Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1820/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 246/17, oddalił skargę A. S.A. w Lubinie (skarżący), na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Dolnośląskiego z 16 marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny formalnej projektu. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: Skarżonym rozstrzygnięciem z 16 marca 2017 r. Zarząd Województwa Dolnośląskiego, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (dalej: IZ) Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa Dolnośląskiego (dalej: RPO WD) na lata 2014-2020, nie uwzględnił protestu skarżącego od negatywnego wyniku oceny formalnej projektu p/n "Poprawa warunków obsługi transportu miejskiego w Powiecie Lubińskim poprzez zakup przyjaznego dla środowiska taboru autobusowego".

Z akt sprawy wynika, że pismem z 25 stycznia 2017 r. Dyrektor Wydziału Wdrażania EFRR poinformował skarżącego o negatywnym wyniku oceny formalnej złożonego projektu oraz, że niedostarczenie do 28 listopada 2016 r. poprawionego/uzupełnionego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu uniemożliwiło jego dalsze rozpatrywanie. Wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek o dofinansowanie został odrzucony i nie będzie podlegał dalszej procedurze oceny oraz wyboru projektów do dofinansowania, ponieważ nie spełniła kryteriów formalnych ogólnych obligatoryjnych/formalnych specyficznych obligatoryjnych, zawartych w "Kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020", zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący RPO WD, tj.: kryterium nr 1 "Poprawność wypełnienia złożonego wniosku", kryterium nr 2 "Wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki obligatoryjne dla danego typu projektu", kryterium nr 7 "Ocena występowania pomocy publicznej/pomocy de minimis".

Dyrektor Wydziału Wdrażania EFRR uzasadniał, że pismem z 14 listopada 2016 r. skarżący został poinformowany, iż jego wniosek o dofinansowanie projektu oceniono negatywnie pod względem formalnym z powodu niespełnienia kryteriów formalnych. Skarżącego zobowiązano do złożenia korekty wniosku w terminie 7 dni, liczonych od dnia następnego, po dniu otrzymania pisma i pouczono, że w przypadku, gdy nie złoży uzupełnionego/poprawionego wniosku w wyznaczonym terminie, jego wniosek zostanie odrzucony i nie będzie uczestniczył w dalszej procedurze oceny projektów. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, skarżący odebrał pismo 21 listopada 2016 r. Poprawiony/uzupełniony wniosek należało złożyć do 28 listopada 2016 r. W dniu 29 listopada 2016 r. (1 dzień po terminie), po godzinach pracy urzędu, poprzez wiadomość e-mail, do Wydziału Wdrażania EFRR wpłynęło pismo skarżącego z prośbą o przedłużenie terminu dostarczenia poprawionego i uzupełnionego wniosku do dnia 7 grudnia 2016 r. Jako powód podano duży zakres uzupełnień (oryginał pisma dostarczono 30 listopada 2016 r.).

Poprawiony wniosek złożono 7 grudnia 2016 r., tj. 9 dni po wyznaczonym terminie. W tej sytuacji, Dyrektor Wydziału Wdrażania EFRR stwierdził, że prośbę o wydłużenie terminu i wniosek o dofinansowanie projektu należy pozostawić bez rozpatrzenia. Uznał, że wnioskodawca nie poprawił/nie uzupełnił w wyznaczonym terminie wskazanych w piśmie z 14 listopada 2016 r. elementów odnoszących się do obligatoryjnych kryteriów formalnych i potraktował kryteria jako niespełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę skarżącego na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Dolnośląskiego z 16 marca 2017 r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ocena formalna przedstawionego przez skarżącego wniosku przeprowadzona została w sposób nienaruszający prawa w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Sąd pierwszej instancji przedstawił istotę sporu, który polegał na prawidłowym zastosowaniu regulacji zawartej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (dalej powoływana jako "u.z.r.p."), w kontekście braku zapisów w Regulaminie konkursu dotyczących możliwości przedłużenia/przywrócenia terminu tam przewidzianego). Sąd pierwszej instancji powołał art. 43 ust. 1 u.z.r.p., i dokonał jego wykładni. Zgodnie z tym przepisem, w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji (ust. 2).

Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Wydziału Wdrażania EFRR - pismem z 14 listopada 2016 r. - informował skarżącego, że jego wniosek o dofinansowanie projektu p/n "Poprawa warunków obsługi transportu miejskiego w Powiecie Lubińskim poprzez zakup przyjaznego dla środowiska taboru autobusowego" został negatywnie oceniony pod względem formalnym oraz, że nie spełniał trzech obligatoryjnych kryteriów formalnych. Wobec tego, skarżący został zobowiązany do złożenia korekty wniosku w terminie 7 dni kalendarzowych, liczonych od dnia następnego po dniu otrzymania tego pisma za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Jednocześnie, skarżący został pouczony, że w przypadku, gdy nie złoży uzupełnionego/poprawionego wniosku w wyznaczonym terminie, wniosek zostanie odrzucony. Zgodnie z otrzymanym zwrotnym potwierdzeniem odbioru, ww. pismo zostało odebrane przez skarżącego 21 listopada 2016 r. Poprawiony/uzupełniony wniosek należało zatem złożyć w terminie do 28 listopada 2016 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 29 listopada 2016 r. (1 dzień po terminie na złożenie poprawionej wersji wniosku), po godzinach pracy urzędu, poprzez wiadomość e-mail, do Wydziału Wdrażania EFRR wpłynęło pismo skarżącego z prośbą o przedłużenie terminu dostarczenia poprawionego i uzupełnionego wniosku do dnia 7 grudnia 2016 r. Jako powód skarżący podał duży zakres uzupełnień. Oryginał poprawionego wniosku skarżący dostarczył 30 listopada 2016 r. Sam wniosek został złożony w systemie informatycznym "SNOW" w dniu 7 grudnia 2016 r. (w tym samym dniu wpłynęła także papierowa wersja wniosku), tj. 9 dni kalendarzowych po terminie wskazanym w wezwaniu z 14 listopada 2016 r. Powyższe stanowi, że skarżący naruszył wskazany w wezwaniu (wynikający z ustawy) termin do uzupełnienia braków formalnych.

Powołane wyżej skutki niezachowania wyznaczonego przez organ terminu nie mogły stanowić zaskoczenia dla skarżącego, ponieważ wynikały z treści art. 43 ust. 1 u.z.r.p., jak i z Regulaminu konkursu, który skarżący zaakceptował. Sąd przytoczył w uzasadnieniu pkt 16 Regulaminu, który stanowi: "W przypadku stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie braków formalnych lub oczywistych omyłek, IOK wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki, w terminie nie krótszym niż 7 dni od dnia otrzymania informacji, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia i w konsekwencji niedopuszczenia projektu do oceny lub dalszej oceny. [...] Niepoprawienie w terminie lub niepoprawienie wszystkich braków i omyłek lub wprowadzenie zmian, niewynikających z pisma i powodujących istotną modyfikację wniosku, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i niedopuszczenie projektu do oceny lub dalszej oceny.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił nadto, że Regulamin konkursu sporządza instytucja organizująca konkurs i który określa zasady prowadzenia konkursu, a zapisy zawarte w Regulaminie nie mogą pozostawać w sprzeczności z powszechnie obowiązującym prawem. Instytucja organizująca konkurs ma prawo uregulować w nim również dodatkowe kwestie, o ile uzna to za zasadne i konieczne (otwarty katalog tych kwestii wynika z treści art. 41 ust. 2 u.z.r.p. "w szczególności"). Sąd pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 50 u.z.r.p., do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielenie dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: K.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Powyższe stanowi jednoznacznie, że w ww. postępowaniu nie znajduje zastosowania instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 i art. 59 K.p.a. Zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro Regulamin konkursu nie może kolidować z normami prawa powszechnie obowiązującego, to nie może on wprowadzać do konkursu takich instytucji prawnych, które zostały przez ustawodawcę wyłączone z mocy przepisu ustawy, w tym przywołanej instytucji przywrócenia terminu.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skoro ustawodawca wyłączył tę instytucję z procesu ubiegania się o dofinansowanie projektów, to instytucja organizująca konkurs mogła uregulować przywrócenie terminu w Regulaminie konkursu. Sąd pierwszej instancji przyjął, że przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie ustanowionego w art. 43 ust. 1 u.z.r.p. termin "nie krótszy niż 7 dni", stanowiący swego rodzaju termin urzędowy (zdaniem Sądu, bardziej mieszany, tj. ustawowo-urzędowy), mógł być przedłużony z inicjatywy skarżącego, zgłoszony przed jego upływem. Przepis art. 43 ust. 1 u.z.r.p. nie wskazuje, że podany tam termin nie może być wyznaczony powtórnie (ograniczenie dotyczy tylko jego minimalnego okresu).

Skarżący przewidując niemożność uzupełnienia braków formalnych w pierwotnie wyznaczonym siedmiodniowym terminie - miał możliwość zwrócenia się do instytucji organizującej konkurs o wyznaczenie dłuższego terminu (kontaktując się z osobami wymienionymi w skierowanym do niego piśmie wzywającym do uzupełnienia braków formalnych wniosku). Winien to jednak uczynić mieszcząc się w terminie wyznaczonym pierwotnie, co umożliwiłoby objęcie tym wydłużeniem także pozostałych wnioskodawców, z uwagi na konieczność równego ich traktowania. Sąd pierwszej instancji zauważył, że Regulamin konkursu faktycznie nie przewidywał możliwości przedłużenia terminu wyznaczonego na uzupełnienie braków formalnych wniosku (procedury z tym związanej). Przepisy prawa - wbrew zarzutom skarżącego - nie obligowały instytucji organizującej konkurs do uregulowania tego zagadnienia w Regulaminie konkursu. Brak tej regulacji nie stanowi tym samym uchybienia proceduralnego, skutkującego nieprzejrzystym oraz nierównym traktowaniem wnioskodawców, które miałoby skutkować negatywnym wynikiem oceny projektu skarżącego z uwagi na treść art. 43 ust. 1 u.z.r.p.

Sąd pierwszej instancji podzielił w całej rozciągłości stanowisko IZ, że przyczyną odrzucenia wniosku skarżącego było niedochowanie przez niego należytej staranności w dbałości o własne interesy. Skarżący, mimo że otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dofinansowanie w zakreślonym 7-dniowym terminie, w okresie, w którym upływał ten termin, nie poinformował organu, że wykonanie wezwania w zakreślonym terminie jest w jego sytuacji niewykonalne. Każdy z wnioskodawców otrzymał identyczny termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku, tj. 7 dni kalendarzowych (termin mieszczący się w ramach wyznaczonych przez ustawodawcę w art. 43 ust. 1 u.z.p.r.). Nie było zatem podstaw, ani możliwości, aby traktować skarżącego w inny sposób niż pozostałych wnioskodawców, gdyż wiązałoby się to ze złamaniem zasady równego traktowania wszystkich uczestników konkursu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że nieuwzględnienie protestu zostało przeprowadzone w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, w konsekwencji o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Dolnośląskiego - Instytucji Zarządzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów:

1. 1. prawa materialnego tj.:
2. a. art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz.Urz. UE 2006 C 321E) oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 448, z poźn. zm.), poprzez ich niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji, a z których wyprowadza się nie tylko zasadę bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych, ale też zasadę pierwszeństwa tych rozporządzeń w wypadku kolizji z ustawami, w związku z poczynionym zarzutem naruszenia art. 125 ust. 1 i ust. 3 lit. a i-ii Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. z późn. zm.) oraz poprzez pominięcie wyżej wskazanych norm prawnych zobowiązujących Państwo członkowskie do stosowania przedmiotowego prawa wspólnotowego w pierwszej kolejności przed normami prawa krajowego;
3. b. art. 43 ust. 1 ustawy, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ustanowiony termin "nie krótszy niż 7 dni, stanowiący swego rodzaju termin urzędowy (wg Sądu bardziej mieszany, tj. ustawowo - urzędowy), mógł być przedłużony z inicjatywy strony, zgłoszonej przed jego upływem, gdy tymczasem przepis ten jedynie wskazuje termin minimalny gwarancyjny, który może zostać określony w Regulaminie konkursu w inny sposób poprzez jego wydłużenie, oraz że nie można z treści tej normy prawnej wyprowadzić wniosku, iż daje on możliwość do złożenia wniosku o jego przedłużenie przez skarżącego
4. 2. prawa procesowego, które mogło i miało wpływ na wynik postępowania, tj.
5. a. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie istoty sprawy oraz nie odniesienie się do zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w szczególności zarzutu nr 1 dotyczącego naruszenia art. 125 ust. 1 i ust. 3 lit. a i-ii Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. z późn. zm.), poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, mimo dopuszczenia jako dowodu w sprawie Regulaminu konkursu "Regionalny Program Operacyjny Województwa Dolnośląskiego 2014 - 2020 Oś priorytetowa 3 Gospodarka niskoemisyjna Działanie 3.4. Wdrażanie strategii niskoemisyjnych", w zakresie oceny czy regulamin ten zawiera odpowiednie komplementarne przejrzyste procedury wyboru i kryteria, w szczególności zapewniające, że operacje,przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, oraz że przyjęte procedury wyboru są niedyskryminacyjne i przejrzyste.
6. b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w treści uzasadnienia wyroku wszystkich zarzutów złożonych w skardze (pominięcie zarzutu nr 1) oraz odniesienie się do pozostałych zarzutów (zarzuty nr 2-4) w sposób lakoniczny, nie wyjaśniając przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie zauważyć należy, że specyfika kontroli kasacyjnej wyraża się w tym, że przebiega stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie w obszarze zakreślonym przywołanymi w skardze kasacyjnej podstawami i postawionymi w ich ramach zarzutami. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu może brać pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Wniesiona skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem gdy ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości bądź nie zostanie skutecznie podważony można przejść do subsumpcji właściwej normy materialno-prawnej pod ustalony stan faktyczny sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 par 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie istoty sprawy oraz nie odniesienie się do zarzutu podniesionego przez skarżącą dotyczącego naruszenia art. 125 ust. 1 i ust. 3 lita i-ii Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., jak też braku oceny czy nie nastąpiło wadliwe zatwierdzenie Regulaminu konkursu, który nie uregulował procedury wydłużania terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku, procedury przywracania terminu na wydłużenie terminu z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy, wskazania procedury jego rozpatrzenia, lub poprawę wniosków oraz zaniechania podania tej nieformalnej procedury do wiadomości wszystkich wnioskodawców co w konsekwencji doprowadziło do stosowania niejawnej i nieregulowanej przepisami Regulaminu konkursu procedury przedłużania terminów na uzupełnienie braków, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest nieuprawniony.

Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu istotę sporu oraz dokonał oceny Regulaminu konkursu pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami, odniósł się do treści art. 41 ust 1 u.z.r.p. oraz dokonał wykładni art. 43 ust 1 tej ustawy. Wskazał, że w myśl art. 50 u.z.r.p. "do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielenie dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów K.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Powyższe stanowi jednoznacznie, że w ww. postępowaniu nie znajduje zastosowania instytucja przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 i art. 59 K.p.a. Zatem, zdaniem Sądu, skoro Regulamin konkursu nie może kolidować z normami prawa powszechnie obowiązującego, to nie może on wprowadzać do konkursu takich instytucji prawnych, które zostały przez ustawodawcę wyłączone z mocy przepisu ustawy, w tym przywołanej instytucji przywrócenia terminu."

Wprawdzie na str. 10 uzasadnienia w kwestii ewentualnej możliwości przedłużenia terminu do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie Sąd błędnie podzielił pogląd reprezentowany przez IZ, że " ustanowiony w art. 43 ust. 1 u.z.r.p. termin nie krótszy niż 7 dni, mógł być przedłużony z inicjatywy strony, zgłoszonej przed jego upływem, " to pomimo błędnego uzasadnienia w tej części, wyrok odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w treści uzasadnienia wyroku wszystkich zarzutów złożonych w skardze (pominięcie zarzutu nr 1) oraz odniesienie się do pozostałych zarzutów (zarzuty nr 2-4) w sposób lakoniczny, nie wyjaśniając przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że ocenę trafności podniesionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wypada rozpocząć od stwierdzenia, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), stosując środki przewidziane w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzana przez sąd administracyjny kontrola procesu stosowania prawa w szeroko rozumianym postępowaniu administracyjnym polega na ocenie, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy.

Innymi słowy sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych, a jedynie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w postępowaniu administracyjnym ocenia legalność zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jedynie granicami rozpoznawanej sprawy. Normatywnym wzorcem kontroli instancyjnej wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku jest art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa konieczne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania.

Sporządzone według wymogów ustawowych uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także – zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, poz. 39).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.

Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, co podnosi autor skargi kasacyjnej, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym bardziej, że zarzut naruszenia tego przepisu nie został połączony z żadnym innym przepisem p.p.s.a. lub procedury u.z.r.p., regulującej postępowanie konkursowe, natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera treść pozwalającą na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji jak również wyjaśnienie przyczyn rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w pkt II 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty te są również nieuzasadnione. Przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2011 r. o zasadach realizacji (...) są czytelne i nie są sprzeczne z rozporządzeniami wspólnotowymi, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego w szczególności z art. 125 ust. 1 i ust. 3 lit a i-ii Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. z późn. zm.) oraz poprzez pominięcie wyżej wskazanych norm prawnych zobowiązujących Państwo członkowskie do stosowania przedmiotowego prawa wspólnotowego w pierwszej kolejności przed normami prawa krajowego.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że Regulamin konkursu został wadliwie przyjęty, bowiem nie regulował wszystkich procedur, które powinny być uregulowane w tym akcie jak m.inn. procedury przywracania terminu, wydłużania terminu z przyczyn niezależnych od wnioskodawcyi tym podobne. Przepis art. 41 ust.1 pkt 2 u.z.r.p. określa jakie elementy muszą być określone w Regulaminie konkursu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że badany przez niego Regulamin konkursu jest zgodny z prawem zawiera on bowiem wszystkie niezbędne elementy zawarte w u.z.r.p. Naczelny Sąd Administracyjney nie zgadza się z poglądem skarżącego, że organ przyjął i stosował nieformalne i nieprzejrzyste zasady związane z wydłużaniem terminów ponad 7 dniowy uregulowany w regulaminie na uzupełnianie braków formalnych wniosku. IZ stosowała wobec wszystkich uczestników konkursu jednakowe zasady.

Braku przejrzstości i nierównego traktowania wnioskodawców skarżący nie wykazał. Należy pamiętać, że celem ustawodawcy było także to, by konkursy odbywały się sprawnie i szybko, a wnioskodawcy przystępując do konkursu powinni mieć tak przygotowane dokumenty, których złożenia wymaga wniosek, aby braków formalnych było jak najmniej. Duża ilość poprawek i uzupełniń świadczy o braku staranności przy przygotowaniu wniosku. Należy też pamiętać, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a nie z zasadami szeroko pojętej sprawiedliwości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieuprawnioną.