmy, zawierającymi jedynie oznaczenia części, które były przedmiotem nabycia. Nie zawierały jakichkolwiek innych cech, wyróżniających się kształtem, budową przedmiotu jako całości bądź zestawieniem elementów niepołączonych ze sobą konstrukcyjnie, lub strukturą bądź materiałem. Sama nazwa nie mogła być dowodem na to, że zbyta część o takim właśnie oznaczeniu miała takie same cechy istotne jak część, która w 2009 r. została przez uprawnionego zgłoszona do uzyskania prawa ochronnego.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję odniósł się w pierwszej kolejności do nieuwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczeni dowodu z załączonych do skargi dokumentów. W tym zakresie Sąd, przywołując art. 133 § 1 i art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego gdyż kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego opiera się o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przeprowadzonym przez organ. Wyjątek od tej zasady, określony w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może natomiast służyć zwalczania ustaleń faktycznych z którymi strona się nie zgadza. W tym zakresie Sąd I instancji stwierdził, że dokumenty, z których skarżący wywodził pozytywne dla siebie skutki w postaci braku nowości spornego wzoru użytkowego, nie mógł stać się przedmiotem oceny organu, gdyż zostały złożone dopiero wraz z skargą, co z kolei czyniło spóźnionym taki wniosek dowodowy.
Odnosząc się do prawidłowości decyzji, Sąd I instancji podkreślił, że wobec zarzutu braku nowości spornego wzoru użytkowego sformułowanego przez skarżącego w sprzeciwie, gdzie jako jego podstawę prawną wskazano przepisy art. 94 i art. 25 ust. 1 w związku z art. 246 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, ze zm., dalej: p.w.p.), organ zobligowany był do dokonania oceny zdolności do udzielenia ochrony spornego wzoru z punktu widzenia przywołanych przepisów.
Przywołując treść art. 94 i art. 25 ust. 1 w związku z art. 246 oraz art. 96 p.w.p., Sąd I instancji uznał, że organ w sposób prawidłowy rozpatrzył przedstawiony przez strony materiał dowodowy jak również ustosunkował się szczegółowo do wszystkich dowodów przedstawionych przez skarżącego – przedłożonej przez niego płyty CD-R z przegraną stroną internetową firmy P. i wystawionymi przez uprawnioną fakturami zakupu przez skarżącego "adaptera szpuli S-8". Sąd podzielił również stanowisko organu, że z przedstawionych dokumentów nie wynikało, aby adapter szpuli drutu spawalniczego, objęty spornym prawem ochronnym, nie spełniał wymogu nowości w rozumieniu art. 94 i art. 25 ust. 1 w związku z art. 100 p.w.p., gdyż żaden z przeciwstawionych dokumentów nie przedstawiał rozwiązania, które stanowiłoby taki sam zespół cech technicznych jak sporny wzór użytkowy i szkodziłby nowości zaś część materiałów nie miała charakteru powszechnego ujawnienia.
Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenie postępowania dowodowego po zamknięciu rozprawy poprzez dopuszczenia pisma uprawnionej z dnia 18 lutego 2013 r. w którym zajęto merytoryczne stanowisko w sprawie oraz zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zajęcia pełnego i wyczerpującego stanowiska wobec tego pisma z uwagi na zbyt krótki terminu na odpowiedź, Sąd I instancji uznał go za bezzasadny. Sąd dokonując analizy tego pisma stwierdził, że było ono jedynie podsumowaniem stanowiska uprawnionej i nie zawierało żadnych nowych okoliczności. Ponadto skarżący w odpowiedzi nie zasygnalizował, że chciałby przedłożyć nowe dowody na okoliczność braku nowości spornego wzoru, a takie działanie mogło być podstawą do otwarcia zamkniętej rozprawy przez organ.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 p.p.s.a.
Skargą kasacyjną M. Ch. zaskarżył w całości orzeczenie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów proceduralnych:
- 1. art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 255 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 8 i w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez oddalenie w wyroku skargi pomimo, że skarżący wykazał, iż postępowanie przed Urzędem Patentowy RP Departamentem Orzecznictwa dotknięte było wadami stanowiącymi naruszenie przepisów postępowania, na skutek przeprowadzenia postępowania dowodowego po zamknięciu rozprawy, tj. dopuszczeniu pisma uprawnionej A. J. z dnia 18 lutego 2013 r., w którym zajęto merytoryczne stanowisko w sprawie, co uniemożliwiało skarżącemu zajęcie pełnego i wyczerpującego stanowiska w odniesieniu do jego treści i miało wpływ na wynik sprawy;
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 391 § 1 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia przez Urząd Patentowy RP Departamentem Orzecznictwa art. 391 § 1 k.p.a. z uwagi na doręczenie pism procesowych w trakcie prowadzonego przez ten organ postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mimo nie wyrażenia zgody na ww. doręczanie.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie prawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji tylko naruszenie prawa procesowego, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 255 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 8 i w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez oddalenie w wyroku skargi pomimo, że skarżący wykazał, iż postępowanie przed Urzędem Patentowy RP Departamentem Orzecznictwa dotknięte było wadami stanowiącymi naruszenie przepisów postępowania, na skutek przeprowadzenia postępowania dowodowego po zamknięciu rozprawy, tj. dopuszczeniu pisma uprawnionej A. J. z dnia [...] lutego 2013 r., w którym zajęto merytoryczne stanowisko w sprawie, co uniemożliwiało skarżącemu zajęcie pełnego i wyczerpującego stanowiska w odniesieniu do jego treści i miało wpływ na wynik sprawy;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 391 § 1 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia przez Urząd Patentowy RP Departamentem Orzecznictwa art. 391 § 1 k.p.a. z uwagi na doręczenie pism procesowych w trakcie prowadzonego przez ten organ postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mimo nie wyrażenia zgody na ww. doręczanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów tych nie podzielił. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutu drugiego (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) należy przyznać rację skarżącemu kasacyjnie, iż istotnie w uzasadnieniu swojego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 391 § 1 k.p.a. przez Urząd Patentowy RP (Departament Orzecznictwa) z uwagi na doręczenie pism procesowych w trakcie prowadzonego przez ten organ postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mimo nie wyrażenia zgody na ww. doręczanie. Jednak nie można nie dostrzec, iż to uchybienie wymogom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż sam skarżący kasacyjnie poza przytoczeniem orzeczeń sądowych, z których wynika obowiązek sądu administracyjnego odniesienia się do zarzutów skargi, nie wskazał w jaki sposób to uchybienie miało lub mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Podobnie w samej skardze do Sądu I instancji podnosząc tenże zarzut procesowy, skarżący nie wskazał na wpływ tego uchybienia na rozstrzygniecie sprawy przez Urząd Patentowy RP, nie zarzucił, iż pisma procesowe w toku postępowania administracyjnego nie zostały mu doręczone oraz nie wskazał, że zwrócił się do organu z jakąkolwiek skargą lub wnioskiem dotyczącym takiego sposobu doręczania mu pism w postępowaniu administracyjnym, tj. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, mimo braku jego wyraźnej zgody na taki sposób doręczeń, który mógł np. wynikać z błędnego przekonania pracownika organu patentowego prowadzącego przedmiotowe postępowanie o istnieniu zgody skarżącego na taki sposób doręczania pism. Podkreślić trzeba, że stosownie do treści art. 174 pkt 2) p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej taki wpływ nie został przez kasatora wykazany.
Zarzutu pierwszego pomieszczonego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny także nie podzielił. Rację ma Sąd I instancji odnosząc się, w uzasadnieniu swojego wyroku, do zarzutu przeprowadzenia postępowania dowodowego po zamknięciu rozprawy, tj. dopuszczenia pisma uprawnionej z dnia 18 lutego 2013 r. w którym, zdaniem skarżącego, zajęto merytoryczne stanowisko w sprawie a także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie zajęcia pełnego i wyczerpującego stanowiska wobec pisma uprawnionej z dnia 18 lutego 2013 r. - z racji zbyt krótkiego terminu na odpowiedź, iż należy uznać je za nie bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonana przez Sąd I instancji, iż: "Jak wynika z analizy wskazanego pisma znajdującego się w aktach sprawy, pismo to stanowi jedynie podsumowanie stanowiska uprawnionego i nie zawiera żadnych nowych okoliczności.
Skarżący, udzielając na nie odpowiedzi nie zasygnalizował w żadnych stopniu, iż jest w posiadaniu bądź też chciałby przedłożyć nowe dowody na okoliczność braku nowości spornego wzoru użytkowego. Gdyby takie stwierdzenie znalazło się w piśmie sprzeciwiającego się z dnia 20 lutego 2013 r. a organ nie otworzył by zamkniętej rozprawy a wydałby orzeczenie to wówczas Sąd oceniłby czy takie działanie organu uznać należy za prawidłowe. Jednakże taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym na dzień wydania decyzji organ ocenił znane mu dowody a podkreślić należy, że Sąd ocenia legalność decyzji na datę jej wydania.
Natomiast twierdzenie skarżącego, że organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na sformułowania zawarte w przedmiotowym piśmie nie może stanowić zarzutu skoro co do meritum wnioski organu są poprawne." (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 255 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 8 i w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez oddalenie wyrokiem skargi, ponieważ zasadnie Sąd I instancji uznał, iż rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa materialnego i procesowego, a argumenty zawarte w skardze (a także w skardze kasacyjnej) zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają. Słusznie zatem, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., Sąd I instancji skargę oddalił.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.