Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 lipca 2018 r., sygn.akt III SA/Gd 322/18 oddalił skargi H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej też: "strona", "wnioskodawca", "skarżąca") na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej też: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa; z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej18% alkoholu.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. w dniu [...] października 2016 r., złożyła wnioski o wydanie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym w S. przy ulicy [...] [...]. Do wniosków dołączono m.in. trójstronną umowę przeniesienia praw i obowiązków najemców zawartą w dniu [...] września 2016 r., pomiędzy M. M., R. J. Spółką Cywilną "I." zwanych - Zbywcami, H. Sp. z o.o., zwanych - Nabywcą, a "S." [...] w S. zwaną - Wynajmującym. Na mocy § 2 przytoczonej umowy, Zbywcy przenieśli na Nabywcę wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umowy najmu, na co Wynajmujący wyraził zgodę. Do wniosku załączono, również umowę najmu lokalu użytkowego z dnia [...] czerwca 2014 r., zawartą pomiędzy "S." [...], a M. M. oraz R. J. wspólnikami spółki cywilnej "I." - Najemcami, na czas nieokreślony.
Decyzjami z dnia [...] października 2016 r. Prezydent Miasta Sopotu wydał trzy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym [...] położonym w S. przy ulicy [...] [...]. ważne od [...] października 2016 r. do [...] października 2020 r.
W dniu [...] marca 2017 r. do Wydziału Obywatelskiego Urzędu Miasta Sopotu wpłynęło pismo od "S." [...], właściciela ww. lokalu użytkowego informujące, o wypowiedzeniu Spółce umowy najmu lokalu. W dniu [...] lipca 2017 r. wpłynęła informacja, że ww. umowa została skutecznie wypowiedziana i rozwiązana ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2017 r. Spółka w wyznaczonym terminie nie wydała przedmiotowego lokalu. S. wystosowała do Spółki wezwanie z żądaniem niezwłocznego przekazania lokalu, wyznaczając ostateczny termin wydania lokalu na dzień [...] lipca 2017 r. Jednocześnie Spółka została poinformowana, że w przypadku zignorowania terminu przekazania lokalu sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego.
W dniu [...] grudnia 2017 r. Prezydent Miasta Sopotu na podstawie art. 18 ust. 7 pkt 5 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.), a także art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz.1257 ze zm. dalej: "k.p.a.").wydał trzy decyzje o tym samym numerze [...], którymi cofnął skarżącej trzy zezwolenia z dnia [...] października 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych:- nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. do 4,5% alkoholu oraz piwa, - nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. powyżej 4,5% alkoholu do 18% (z wyjątkiem piwa) oraz nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C, tj. powyżej 18% przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu [...] zlokalizowanym w S. przy ul. [...] [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Gdańsku decyzjami z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], nr [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniach organ odwoławczy stwierdził, że fakt rozwiązania umowy najmu dotyczącej przedmiotowego lokalu jest bezsprzeczny. Kolegium podzieliło w tym zakresie stanowisko organu I instancji, który uznał, że umowa najmu została wypowiedziana ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2017 r. Z tą datą Spółka utraciła tytuł prawny do lokalu, w którym prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych. SKO uznało zatem, że zaistniała przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obligująca organ do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1302, dalej zwanej "p.p.s.a.") stwierdził, że organy w sposób prawidłowy przyjęły, że S. skutecznie wypowiedziała skarżącej umowę najmu i w dacie orzekania przez organy nie posiadała ona tytułu prawnego do lokalu. WSA zwrócił uwagę, że wraz z pozwem o eksmisję przedłożono pismo z dnia [...] marca 2017 r., zawierające oświadczenie S. o wypowiedzeniu umowy, co niewątpliwie potwierdza, że doręczono skarżącej oświadczenie zawierające wypowiedzenie umowy. Pośrednio świadczy o tym również uiszczanie przez Spółkę od dnia [...] lipca 2017 r. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z lokalu. Skarżąca okolicznościom tym nie zaprzecza.
W ocenie Sądu I instancji skarżąca miała świadomość utraty tytułu prawnego do lokalu nie później niż po uzyskaniu wiadomości o wniesieniu przez S. pozwu o eksmisję, nawet jeżeli odmiennie (acz błędnie) ocenia skutki tych zdarzeń prawnych. W ocenie WSA stwierdzając utratę tytułu prawnego do zajmowania przez skarżącą lokalu przy ul. [...] [...] w S. organy obu instancji nie były zobowiązane do zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń z powodu toczącego się przed Sądem Rejonowym w G. postępowania w przedmiocie eksmisji skarżącej z zajmowanego przez nią lokalu użytkowego. WSA podzielił też stanowisko SKO, że czym innym jest utrata samego tytułu prawnego do lokalu, a czym innym powództwo windykacyjne, mające na celu wydanie wynajmującemu bezprawnie zajętej rzeczy.
Na powyższy wyrok H. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi w trybie przepisu art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie poprzedzających je postępowań administracyjnych oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1.na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego art. 18 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 38 kc w zw. z art. 104 kc w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie przejawiające się w zaniechaniu uchylenia trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2018 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na: sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, które wydano na powyższej podstawie prawnej na skutek błędnego przyjęcia, że wynajmujący złożył skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu w formie powództwa o eksmisję wytoczonego przed Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt [...]) w sytuacji, gdy przedmiotowe oświadczenie zostało złożone przez osobę nieuprawnioną - pełnomocnika procesowego nieposiadającego pełnomocnictwa materialnego w powyższym zakresie, a w konsekwencji jest nieważne;
2. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisu postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu uchylenia trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2018 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na: sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, w sytuacji, gdy rozpatrzenie spraw i wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia, kluczowego z jego punktu widzenia, zagadnienia wstępnego w postaci przysługiwania skarżącej tytułu prawnego do lokalu, będącego przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt [...]);
3. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisu postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu uchylenia trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2018 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na: sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu na skutek błędnego przyjęcia, że subsydiarny charakter dowodu z przesłuchania stron powoduje, że podjęcie decyzji w powyższym zakresie jest uzależnione wyłącznie od decyzji organu, a w konsekwencji brak jego przeprowadzenia nie może zostać skutecznie zakwestionowany w skardze w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja musi pozostawać w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie przepisu art. 182 § 2 p.p.s.a.
. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt p.p.s.a. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych stwierdził, że decyzje te nie są niezgodne z prawem. Według Sądu I instancji - jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne nie dość, że uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, to również uzasadniały trafność formułowanego na ich podstawie wniosku o prawidłowości i skuteczności wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia wymienionych zezwoleń oraz zgodności z prawem wydanych w tych postępowaniach decyzji.
Z tego mianowicie powodu, że strona utraciła prawo dysponowania lokalem stanowiącym punkt sprzedaży alkoholu co stanowi warunek konieczny prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz z ich uzasadnienia wynika, że niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku strona skarżąca kasacyjnie upatruje, zarówno w wadliwości ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, jak i w niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego.
Skarżąca kasacyjnie zarzuciła w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego art. 18 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 38 kc w zw. z art. 104 kc w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie przejawiające się w zaniechaniu uchylenia trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2018 roku na skutek błędnego przyjęcia, że wynajmujący złożył skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu w formie powództwa o eksmisję wytoczonego przed Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt [...]) w sytuacji, gdy przedmiotowe oświadczenie zostało złożone przez osobę nieuprawnioną - pełnomocnika procesowego nieposiadającego pełnomocnictwa materialnego w powyższym zakresie, a w konsekwencji jest nieważne.
Odnosząc się do powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę zarzuty te należy uznać za nieuzasadnione. Sąd I instancji, przytaczając treść art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm., dalej zwanej "ustawą") prawidłowo zinterpretował jej skutki w niniejszym stanie faktycznym. W myśl art.18 ust. 6 pkt 2 ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Warunkiem zaś prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in. posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży (art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy).W myśl art. 18 ust.10 pkt 2 ustawy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych.
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że przyczyną wydania zaskarżonych decyzji była utrata przez skarżącą tytułu prawnego do korzystania z lokalu, w którym prowadzona była sprzedaż napojów alkoholowych. Z treści powołanych wyżej przepisów tj. art. 18 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 5 ustawy wynika, że brak dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych stanowi negatywną przesłankę do wydania wnioskodawcy zezwolenia, zaś w razie utarty tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży, co do którego wydano zezwolenie, przedsiębiorca nie spełnia warunku do sprzedaży napojów alkoholowych w tym punkcie, co stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia, o jakiej mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało zatem ustalenie czy w dacie wydania zaskarżonych decyzji skarżąca nadal posiadała tytuł prawny do lokalu.
Wobec niewydania lokalu w wyznaczonym przez S. terminie, S. złożyła w dniu [...] sierpnia 2017 r. do Sądu Rejonowego w G. pozew o eksmisję powołując się na wypowiedzenie umowy z dnia [...] marca 2017 r. Nadto, jak wynika z pisma "S." z dnia [...] października 2017 r. od dnia [...] lipca 2017 r. skarżąca jest obciążana miesięcznie notą obciążeniową za bezumowne użytkowanie przedmiotowego lokalu i wywiązuje się z zobowiązań finansowych wobec S. Skarżąca okolicznościom tym nie zaprzecza. Miała więc świadomość utraty tytułu prawnego do lokalu nie później niż po uzyskaniu wiadomości o wniesieniu przez S. pozwu o eksmisję. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej również w odniesieniu do naruszenia przepisów art. 38 i 104 kc i braku stwierdzenia nieważności czynności na tej podstawie.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej polegający na zaniechaniu uchylenia trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2018 roku w przedmiocie cofnięcia zezwoleń, w sytuacji, gdy rozpatrzenie spraw i wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia, kluczowego zagadnienia wstępnego w postaci przysługiwania skarżącej tytułu prawnego do lokalu, będącego przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt [...]). Przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi, że organ administracji państwowej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi w sytuacji, gdy w ramach stanu faktycznego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej występuje jako jego element kwestia, której uprzednie rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpoznający sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd.
Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w dniu wydawania zaskarżonych decyzji skarżąca nie dysponowała prawem do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Nie spełniała jednego z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, określonego w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, albowiem utraciła tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego dotychczasowy punkt sprzedaży. W ramach administracyjnego postępowania dowodowego organ administracji uprawniony jest do samodzielnych ustaleń i ocen w zakresie ustalenia czy skarżącej przysługiwał tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, także wówczas, gdy równolegle toczy się inne postępowanie mogące obejmować ustalenia w analogicznym zakresie.
W konsekwencji, ustalenie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu przez skarżącą w niniejszej sprawie administracyjnej nie może być podnoszone jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które na podstawie tego przepisu uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego.Stwierdzając utratę tytułu prawnego do zajmowania przez skarżącą lokalu przy ul. [...] [...] w S. organy obu instancji nie były zatem zobowiązane do zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń z powodu toczącego się przed Sądem Rejonowym w G. postępowania w przedmiocie eksmisji skarżącej z zajmowanego przez nią lokalu użytkowego. Przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest utrata tytułu prawnego do lokalu, a nie faktyczna możliwość posiadania lokalu. Skoro podmiot posiadający zezwolenie musi przez cały okres ważności zezwolenia posiadać tytuł prawny do korzystania z lokalu, zgodnie z przepisem art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy, to obowiązkiem organu wydającego zezwolenie jest, opierając się również na przepisach prawa cywilnego, rozstrzygnąć na podstawie dokumentów i zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy podmiot ten legitymuje się skutecznym tytułem prawnym do lokalu. Czym innym też jest utrata samego tytułu prawnego do lokalu, a czym innym powództwo windykacyjne, mające na celu wydanie wynajmującemu bezprawnie zajętej rzeczy.
Niezasadny jest również zarzut wskazany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zaniechania przeprowadzenia w postępowaniu dowodu z przesłuchania stron pomimo złożenia wniosku przez stronę, to należy zauważyć, że zgodnie z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Przeprowadzenie tego dowodu (z natury rzeczy posiłkowego) jest więc pozostawione uznaniu organu i w tej sprawie było zbędne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 270/16, LEX nr 2431246).Organy ustaliły bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżąca utraciła tytuł prawny do korzystania z lokalu, w którym prowadzona była sprzedaż napojów alkoholowych.
Wbrew zarzutom skarżącej, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego: art. 7 k.p.a., i 86 k.p.a. i 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 18 ust. 6 pkt 2 w zw z art. 18 ust 7 pkt 5 w zw z art. 18 ust 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tym samym decyzje cofające zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w związku ze ziszczeniem się przesłanki cofnięcia z art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z ust. 6 pkt 2 i 7 pkt 5 nie naruszały prawa, co zostało słusznie ocenione przez Sąd I instancji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, orzekł na postawie art. 184 p.p.s. jak w sentencji