Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 256/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012 r., Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z [...] marca 2012 r., przyznającą [...] płatność rolnośrodowiskową na rok 2011 zmniejszoną o kwotę 9.000 zł. Jako podstawę materialnoprawną wydanej decyzji, organ drugiej instancji wskazał na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 14, art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), a także przepisy § 2 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm., dalej zwane "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym").
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wskazał, że w dniu 12 maja 2011 r. [...] złożył w Biurze Powiatowym ARMiR w [...] wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r. We wniosku zadeklarował pakiet 7 - Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie, wariant 7.2 - Zachowanie lokalnych ras koni - 9 szt. klaczy. Wraz z wnioskiem skarżący złożył wykaz klaczy zgłaszanych do uczestnictwa w "Programie ochrony zasobów genetycznych koni zimnokrwistych w typie sokólskim" oraz średnioroczne stany klaczy objętych tym programem w 2010/2011 r. Zgodnie z wykazem, ze zgłoszonych 9 szt. klaczy, trzy klacze [...] zostały pokryte ogierem [...] który nie był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie. Organ stwierdził, że klacze uczestniczące w tym programie muszą być kryte wyłącznie uprawnionymi reproduktorami, wpisanymi do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni (PZHK).
Według organu II instancji ww. klacze zostały pokryte ogierem, który nie był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie. Zgodnie bowiem z zapisami Programu ochrony zasobów genetycznych koni zimnokrwistych w typie sokólskim, klacze uczestniczące w tym Programie muszą być kryte wyłącznie uprawnionymi reproduktorami, wpisanymi do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni. Natomiast z dołączonego przez skarżącego świadectwa wpisania konia do części głównej Księgi stadnej rasy polski koń zimnokrwisty [...] w sposób jednoznaczny wynika, że wpisu dokonano w dniu 13 maja 2010 r., tzn., że od tego dnia został uprawnionym reproduktorem do krycia klaczy uczestniczących w Programie ochrony zasobów genetycznych. Zgodnie zaś ze złożonym przez skarżącego wykazem, ww. ogierem zostały pokryte klacze [...] w dniu 12 kwietnia 2010 r., [...] w dniu 19 kwietnia 2010 r., [...] w dniu 28 kwietnia 2010 r., tj. przed uzyskaniem przez ogiera [...] odpowiedniej kwalifikacji potwierdzonej stosowym wpisem.
Organ odwoławczy nie uwzględnił złożonych w toku postępowania wyjaśnień skarżącego, że ogier [...], którym pokryte zostały wymienione wyżej klacze, uzyskał kwalifikację ogiera sokólskiego w dniu 31 marca 2010 r. podczas aukcji koni w Mońkach i od tej daty należy uważać, że ogier posiada świadectwo kwalifikacji i jest uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie, a nie od wystawienia świadectwa w dniu 13 maja 2010 r.
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 256/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę [...] na ww. decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.
Sąd I instancji wskazał, że punktem wyjścia dla właściwej interpretacji przepisów regulujących sporne zagadnienie jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1). W pkt 35 preambuły do tego rozporządzenia wskazano, że "Płatności rolnośrodowiskowe powinny nadal odgrywać znaczną rolę we wspieraniu zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz w udzielaniu odpowiedzi na wzrastający popyt społeczeństwa na usługi środowiskowe. Powinny one dodatkowo zachęcać rolników i inne osoby gospodarujące gruntami do służenia społeczeństwu jako całości poprzez wprowadzanie lub dalsze stosowanie metod produkcji rolnej zgodnych z ochroną i poprawą stanu środowiska naturalnego, krajobrazu i jego właściwości, zasobów naturalnych, gleby i różnorodności genetycznej.
W tym kontekście, powinno zwrócić się szczególną uwagę na zachowanie zasobów genetycznych w rolnictwie". W myśl art. 15 ust. 1 cyt. rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, EFFROW działa w Państwach Członkowskich poprzez programy rozwoju obszarów wiejskich. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 określa rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia rolnośrodowiskowego z dnia 26 lutego 2009 r., zobowiązanie rolnośrodowiskowe może być realizowane m.in. w ramach pakietu "Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie (pkt 7)". W myśl § 7 pkt 5 tego rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 jest przyznawana, jeżeli rolnik utrzymuje wpisane do księgi hodowlanej krowy, klacze, lochy lub owce matki ras wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, objęte programem ochrony zasobów genetycznych.
Dalej WSA podniósł, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzeniem z 6 czerwca 2008 r. w sprawie podmiotu upoważnionego do realizacji działań w zakresie ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 108, poz. 691) do koordynacji oraz realizacji programów ochrony zasobów genetycznych zwierząt upoważnił Instytut Zootechniki Państwowy Instytut Badawczy (§ 1 pkt 1 rozporządzenia). Dyrektor tego Instytutu zarządzeniem z 16 kwietnia 2010 r., nr 19/10 wprowadził "Program ochrony zasobów genetycznych koni zimnokrwistych w typie sokólskim" (załącznik nr 6 do zarządzenia, opubl. www.bioroznorodnosc.izoo.krakow.pl). Zgodnie z postanowieniami punktu 7 ("Zasady wyboru klaczy do programu"), do programu ochrony mogą być zakwalifikowane klacze zimnokrwiste, wyłącznie hodowli krajowej, urodzone w Polsce, poddane ocenie wartości użytkowej zgodnie z obowiązującymi przepisami, które, m.in. (ppkt 8) są stanowione tylko ogierami tego samego typu, wskazanymi przez podmiot prowadzący księgę i spełniającymi warunki programu ochrony zawarte w pkt.: "Zasady wyboru ogierów dopuszczonych do krycia klaczy w programie ochrony", po których urodzone potomstwo również musi spełnić warunki rodowodowe uczestnictwa w programie.
W punkcie 8 ("Zasady wyboru ogierów dopuszczonych do krycia klaczy w programie ochrony") zawarto natomiast stwierdzenie, że w programie ochrony mogą być użyte ogiery, które spełniają warunki wpisu do głównej księgi hodowlanej koni rasy zimnokrwistej, do Działu koni sokólskich (pkt 1).
Według Sądu I instancji z powyższych regulacji wynika, że dla objęcia ogierów programem ochrony ma znaczenie spełnienie warunków wpisu ogiera do księgi, nie zaś sam fakt wpisu. Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie w punkcie 10 "Zasady organizacji i realizacji programu ochrony") stwierdzono, iż programem są obejmowane klacze (...), które są stanowione ogierami z listy ogierów przedstawionej każdego roku w terminie do 28 lutego i opublikowanej na stronie internetowej przez Związek (ppkt 3), to jednak logiczna i spójna wykładnia postanowień tego programu prowadzi do wniosku, że skoro ogier został zakwalifikowany do objęcia go programem ochrony, to spełnia on również warunki do krycia klaczy objętych tym programem.
W ocenie Sądu tylko taka interpretacja jest zgodna z ideą programu ochrony zasobów genetycznych, jaką jest zachowanie rasy koni zimnokrwistych w typie sokólskim. Zaprezentowana wykładnia, zdaniem Sądu, nie tylko nie narusza warunków programu ochrony tych koni, ale też czyni ją bardziej efektywną i spójną z ideą wskazaną przez prawodawcę europejskiego. Sąd wyraził przy tym pogląd, że interpretując prawo krajowe, w tym regulaminy czy zarządzenia, które nie są prawem powszechnie obowiązującym, organy powinny brać pod uwagę cele wyznaczone i wyrażone w regulacjach wspólnotowych, a ponadto powinny kierować się zasadą, aby nie wprowadzać zbędnych utrudnień w redystrybucji środków, za pomocą których te cele mają być realizowane.
Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że orzekające w tej sprawie organy dokonały błędnej interpretacji § 7 pkt 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 26 lutego 2009 r. oraz postanowień "Programu ochrony zasobów genetycznych koni zimnokrwistych w typie sokólskim" i błędnie przyjęły, że ogier [...] nie był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w tym programie ochrony. Bezsporne bowiem w tej sprawie jest, że w dniu 31 marca 2010 r. na aukcji koni w Mońkach ogier [...] został zakwalifikowany do koni zimnokrwistych w typie sokólskim. Potwierdzeniem tego było wpisanie tego ogiera do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni, co nastąpiło w dniu 13 maja 2010 r. WSA zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że wpis ten miał charakter deklaratoryjny. Dlatego też pokryte tym ogierem w kwietniu 2010 r. klacze: [...], bezzasadnie zostały wykluczone z płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.:
- - art. 6 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności wyrażonej w tym artykule, poprzez zastosowanie zamiast powszechnie obowiązujących przepisów prawa aktów prawa wewnętrznego;
- - art. 7, 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodnego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż ogier [...] przez zakwalifikowanie go przez komisję aukcyjną jako reproduktora bez wpisania go do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni był uprawniony do krycia klaczy w programie ochrony;
- - art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nie ustalenie jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku jaki składa rolnik o przyznanie kolejnych płatności.
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj.:
- - § 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 z późn. zm.) poprzez przyjęcie iż płatność rolnośrodowiskowa na rok 2011 należy się rolnikowi bez zmniejszeń z uwagi na fakt, iż ogier [...] przez zakwalifikowanie go przez komisję aukcyjną jako reproduktora bez wpisania go do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie ochrony;
- - art. 17 ust. 1,4,6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasad wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L 25/8) poprzez nieprzyjęcie, iż w zaistniałym stanie faktycznym powinno nastąpić zmniejszenie płatności na rok 2011.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega m.in. proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Podkreślić należy, iż wyrażona w przepisie art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.
Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.
Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że NSA nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 97/13). Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zostały naruszone przez Sąd I instancji nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1).
Zatem by NSA mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnosząca skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jej zdaniem naruszył Sąd I instancji i na czym owo naruszenie polegało (por. podobne wyroki NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08; z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 764/09; z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).
Przypomnienie warunków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie istotne, gdyż uchybienia w tym zakresie uniemożliwiają jej rozpoznanie.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności podnieść, że mankamentem skargi kasacyjnej jest wskazanie przez jej autora na naruszenie przez Sąd I instancji "przepisów postępowania administracyjnego", tj. art. 6, art. 7, art. 77 i art., 80 k.p.a. Poza tym autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie tych przepisów w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenia prawa materialnego.
Tak sformułowana podstawa kasacyjna nie pozwala na rozpoznanie skargi kasacyjnej pod kątem naruszenia przepisów postępowania.
W tym stanie rzeczy należy przypomnieć, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa zastosowanego przez Sąd (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. FSK 121/04). Jak podkreślono w tym orzeczeniu, wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu niestosowanego czyni zgłoszony zarzut nieskutecznym.
Mając na uwadze powyższe poglądy zauważyć należy, że Sąd I instancji przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej nie stosował. Natomiast skarga kasacyjna zwraca się przeciwko wyrokowi Sądu I instancji i powinna wskazywać uchybienia i błędy, których dopuścił się ten Sąd, a nie organ administracji, który co istotne w rozpoznawanej sprawie, występuje właśnie jako strona wnosząca skargę kasacyjną. Sąd nie stosuje przepisów k.p.a., natomiast może naruszyć przepisy p.p.s.a. akceptując naruszenia prawa procesowego (k.p.a.) przez organ administracji (por wyrok NSA z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 286/11).
Skoro więc wskazane wyżej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły znaleźć zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to Sąd I instancji nie mógł im uchybić przy podejmowaniu zaskarżonego wyroku. Należy zaakcentować, iż WSA w zaskarżonym wyroku uznał, że organ naruszył przepisy prawa materialnego.
W konsekwencji uznać należało, że pełnomocnik organu nie wykonał obowiązków w zakresie prawidłowego sformułowania podstaw kasacyjnych, co zarzuty takie czyni bezskutecznymi.
Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, należy je uznać za niezasadne.
Przede wszystkim Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 17 ust. 1,4,6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasad wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L 25/8), ponieważ nie stosował ani też nie interpretował tego przepisu. Wobec tego nie mógł dokonać jego błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania, co czyni zarzut bezzasadnym.
Uchyla się natomiast spod kontroli Sądu zarzut naruszenia § 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262 ze zm.).
Jak wynika z petitum skargi kasacyjnej jej autor upatruje naruszenia tego przepisu poprzez przyjęcie, iż płatność rolnośrodowiskowa na rok 2011 należy się rolnikowi bez zmniejszeń z uwagi na fakt, iż ogier [...] przez zakwalifikowanie go przez komisję aukcyjną jako reproduktora bez wpisania go do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie ochrony. Natomiast w uzasadnieniu na str. 5 skargi kasacyjnej, kasator powołując ten przepis podnosi: "biorąc pod uwagę fakt, że zgromadzona w sprawie dokumentacja, w tym oświadczenia podmiotu uprawnionego do realizacji działań w zakresie ochrony zasobów genetycznych nie potwierdza zakwalifikowania spornych klaczy do programu, spełnienie – tych warunków kwalifikowalności przez ogiera pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy".
Zatem treść tego zarzutu całkowicie nie koresponduje z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej i jest z nim sprzeczne. Z jednej bowiem strony autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji, że ten naruszył ww. przepis uznając, iż ogier [...] przez zakwalifikowanie go przez komisję aukcyjną jako reproduktora bez wpisania go do Księgi Stadnej Polskiego Związku Hodowców Koni był uprawniony do krycia klaczy uczestniczących w programie ochrony, z drugiej zaś strony twierdzi, że ta okoliczność pozostaje bez znaczenia dla sprawy bowiem nie można zakwalifikować powyższych klaczy do programu. Oczywistym jest zatem, że rozumowanie przedstawione w skardze kasacyjnej jest wewnętrznie sprzeczne.
W tym miejscu należy podkreślić, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu (por. wyrok NSA z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011, s. 600). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (por. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie w ten sposób powyższego zarzutu i jego uzasadnienie przez profesjonalnego pełnomocnika -uniemożliwia Sądowi merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty środka prawnego za niezasadne i działając na podstawie 184 p,p,s,a, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.