Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] w [...] na informację Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, oddalił skargę.
- I. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
[...] w [...] (dalej: skarżąca lub spółka) wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "Wdrożenie innowacyjnej platformy [...] w architekturze chmury obliczeniowej".
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Instytucja Wdrażająca (dalej: IW) poinformowała Spółkę o niezakwalifikowaniu projektu do wsparcia z uwagi na niespełnienie kryteriów merytorycznych, tj.:
Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej,
Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat.
W dniu [...] lipca 2013 r. spółka złożył protest. W wyniku dokonanej autokontroli oceny merytorycznej wniosku, Instytucja Wdrażająca podtrzymała negatywny wynik oceny wniosku.
Następnie zgodnie z procedurą protest został przesłany do Ministerstwa Gospodarki pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej (dalej: IP). W wyniku rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca uznała protest za niezasadny.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu podkreślono, że w ramach procedury odwoławczej dokonano (z udziałem eksperta) weryfikacji wniosku o dofinansowanie.
Instytucja pośrednicząca podniosła, że spółka w proteście zarzuciła, że projekt dotyczy technologii opartej na wynalazku i wskazywała, że ustawa nie preferuje żadnej z postaci nowej technologii, tym samym jeśli rozwiązanie ma postać prawa własności przemysłowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, to jest nową technologią w rozumieniu ustawy. W ocenie Spółki, wynalazek, na którym opierała się zgłoszona w projekcie technologia, w momencie składania wniosku był nieopatentowaną wiedzą techniczną, lecz został zgłoszony do uzyskania patentu.
Instytucja pośrednicząca odnosząc się do zgłoszenia patentowego, które obejmowało rozwiązanie zaprezentowane we wniosku o dofinansowanie, uznała, iż zgłoszenie nie przesądza o istnieniu zdolności patentowej, gdyż w tym celu konieczne jest przeprowadzenie badania przez Urząd Patentowy w ramach wstępnej oceny zdolności patentowej wynalazku, a następnie sporządzenie sprawozdania o stanie techniki, które potwierdzi powyższą zdolność.
W ocenie Instytucji Pośredniczącej przedmiotem wniosku jest rozwiązanie informatyczne w postaci kodu programistycznego (oprogramowania komputerowego), a potwierdzenie takiego rozumienia rozwiązania proponowanego przez spółkę znajduje się w następujących fragmentach opinii
- • "Platforma będzie odpowiedzialna za optymalne przydzielanie zasobów sprzętowych (serwerów, macierzy, łącza itp.) do wymagań klientów",
- • "Klient, po załogowaniu się do [...], będzie mógł określić zapotrzebowanie na dane zasoby w wymiarze ilościowym i czasowym."
- • "Platforma będzie widoczna dla niego jako portal internetowy dostępny przez Internet".
Instytucja Pośrednicząca podkreśliła, że spółka we wniosku, jak i opiniujący w opinii o nowej technologii nie wskazał na żadne aspekty technologiczne związane z tymi elementami systemu, które mogłyby być uznane za zgodne z zapisami art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy.
Zdaniem IP, spółka błędnie zdefiniowała planowane do wdrożenia rozwiązanie jako wynalazek, ponieważ ma ono charakter programów do maszyn cyfrowych.
Odnosząc się do twierdzenia strony, że przy prowadzonej analizie powinna być brana pod uwagę metodyka badania zdolności patentowej, IP wyraziła pogląd, że gdyby przyjąć ten sposób rozumowania, to ochroną patentową objęte byłoby samo rozwiązanie chmury komputerowej lub każda z jej odmian a pobieżny przegląd rozwiązań tożsamych z przedmiotem wniosku pozwala stwierdzić, iż systemy chmur komputerowych chronione są wyłącznie prawami autorskimi i obwarowane zapisami umów licencyjnych.
W ocenie IP, mając na uwadze, iż jedyny aspekt techniczny projektu dotyczy połączenia pomiędzy urządzeniami, które będą wykonane na podstawie standardowych technik warstwy fizycznej i nie stanowią tym samym nowości, a rozwiązanie objęte projektem nie posiada postaci wymaganej ustawą, z tego też względu projekt nie jest zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy.
Podsumowując, IP uznała kryteria merytoryczne: Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stwierdzającą, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat, za niespełnione, a złożony protest za niezasadny.
Powyższe rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia 23 września 2013 r. zaskarżyła do Sądu [...] w [...], wnosząc o:
- I. Uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu oraz wydanie zaskarżonej informacji zostały przeprowadzone w sposób naruszający prawo, i jednoczesne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra
Gospodarki;
- II. Zasądzenie od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2013 r. oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zgłoszone do
Sygn. akt II GSK 18/14 dofinansowania w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka "Kredyt Technologiczny" przedsięwzięcie pn. "Wdrożenie innowacyjnej platformy [...] w architekturze chmury obliczeniowej" odpowiada wymogom określonym w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 730 ze zm.).
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w ramach procedury odwoławczej dokonano weryfikacji wniosku z udziałem eksperta, a w następstwie dokonanej oceny stwierdzono m.in., że dla platformy [...] stanowiącej podstawę technologii skarżącej spółki stworzone zostały jedynie założenia i funkcjonalności, natomiast jej wytworzenie nastąpi dopiero poprzez zlecenie zewnętrznemu podmiotowi napisania programu na podstawie wytycznych.
Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji słusznie uznano, że gdyby uznać rozwiązanie wnioskodawcy za technologię, to w momencie aplikowania nie była ona jeszcze opracowana i gotowa do wdrożenia, co oznacza, iż nie można byłoby mówić w przypadku tego rozwiązania o nowej technologii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy.
W ocenie Sądu pierwszej instancji przedmiotem wniosku jest rozwiązanie informatyczne będące w istocie oprogramowaniem komputerowym, a skarżąca spółka nie wskazuje na takie jego aspekty technologiczne, które mogłyby być uznane za odpowiadające wymogom przewidzianym w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. W związku z tym nie sposób uznać, aby przy ocenie wniosku doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów art. 24 oraz 28 pkt 5 ustawy z dnia 30 marca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119/2003, poz. 1117 - tekst jedn.)
Sąd pierwszej instancji przyjął, że w postępowaniu przed organami (IW oraz IP) w sposób należyty oceniono kluczowy dowód w sprawie, a mianowicie opinię, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej a organy zasadnie wskazały, że opinia ta nie przedstawia merytorycznego opisu sposobu wdrożenia technologii.
Podsumowując, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zostały spełnione przez skarżącą dwa kryteria merytoryczne, oznacza to, iż zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione.
- II. Skargę kasacyjną złożyła Spółka [...], reprezentowana przez pełnomocnika.
Wyrok zaskarżyła w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od Ministra Gospodarki kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
- I) art. 2 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 6 i 4b ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w związku z art. 24 i art. 28 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że technologia będąca przedmiotem projektu skarżącej nie stanowi nowej technologii w rozumieniu ww. przepisów, to jest w szczególności nie stanowi A) technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej posiadającej zdolność patentową ani B) technologii w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej tzw. technicznego know-how,
- II) pkt II tiret drugi w zakresie kryteriów merytorycznych Załącznika nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego
Innowacyjna Gospodarka, opracowanego przez Bank Gospodarstwa
Krajowego (Instytucję Wdrażającą), zatytułowanego "Kryteria formalne oraz merytoryczne w ramach działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna
Gospodarka, 2007-2013" poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia tego kryterium merytorycznego (to jest projekt skarżącej nie jest zgodny z ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zgodnie z tym co wskazano w pkt l-ill powyżej), co uzasadnia niezakwalifikowanie projektu, podczas gdy skarżąca kryterium to spełnia;
III) art. 5 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że skarżąca nie dołączyła do wniosku o dofinansowanie opinii sporządzonej zgodnie z wytycznymi ustawowymi, to jest A) opinia skarżącej nie zawiera prawidłowego opisu wdrożenia nowej technologii oraz B) opinia skarżącej nie zawiera prawidłowej
Sygn. akt II GSK 18/14 informacji odnośnie okresu stosowania nowej technologii na świecie nie dłuższego niż 5 lat, podczas gdy skarżąca dołączyła do wniosku opinię sporządzoną zgodnie z wytycznymi ustawowymi, w tym w szczególności w zakresie wskazanym w lit. A) i B) powyżej;
IV) naruszenie przepisów prawa materialnego - pkt II tiret trzeci w zakresie kryteriów merytorycznych Załącznika nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, opracowanego przez Bank Gospodarstwa Krajowego (Instytucję Wdrażającą), zatytułowanego "Kryteria formalne oraz merytoryczne w ramach działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia tego kryterium merytorycznego (to jest skarżąca nie załączyła właściwej opinii zgodnie z tym co wskazano w pkt V powyżej), co uzasadnia nie zakwalifikowanie projektu, podczas gdy skarżąca kryterium to spełnia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca spółka szczegółowa ustosunkowała się do powyższych zarzutów.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
- III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Istota postępowania kasacyjnego polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie naruszenie przepisów powodujące nieważność postępowania (art. 183 p.p.s.a.).
Oznacza to, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wskazanie przepisów, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji.
Wnosząca skargę kasacyjną podniosła jedynie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4b i 6, art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach
Sygn. akt II GSK 18/14 wspierania działalności innowacyjnej, jak również art. 24 i art. 28 pkt 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że kompetencje sądów administracyjnych przy rozpoznawaniu skarg w sprawach o dofinansowanie projektów reguluje ustawa z dnia 8 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009.84.712 z późn. zm.).
Z przepisu art. 30c ust. 3 wynika, iż sąd w wyniku rozpatrzenia skargi może:
- 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;
- 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;
- 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.
W myśl ust. 4 sąd rozstrzyga sprawę w zakresie wniesionego protestu (odwołania).
Zarzuty skargi kasacyjnej pokrywają się z zarzutami podniesionymi w skardze do Sądu pierwszej instancji - w zakresie naruszenia prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych zawartych w pkt 1 skargi należy podkreślić, że tak organy, jak i Sąd pierwszej instancji wskazały, dlaczego przedmiot projektu zgłoszonego do dofinansowania nie jest rozwiązaniem będącym nową technologią, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Skarżąca spółka uważa, iż jej rozwiązanie jest rozwiązaniem technicznym i ma zdolność patentową, na potwierdzenie czego wskazuje na fakt zgłoszenia tego rozwiązania jako wynalazku celem udzielenia patentu - do Urzędu Patentowego.
W tym miejscu należy podnieść, że jedynie Urząd Patentowy ma kompetencje do oceny zdolności patentowej zgłoszonych wynalazków. Rozważania czynione w tej sprawie w tym zakresie nie są uprawnione.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy nieopatentowana wiedza techniczna to know-how w jego aspekcie technicznym.
Jak wynika z instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Działanie 4.3 -Kredyt technologiczny, dla potrzeb kredytu technologicznego technologia w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej musi być utrwalona i udokumentowana w sposób materialny.
Kasator nie stawia zarzutów procesowych, a więc nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż organy dokonały oceny projektu i dołączonej do wniosku o kredyt technologiczny opinii [...] zgodnie z przepisami ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Organy w uzasadnieniu swoich rozważań odwołały się nie tylko do art. 2 ust. 1 pkt 4b, 6 i 9, jak również art. 5 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, ale wskazały, iż wnioskodawca w instrukcji wskazującej na sposób wypełnienia wniosku był pouczony jakie dane i w jaki sposób należy podać wypełniając przedmiotowy wniosek. Zgodnie z pkt 15 instrukcji "za właściwe identyfikowanie należy uznać takie informacje, które są opisane lub utrwalone w zamkniętej i spójnej formie, umożliwiającej bieżące ustalenie ich treści i sprawdzenie m.in. czy informacje te umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług oraz czy charakteryzują się nowością".
Prawidłowo organy przyjęły, że najważniejszy komponent rozwiązania zgłoszonego przez spółkę nie został jeszcze opracowany, co wyraźnie wynika z opinii.
Uzasadniało to przyjęcie tak przez organ, jak i Sąd pierwszej instancji, że kryterium merytoryczne - "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz art. 2 ust. 1 pkt 4b, 6 i 9 - nie zostało spełnione.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, Sąd pierwszej instancji oceniając w tym zakresie stanowisko organów miał podstawę przyjąć, iż opinia nie przedstawia merytorycznego opisu sposobu wdrożenia projektu.
Również zasadnie oceniono, iż opiniujący wskazali jedynie, iż "usługi korzystające z architektury chmury obliczeniowej pojawiły się na rynku światowym w końcu 2008 r.", i nie wypełnia koniecznego warunku, który winien być w takiej opinii wskazany, iż nowa technologia nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat (jest to warunek wynikający z art. 2 ust. 1 pkt 9 przedmiotowej ustawy).
Reasumując, powyższe zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.