Uzasadnienie
Wyrokiem z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2553/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
J. J.(dalej: skarżący) złożył [...] maja 2009 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW) na rok 2009.
Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał skarżącemu wnioskowaną pomoc na 2009 r. w wysokości 1.372,80 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.
Zawiadomieniem z [...] marca 2014 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.
Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2014 r. stwierdził nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] stycznia 2010 r.
Organ wskazał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydając decyzję nie rozpatrzył całości zebranego materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnił pisma Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: KRUS) z [...] listopada 2008 r. oraz załączonej do pisma umowy dzierżawy z [...] czerwca 2000 r., na mocy której skarżący wydzierżawił na okres 10 lat gospodarstwo rolne K. W., a także oświadczenia skarżącego z [...] listopada 2010 r. Zatem Kierownik Biura przyznał płatności bez ustalenia, czy skarżący posiadał grunty zadeklarowane we wniosku oraz czy były utrzymane zgodnie z wymogami i normami przez cały rok kalendarzowy, co jest podstawową przesłanką do ich przyznania, przez co rażąco naruszył § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ustawa) w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.).
Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Organ stwierdził, że uprawnionym do przyznania płatności ONW na rok 2009 jest rolnik, który posiada w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, działki rolne, przy czym posiadaczem rzeczy w zależności od tego, kto nią faktycznie użytkuje, może być zarówno właściciel, jak i dzierżawca, najemca czy użytkownik takiej rzeczy, tj. osoba, która faktycznie użytkuje grunt.
Prezes ARiMR wskazał, że złożenie przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2009 miało miejsce [...] maja 2009 r., natomiast przeniesienie posiadania – na podstawie umowy dzierżawy – gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego, nastąpiło [...] czerwca 2000 r. W dniu składania wniosku o przyznanie płatności na rok 2009, a tym samym w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie ONW, skarżący nie był posiadaczem gruntów zadeklarowanych we wniosku. Uwzględniając powyższe, za rażące naruszenie prawa w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] stycznia 2010 r. organ uznał przyznanie skarżącemu płatności na rok 2009, mimo że przed dniem złożenia wniosku o przyznanie płatności na ten rok, a tym samym przed 31 maja roku, w którym został złożony wniosek, skarżący przeniósł na rzecz K. W. posiadanie gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku z [...] maja 2009 r.
Organ stwierdził, że fakt, że skarżący przekazywał dzierżawcy otrzymywane dopłaty nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie, w której kontroli podlega czy decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] stycznia 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.
WSA w Warszawie oddalił skargę J. J. na powyższą decyzję.
Sąd stwierdził, że z art. 10 ust. 1 ustawy wynika, czego nie kwestionuje także skarżący, że jednym z warunków przyznania rolnikowi płatności ONW jest posiadanie, w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, gruntów rolnych oraz przestrzegane wymogów i norm określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Za prawidłowe zostało przy tym uznane stanowisko Prezesa ARiMR, że posiadanie gruntów rolnych w rozumieniu ustawy należy definiować jako faktyczne użytkowanie gruntów, przy czym są to wszystkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa.
W ocenie WSA bezspornie ustalono, że skarżący od 2000 r. nie był już posiadaczem działek, co do których wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności ONW za 2009 r., w rozumieniu tych przepisów, albowiem wydzierżawił je K. W., który od tego czasu je uprawiał i faktycznie posiadał. Sąd uznał, że w tej sytuacji organy zasadnie przyjęły oczywistą sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu, co stanowi przesłankę obligującą organ do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. Oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, jaki został naruszony oraz skutki rozstrzygnięcia niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności poprzez przyznanie pomocy finansowej ze środków Unii Europejskiej, w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zezwalały na przyznanie takiej pomocy, prawidłowo zostały przez organy rozważone i uzasadniały podjęte rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy. Intencją ustawodawcy wprowadzenia modyfikacji przepisów postępowania administracyjnego zawartych w k.p.a. poprzez art. 21 ustawy, było bowiem "przyspieszenie" postępowania tak, aby jak najszybsza była możliwość wypłaty środków finansowych. Nie oznacza to jednak, że organ ma pomijać w sprawie informacje i dokumenty, które posiada lub o których wie z urzędu, a opierać się jedynie na wniosku i załącznikach przedstawionych przez wnioskodawcę. Zaprezentowane przez pełnomocnika rozumienie tego przepisu, prowadziłoby w praktyce do zwiększonej ilości przypadków takich, jak w niniejszej sprawie tj. przyznanie płatności osobie nieuprawnionej.
Sąd za niezasadny uznał także zarzut błędnego przyjęcia przez organ trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji z [...] stycznia 2010 r. (wznowienie a nie stwierdzenie nieważności). W przedmiotowej sprawie informacja KRUS z [...] listopada 2008 r., umowa dzierżawy z 2000 r., oświadczenia skarżącego i K. W. z listopada 2008 r. były znane organom ARiMR, w tym Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w P., skoro skarżący wraz K. W., jak wynika z treści odwołania, informowali o tym ten organ. W tej sytuacji tryb wzruszenia decyzji z [...] stycznia 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. byłby niewłaściwy.
Wobec tego Sąd uznał, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Zdaniem WSA nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, a fakt, że skarżący przekazywał otrzymywane dopłaty dzierżawcy nie ma znaczenia przy ocenie sprawy, w której kontroli podlegało, czy organy administracji prawidłowo oceniły dopuszczenie się rażącego naruszenia prawa przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. w decyzji z [...] stycznia 2010 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz o rozpoznanie sprawy poprzez uwzględnienie skargi i tym samym uchylenie w całości decyzji Prezesa ARiMR z [...] czerwca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z [...] kwietnia 2014 r., a także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd, że zarówno Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. oraz Prezes ARiMR zasadnie stwierdzili, że decyzja z [...] stycznia 2010 r. wydana została przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy środki pieniężne otrzymywane przez skarżącego tytułem przyznanej mu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 były przez niego przekazywane faktycznemu użytkownikowi działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] m.in. na utrzymanie terenów położonych w obszarach górskich oraz na rekompensatę dodatkowych kosztów oraz utraconych dochodów związanych z utrudnieniami dla produkcji rolnej na obszarach górskich, w wyniku czego nie sposób uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły gospodarcze skutki naruszenia § 2 rozporządzenia, których istnienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ państwowy w praworządnym państwie, a tym samym że ta decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W piśmie z [...] lipca 2015 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Autor skargi kasacyjnej sformułował jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 2 rozporządzenia poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że organy błędnie stwierdziły, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Ocenę zasadności tego zarzutu kasacyjnego poprzedzić należy wyjaśnieniem, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego polega na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, który zachodzi, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.
Wyjaśnienia wymaga również, że w sytuacji gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tych zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. W oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zatem skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd.
Wobec tego zaś, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie został skutecznie zakwestionowany, to za oczywiste uznać należało, że ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego nie mogła pomijać faktów, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania. Rozstrzygniecie Sądu I instancji zaś opiera się – najogólniej rzecz ujmując – na założeniu, że skarżący kasacyjnie nie był od 2000 r. posiadaczem działek, co do których wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności ONW za 2009 r., gdyż wydzierżawił je K. W.. Ustaleń w tym przedmiocie skarżący kasacyjnie nie podważył, co z kolei obliguje Sąd kasacyjny do uznania ich jako niesporne.
Zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie ww. przepisów przez ich błędne zastosowanie, wskazując, że w jego ocenie, przekazywanie przez niego faktycznemu posiadaczowi działek środków pieniężnych otrzymanych z tytułu przyznanej płatności ONW przemawia przeciwko uznaniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do tego zarzutu, na wstępie należy wskazać, że z istoty postępowania nieważnościowego, jako że jest to nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji, wynika, że organ nie prowadzi postępowania administracyjnego co do meritum sprawy zakończonej decyzją. Postępowanie to nie służy bowiem ponownemu rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a jedynie zbadaniu pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. Oznacza to, że faktycznie, organ prowadzący postępowanie w tym trybie, nie jest uprawniony do kontroli postępowania poprzedzającego wydanie inkryminowanej decyzji, na zasadach analogicznych jak w zwykłym postępowaniu jurysdykcyjnym.
Wynika to z zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 k.p.a.). Ostateczne decyzje administracyjne wyeliminować można z obrotu prawnego jedynie w przypadku stwierdzenia kwalifikowanej postaci naruszenia prawa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie jest "kolejną instancją" rozpoznania sprawy. Tego rodzaju postępowanie, określane mianem postępowania nadzorczego, jest odrębnym, nadzwyczajnym postępowaniem, które ogranicza się wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym obarczona jest wadą kwalifikowaną. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie zabiegiem dozwolonym przez ustawodawcę, ale o charakterze wyjątkowym, co nakazuje ścisłe pojmowanie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. i wyklucza ich wykładnię rozszerzającą. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa". Nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne.
W orzecznictwie i doktrynie ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – ma miejsce, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy.
Stąd badanie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji.
W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie miały przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia płatność ONW udziela się producentowi rolnemu: 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160, z 26.06.1999, z późn. zm.) oraz 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar – a zatem uprawnionym do płatności jest rolnik, który posiada działki rolne w rozumieniu ww. przepisu.
Jak słusznie zauważył to organ administracyjny, a Sąd I instancji zaakceptował, nie chodzi tutaj o posiadanie samoistne, lecz o faktyczne użytkowanie gruntów, polegające na wykonywaniu wszystkich czynności niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa.
Należy podkreślić, że skarżący we wniosku z dnia [...] maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW wskazał działki, które zgodnie z umową z dnia [...] czerwca 2000 r. wydzierżawione zostały K. W.. W związku z powyższym bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie nie był w posiadaniu przedmiotowych działek w dacie składania wniosku o przyznanie płatności ONW. W tak przyjętym stanie faktycznym, organ, a za nim Sąd I instancji prawidłowo przyjęły oczywistą sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy – tj. przyznaniem płatności ONW skarżącemu na rok 2009 – a treścią przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wskazana oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, jaki został naruszony oraz skutki rozstrzygnięcia niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności poprzez przyznanie pomocy finansowej ze środków Unii Europejskiej, w sytuacji gdy przepisy prawa nie zezwalały na przyznanie takiej pomocy, prawidłowo zostały przez Sąd I instancji i organ odwoławczy rozważone i uzasadniały podjęte przez organy administracji publicznej rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego kasacyjnie, że przekazał środki finansowe z tytułu otrzymanej płatności ONW faktycznemu posiadaczowi działek, stwierdzić należy, że w świetle wskazanej wyżej regulacji prawnej, okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie – Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Z przepisów art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i oraz art. 259 i art. 260 p.p.s.a. wynika, że orzekanie o przyznaniu takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje w wojewódzkim sądzie administracyjnym, a więc w tym wypadku – Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie.