Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1816/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.Z.P.Z.K.F. z siedzibą w Warszawie (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Sportu z [...] sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego – uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] lutego 2006 r.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Pismem z 30 listopada 2005 r. skarżący złożył wniosek do Ministra Sportu o zatwierdzenie statutu P.Z.K.F. oraz wydanie decyzji w przedmiocie rejestracji P.Z.K.F.
Decyzją z [...] lutego 2006 r., nr [...] Minister Sportu na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. Nr 155, poz. 1298), zwaną dalej ustawą o sporcie, i art. 104 k.p.a. odmówił wyrażenia zgody na utworzenie P.Z.K.F.
Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. wydaną na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2006 r. podając taką samą podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że na mocy decyzji Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z [...] marca 1997 r., nr [...] udzielono zgody P.Z.K.T. (dalej: PZKT) na działalność w zakresie dyscyplin sportowych obejmujących zarówno karate według systemu ITK, jak i karate fudokan, dlatego też stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie minister nie wyraził zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdyż jego zdaniem w tej dyscyplinie sportu działa już polski związek sportowy. Minister Sportu podniósł, że nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, że PZKT nie spełnia wymagania określonego w art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy o sporcie – tj. nie spełnia warunku przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej w danej dyscyplinie sportu, gdyż PZKT zgodnie z przepisami ustawy ma czas do 31 sierpnia 2006 r. na dostosowanie swojej organizacji do wymogów ustawowych.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia i podniósł, że ze statutu PZKT nie wynika, aby związek ten działał również w obszarze karate Fudokan.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd powołał się na załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 stycznia 2001 r. w sprawie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, oraz szczegółowych warunków trybu i udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych (Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem z 18 stycznia 2001 r., zgodnie z którym karate według systemu ITK i karate Fudokan są dwiema odrębnymi dyscyplinami sportu, wchodzącymi w skład dziedziny sportu, jakim jest karate tradycyjne.
Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że Minister Sportu nie wykazał aby PZKT działał w dziedzinie karate Fudokan, a powołana w tym zakresie decyzja Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z [...] marca 1997 r. o zatwierdzeniu statutu PZKT, jak i sam statut nie są dowodem na to, aby obszarem działalności tego Związku była dziedzina karate Fudokan. W ocenie Sądu I instancji PZKT nie dostosował swojej działalności w zakresie karate Fudokan do wymogów ustawy o sporcie kwalifikowanym.
Minister Sportu od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, t.j:
- - art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- - pkt 11 załącznika 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. przez błędną jego interpretację,
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z 15 lutego 2006 r., mimo nienaruszenia wskazanego wyżej przepisu ustawy o sporcie oraz cytowanego wyżej rozporządzenia,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie ww. decyzji mimo braku naruszenia przez organy art. 7,77 § 1, 107 § 3, także art. 80 k.p.a.
W uzasadnieniu Minister Sportu podniósł, że skoro dyscyplina karate Fudokan, wchodząca w skład dziadziny karate tradycyjnego, zgodnie z brzmieniem załącznika nr 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. objęta jest działaniem PZKT należy przyjąć, że dyscyplina ta objęta jest już działaniem Związku Sportowego. Wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się również z poglądem Sądu odnośnie twierdzenia, iż w statucie PZKT powinien znajdować się zapis, z którego wynikałoby, że obejmuje on swoją działalnością także dyscyplinę karate Fudokan. Statut, zdaniem organu, nie jest aktem prawnym decydującym o tym, jaka dziedzina wchodzi w skład dziedziny sportu, nie ma obowiązku zamieszczania takiej informacji w statucie, gdyż jest to uregulowane przez ww. rozporządzenie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podniósł, że skoro rozporządzenie z 18 stycznia 2001 r. było wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej i zostało utrzymane w mocy przez ustawę o sporcie kwalifikowanym, to może ono być stosowane w takim zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z aktualnie obowiązującą ustawą o sporcie kwalifikowanym. Ustawa ta wyrugowała pojęcie "dziedziny sportu", na które powołuje się Minister Sportu. Powoływanie się na nieistniejące pojęcie, powoduje w tym przypadku sytuację, kiedy przepis wykonawczy ogranicza w praktyce przepis ustawy i w istocie zmienia jej brzmienie.
Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie, działanie PZKT w dyscyplinie karate Fudokan i karate według systemu ITK byłoby możliwe tylko w przypadku, gdyby PZKT wystąpił do Ministra Sportu o zezwolenie na działanie w dyscyplinie karate Fudokan. Związek byłby wtedy zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego przynależność do międzynarodowej organizacji właściwej dla dyscypliny karate Fudokan oraz dostosowania swojego statutu. Dlatego też - wbrew twierdzeniom Ministra Sportu istotne są rozważania Sądu I instancji, dotyczące braku dostosowania statutu PZKT do wymagań ustawy o sporcie.
W ocenie skarżącego Minister Sportu uznając, że na "dziedzinę" karate tradycyjnego składają się dwie dyscypliny t.j.: karate według sytemu ITK i karate Fudokan, wykazał niezrozumienie zagadnienia, gdyż system karate ITK jest to skrót anglojęzyczny od nazwy "International Traditional Karate Federation" (pol. Międzynarodowa Federacja Karate Tradycyjnego).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Minister Sportu oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie i błędną wykładnię pkt 11 załącznika 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie przez skarżącego, które przepisy postępowania zostały naruszone oraz wykazanie na czym to naruszenie polegało, a także że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spełnienie tych wymagań jest konieczne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i musi koncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i na podstawie art. 3 § 1 stosują środki określone w ustawie.
Sąd I instancji skontrolował zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego, co czyni chybionym zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem tych przepisów.
Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mimo nienaruszenia przepisów, które są powołane w zarzutach prawa materialnego oraz uchylenia decyzji mimo braku naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. - gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienia takie nie zaistniały.
Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie, zgodnie z którym minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdy w danej dyscyplinie sportu działa już związek sportowy lub gdy wnioskodawca nie przedłoży dokumentów lub nie wykaże spełnienia warunków wynikających z ust. 2 cytowanego przepisu. Przepis ten stanowi jedyną negatywną przesłankę do odmowy udzielenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie w danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden związek sportowy.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się więc do ustalenia, czy w dyscyplinie sportu jaką jest karate Fudokan działa polski związek sportowy i czy karate Fudokan można uznać za odrębną dyscyplinę, która może być reprezentowana przez odrębny związek sportowy utworzony na podstawie ustawy o sporcie.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o sporcie związek sportowy można utworzyć po przedłożeniu szeregu dokumentów do właściwego ministra pozwalających odróżnić daną dyscyplinę sportu od innych dyscyplin. Jednym z takich dokumentów jest informacja o prowadzonych rozgrywkach lub systemie współzawodnictwa sportowego w danej dziedzinie (art. 8 ust. 2 pkt 4). Innym niezbędnym dokumentem, jest informacja o międzynarodowej organizacji danej dyscypliny sportu, systemie międzynarodowego współzawodnictwa sportowego oraz działających w tej dyscyplinie sportu międzynarodowych organizacjach sportowych. Obligatoryjne jest także złożenie zaświadczenia potwierdzającego przynależność związku sportowego do międzynarodowej organizacji sportowej, właściwej dla danej dyscypliny sportu, zrzeszającej krajowe organizacje sportowe z co najmniej 40 państw i co najmniej 3 kontynentów. Wszystkie te dokumenty zostały złożone wraz ze statutem przez K.Z.P. Z.K.F. Potwierdzają one istnienie odrębnej organizacji międzynarodowej, która działa w zakresie karate Fudokan.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pkt 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. Załącznik ten dzieli sport na dziedziny i dyscypliny sportowe. W zakresie dziedziny karate tradycyjne (pkt 11) znalazły się dwie dyscypliny: karate według systemu tradycyjnego oraz karate Fudokan. Ustawa o sporcie kwalifikowanym nie posługuje się pojęciem dziedziny sportu, nie mówi o związku sportowym, działającym w danej dziedzinie sportu, lecz o związku sportowym działającym w danej dyscyplinie sportu. Ustawodawca świadomie posłużył się takim nazewnictwem, mając na uwadze, iż obowiązuje nadal rozporządzenie wydane na gruncie ustawy uchylonej przez ustawę o sporcie kwalifikowanym. Ustawodawca odszedł od używania pojęcia "dziedzina sportu". Wolą ustawodawcy było zatem stworzenie możliwości utworzenia związku sportowego dla wymienionych w tym rozporządzeniu dyscyplin sportowych.
Jednakże utworzenie związku sportowego uzależnione jest nie tylko od tego, czy dana dyscyplina sportowa występuje w wyżej powołanym rozporządzeniu, ale także od szeregu innych warunków, które zostały opisane powyżej.
Należy również zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego Minister Sportu wyraził stanowisko w odpowiedzi na zapytanie poselskie, iż dyscyplina sportu karate Fudokan nie jest uprawiana w strukturach polskich związków sportowych. Była ona prowadzona przez Związek Karate Tradycyjnego, jednakże w 2004 r. związek ten wycofał się z udziału we współzawodnictwie sportowym w tej odmianie karate, jak również z prac w Europejskiej Federacji Karate Fudokan.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie w danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden związek sportowy, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, na wniosek polskiego związku sportowego, wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w kilku dyscyplinach sportu. Przepis ten stanowi przejaw ustawowej realizacji przyjętej przez ustawodawcę zasady monopolu polskich związków sportowych. Skarżący we wniosku wykazał, że w dyscyplinie sportu, którą on reprezentuje, nie działa żaden związek sportowy, a Minister Sportu w swojej decyzji nie wykazał istnienia takiego związku dla dyscypliny karate Fudokan, dlatego Sąd I instancji słusznie uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 3 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie. Brak wykazania przez Ministra Sportu, iż dla dyscypliny karate Fudokan działa związek sportowy powoduje, iż trafnie Sąd I instancji stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a., t.j. art. 7, 77 i art. 107 § 1.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał prawidłowej wykładni powyższych przepisów uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.