Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., oddalił skargę I. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi.
I
Podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji były następujące ustalenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r., którą przyznano I. W. (dalej: skarżąca) płatność rolnośrodowiskową do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) w pomniejszonej wysokości oraz odmówiono przyznania płatności i nałożono sankcje wieloletnie do wariantu 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania dokonano weryfikacji wykazów z jednostek certyfikujących, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. nr 116, poz. 975), z których wynikało, że skarżącej zalecono dosadzenie krzewów malin (wykaz jednostki certyfikującej z dnia [...] października 2012 r., kolumna 20 - uwagi).
W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonych w dniach: [...] maja 2013 r. oraz [...] i [...] sierpnia 2013 r. ujawniono na działce rolnej [...] brak minimalnej obsady malin (minimum 4 600 sztuk/ha), stwierdzono, że uprawiane krzewy nie spełniają wymogów określonych w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Program rolnośrodowiskowy objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Ustalono również, że działka rolna [...] nie jest spójna, gdyż błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych, niesąsiadujących ze sobą, na których prowadzona jest jedna uprawa, jako jedną działkę rolną, a także zadeklarowana powierzchnia – 5,16 ha jest większa od powierzchni stwierdzonej – 3,29 ha. Dla działki rolnej [...] wskazano, że zadeklarowana powierzchnia jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej.
Wobec ustalenia, iż na działce [...] znajduje się 7 593 sztuk malin (zamiast 14 377 krzewów), organ odwoławczy uznał, że w sprawie zastosowanie miał § 27 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Na tej podstawie wysokość zmniejszeń płatności wyniosła 100 %.
W związku ze stwierdzeniem na działce rolnej [...] zawyżenia powierzchni deklarowanej we wniosku (o 56,48%) Dyrektor OR ARiMR uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo, zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia nr 65/2011 odmówił przyznania płatności w wariancie 2.10, a także nałożył sankcje w okresie 3-letnim w wysokości kwoty przypadającej na różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną a początkową powierzchnią kwalifikowaną.
W skardze na powyższą decyzję, I. W. wniosła o jej uchylenie, podnosząc przede wszystkim błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie przedkładanych przez skarżącą dowodów w sprawie.
W odpowiedzi Dyrektor OR ARiMR podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.
W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca wnosiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r., deklarując pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) oraz wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania), co uprawniało organy do dokonania weryfikacji wykazów z jednostek certyfikujących i zalecenia dosadzenia krzewów malin. Sąd podzielił stanowisko organu, że uprawa malin jest uprawą wieloletnią, a nie jednoroczną i dlatego kontrole w powyższym zakresie nie mogły być przeprowadzone w okresie wcześniejszym niż po [...] października 2012 r. Zastrzeżeń Sądu nie budził również sposób weryfikacji ilości nasadzeń oraz pozostałe zawarte w protokole ustalenia dotyczące niespełnienia wymogu minimalnej ilości nasadzeń na hektar oraz niespójności działki rolnej.
WSA stwierdził, że skarżąca była obecna przy kontroli na miejscu w dniach [...] i [...] sierpnia 2013 r., a w dniu [...] sierpnia 2013 r. podpisała oraz odebrała raport z czynności kontrolnych i prawidłowo została pouczona o możliwości zgłoszenia na piśmie umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w raporcie, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Za skorzystanie z tego uprawnienia nie można, w ocenie Sądu, uznać stanowiska skarżącej w sprawie z dnia [...] września 2013 r., niepopartego nowymi dowodami.
Zdaniem Sądu powyższe okoliczności w pełni uzasadniały ocenę, iż wyniki kontroli na miejscu stanowią wiarygodny dowód pozwalający na stwierdzenie wskazywanych nieprawidłowości. Raport z czynności kontrolnych wraz z załącznikami w sposób szczegółowy dokumentuje podjęte ustalenia. Strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych, które podważałyby trafność tych ustaleń. Takimi dowodami nie są w ocenie Sądu załączone do skargi: oświadczenie geodety z dnia [...] maja 2014 r., który w tym dniu dokonał pomiaru powierzchni całej uprawy malin, zlokalizowanych na działce ewidencyjnej o nr. [...] oraz oświadczenia I. W. i W. W. z dnia [...] maja 2014 r. wskazujące, że powierzchnia uprawy malin w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do chwili obecnej nie uległa zwiększeniu. WSA stwierdził, że załączone do skargi oświadczenia zostały sporządzone po wydaniu zaskarzonej decyzji i nie dokumentują dowodowo kontrolowanego okresu.
Wobec powyższego za niezasadne WSA uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.), a także art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013 r. poz. 173; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).
Sąd uznał, że w zakresie pakietu 2, wariant 2.10 organ prawidłowo zastosował art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 2011.25.8; dalej: rozporządzenie nr 65/2011) – a nie jak strona powołała w skardze art. 16 ust. 3 i 5 – z uwagi na stwierdzone zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej o ponad 50 %. WSA zgodził się z organem, że w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami w pierwszej kolejności należało zastosować sankcje z tytułu przedeklarowania powierzchni, a następnie pomniejszenia z tytułu niewypełniania wymogów w ramach określonych pakietów i wariantów.
II
Skargę kasacyjną wniosła I. W. zarzucając wyrokowi WSA, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
- a) prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, co skutkowało nieuwzględnieniem powierzchni wszystkich deklarowanych działek rolnych, odstąpieniem od obliczenia pomocy na podstawie zatwierdzonego obszaru działki rolnej [...] przypisanego do tej grupy upraw oraz wykluczeniem z uzyskania pomocy w zakresie obszaru działki [...];
- b) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób instrumentalny – niepochylenie się nad wskazywanymi formalnie przez skarżącą okolicznościami i wnioskami dowodowymi, dokonanie rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącej – co jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niedokonanie rzetelnej kontroli działalności administracji publicznej;
- 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw.
z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie niewłaściwej i nierzetelnej kontroli legalności działalności administracji publicznej - nie zastosowanie środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły przechylić szalę na korzyść skarżącej, nieuznaniem oświadczenia skarżącej z dnia [...] września 2013 r. za skorzystanie z uprawnienia do kwestionowania ustaleń protokołu z przeprowadzonej kontroli, nieuznanie dowodów w postaci: oświadczenia geodety z dnia [...] maja 2014 r. oraz oświadczeń I. W. i W. W. z dnia [...] maja 2014 r. – odmówienie im mocy dowodowej;
3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez niedokonanie rzetelnej kontroli działalności administracji publicznej, nietrafne przyjęcie, iż decyzja organu zawierała wszelkie elementy aktu administracyjnego – gdy tymczasem uzasadnienie decyzji sprowadzało się jedynie do ogólnych twierdzeń organu – brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej oraz do powołanych przez organ przepisów prawa;
4. art. 21 ust. 2 pkt 1, 2, 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich co skutkowało niewyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, brakiem należytego pouczenia o możliwości złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli w terminie 7 dni – miało to bezpośrednie przełożenie na niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu.
Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2012 zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] kwietnia 2012 r., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Ponadto skarżąca wniosła o nakazanie Dyrektorowi OR ARiMR przeprowadzenia dowodów wskazanych w treści skargi kasacyjnej.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy prawidłowo organy ARiMR przyznały skarżącej płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wielkości do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) oraz odmówiły przyznania płatności i nałożyły sankcje wieloletnie do wariantu 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania).
Skarga kasacyjna została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach prawnych. W ocenie skarżącej, WSA niewłaściwie dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, gdyż zaakceptował wadliwie – w sposób instrumentalny – ustalony przez organy stan faktyczny, w efekcie czego doszło do naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów dotyczących wykluczenia skarżącej z uzyskania pomocy w zakresie obszaru działki [...].
Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nie są zasadne.
Przechodząc do ich oceny należy jako niezrozumiały uznać procesowy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wadliwe dokonanie kontroli decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem może mieć miejsce wówczas, gdy WSA np. w ogóle nie dokona weryfikacji prawidłowości decyzji administracyjnej, a wada w tym zakresie jest oczywista i widoczna, albo też dokona takiej kontroli, ale według kryterium innego niż zgodność z prawem. Należy podkreślić, iż zadania sądu administracyjnego koncentrują się na badaniu działań lub zaniechania organów administracji publicznej. Sądy co do zasady nie zastępują więc organów w załatwianiu spraw (nie wydają w wyniku przeprowadzonej kontroli merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie). Naruszenie tych reguł nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie.
Wypada również podkreślić, że sam fakt, iż skarżąca nie zgadza się z oceną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia wskazanych przepisów, a Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim był do tego na mocy stosownych przepisów uprawniony.
Jako nieuzasadnione należy również ocenić zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8 i art. 11 k.p.a., gdyż w związku z treścią art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, przepisy dotyczące zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz dotyczące oceny dowodów (art. 77 § 1 k.p.a.) zostały wyłączone. Kasator nie wskazał, na czym konkretnie polegało naruszenie przez organ zasady zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), których to uchybień nie dostrzegł Sąd. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ odwoławczy i zaakceptowana następnie przez Sąd pierwszej instancji narusza art. 80 k.p.a. formułujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, przy czym z treści tego zarzutu nie wynika, jakiego konkretnie materiału dowodowego nie rozpatrzył organ w sposób wyczerpujący, jakie dowody przedstawione przez stronę zostały pominięte. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności, a zasadą jest, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 107 k.p.a. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu, którą WSA miałby naruszyć, ale z uzasadnienia zarzutu wynika, że uchybienia temu przepisowi kasator upatruje w nietrafnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż zaskarżona decyzja zawierała wszelkie elementy aktu administracyjnego, podczas gdy w jej uzasadnieniu brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej oraz powołanych przez organ przepisów prawa. Także i ten zarzut jest niezasadny.
Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji, to jej uzasadnienie musiało spełniać wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. WSA uznał, że w tych ramach organ administracji publicznej, realizując również zasadę przekonywania, umożliwił stronie prześledzenie toku rozumowania organu i poznanie racji, które stały za wydanym rozstrzygnięciem. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
WSA słusznie uznał, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez organ ARiMR, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz w k.p.a.
W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca wnosiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r., deklarując pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) na powierzchni 1, 19 ha, wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na powierzchni 5, 16 ha, co uprawniało organy do dokonania weryfikacji wykazów z jednostek certyfikujących. Organ ARiMR stwierdził, że w wykazie jednostki certyfikującej z dnia [...] października 2012 r. zalecono dosadzenie krzewów malin. Zaznaczył przy tym, że uprawa malin jest uprawą wieloletnią, a nie jednoroczną, zatem kontrole w powyższym zakresie nie mogły być przeprowadzone w okresie wcześniejszym niż po [...] października 2012 r.
Bezsporne jest również to, że kontrola na miejscu przeprowadzona była w sprawie wielokrotnie, tzn. w dniu [...] marca 2013 r. (próba nieudana z uwagi na zalegającą pokrywę śnieżną), następnie w dniu [...] maja 2013 r. – inspektorzy sporządzili raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG, do którego została dołączona notatka służbowa, w której wskazano m.in. powierzchnię z nasadzeniem malin i liczbę sadzonek na tej powierzchni oraz dokumentacja fotograficzna obrazująca stan upraw na działce rolnej [...] oraz w dniach [...] i [...] sierpnia 2013 r., kiedy sporządzony został raport z czynności kontrolnych oraz dokumentacja fotograficzna, a które to czynności wykazały tożsame nieprawidłowości, jak stwierdzone poprzednio.
Ze sporządzonego raportu z czynności kontrolnych wynika, że w gospodarstwie skarżącej inspektorzy stwierdzili niespełnienie wymogu w zakresie wymaganej obsady krzewów na 1 ha uprawy, na co wskazała także jednostka certyfikująca.
Poza sporem w niniejszej sprawie jest i to, że skarżąca była obecna przy kontroli na miejscu w dniach [...] i [...] sierpnia 2013 r. i osobiście w dniu [...] sierpnia 2013 r. podpisała i odebrała raport z czynności kontrolnych, czego dowodem jest podpis skarżącej na 12 stronie raportu. Na tej samej stronie raportu widnieje również pouczenie co do uprawnienia kontrolowanego do zgłoszenia na piśmie umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w raporcie, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Skarżąca nie zgadzając się z treścią otrzymanej kopii raportu z czynności kontrolnych, mogła więc, w ściśle określonym terminie – 7 dni – wnieść zastrzeżenia do tego raportu, czego nie uczyniła. Stanowisko skarżącej, które złożyła w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] września 2013 r. do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, było niepoparte nowymi dowodami i w efekcie nie mogło stanowić skutecznego zakwestionowania ustaleń kontroli.
W takiej sytuacji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, który ustalenia zawarte w raporcie z czynności kontrolnych, mającego zgodnie z art. 76 k.p.a. moc prawną dokumentu urzędowego, uczynił podstawą wydanej decyzji.
W ocenie WSA, skarżąca nie podważyła ustaleń dokonanych w takcie kontroli również w zakresie sposobu weryfikacji ilości nasadzeń, jak też i niespójności działki rolnej [...]. Strona nie wyjaśniła, dlaczego – jeśli nie zgadzała się ze sposobem pomiaru krzewów czy też metodą liczenia nasadzeń – bez jakichkolwiek uwag i zastrzeżeń podpisała protokół z kontroli w sytuacji, gdy była podczas tej kontroli obecna i miała zapewnioną możliwość ustosunkowania się do czynności inspektorów terenowych.
Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że za przekonujący nie mógł być uznany argument skarżącej, że raport został przekazany stronie na kilka dosłownie dni przed weselem córki, gdy skarżąca zajęta była ostatnimi przygotowaniami, przy zatajeniu informacji co do wyników tej kontroli. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarżąca miała zapewnioną możliwość uczestniczenia w kontroli, była przy niej obecna, podpisała osobiście raport z kontroli. Została również prawidłowo pouczona o uprawnieniu do zakwestionowania poczynionych w raporcie ustaleń, dlatego – nie zgadzając się z nimi – mogła i powinna była wnieść stosowne zastrzeżenia. Skarżąca deklarowała posiadanie odpowiedniej wiedzy w zakresie wymagań dotyczących ubiegania się o dopłaty unijne, podpisując w pkt. XI. wniosku oświadczenie, że zna zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowiskowego, zobowiązując się jednocześnie do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji, to jest od dnia [...] marca 2010 r.
Trafnie wobec tego WSA zaaprobował stanowisko organów wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a wyniki kontroli na miejscu stanowiły w sprawie wiarygodny dowód pozwalający na stwierdzenie wskazywanych nieprawidłowości. Strona natomiast nie przedstawiła dowodów przeciwnych, które podważałyby trafność tych ustaleń, w szczególności za takie nie mogły zostać uznane załączone do skargi: oświadczenie geodety z dnia [...] maja 2014 r., który w tym dniu dokonał pomiaru powierzchni całej uprawy malin, zlokalizowanych na działce ewidencyjnej o nr [...], oraz oświadczenie z tego samego dnia I. W. i W. W. wskazujące, że powierzchnia uprawy malin w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do chwili obecnej nie uległa zwiększeniu, gdyż załączone oświadczenia zostały sporządzone po wydaniu decyzji administracyjnych w sprawie i nie dokumentują dowodowo okresu kontrolnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA dokonując kontroli zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że organy, działając na podstawie przepisów prawa podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów.
W tak ustalonym stanie faktycznym, za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż w przedmiotowej sprawie w zakresie pakietu 2, wariant 2.10 organy ARiMR prawidłowo zastosowały art. 16 ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 7 rozporządzenia nr 65/2011 z uwagi na stwierdzone zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej o ponad 50 %. W ocenie Sądu przywołane podstawy prawne decyzji są prawidłowe.
Reasumując, należy zauważyć, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione. Brak jest również podstaw prawnych, by żądania zawarte w skardze kasacyjnej mogły zostać uwzględnione. Sąd administracyjny nie przyznaje płatności, nie nakazuje również organom przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, ponieważ nie mieści się to w zakresie kontroli legalności decyzji.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a, oddalił skargę kasacyjną.