Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1269/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Gliwicach oddalił skargę [...] na decyzję Zarządu Województwa Ś. z dnia 20 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007 – 2013.
W dniu 29 marca 2011 r. Śląskie Centrum Przedsiębiorczości w Chorzowie (dalej: ŚCP), pełniące rolę Instytucji Pośredniczącej Drugiego Stopnia Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 (dalej: IP2 RPO WSL) zawarło z [...], prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej: Beneficjent), umowę o dofinansowanie projektu pn. "[...] Na podstawie powyższego Beneficjent otrzymał środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa w łącznej kwocie [...] zł. W dniu 18 maja 2012 r. [...]wystąpiła z wnioskiem o płatność końcową ("W."). W wyniku weryfikacji ww. wniosku stwierdzono rozbieżności dotyczące zakupu warzelnego kotła gazowego oraz patelni elektrycznej, ponieważ Beneficjent zakupił używane środki trwałe zamiast planowanych nowych, nie ujmując stosownej informacji we W. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r. ŚCP poinformowała Beneficjenta o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie na podstawie § 18 ust. 1 pkt. 1, i 9 urnowy, w związku z realizacją przedmiotowego projektu niezgodnie z zapisami ww. umowy oraz bez przestrzegania zasad przejrzystości i uczciwej konkurencji przy wydatkowaniu środków. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2013 r. Beneficjent został wezwany do zwrotu środków.
IP2 RPO WSL, jako organ I instancji, dokonała analizy dowodów i stwierdziła nieprawidłowości, będące podstawą do wydania przez nią decyzji. Ustalono, że w 11 przypadkach urządzenia, które zgodnie z fakturami zostały zakupione w 2012 r. znajdowały się na zdjęciach przedłożonych do dokumentacji złożonej w 2011 r.; składano oferty po terminie określonym w zapytaniu ofertowym, tj. po dniu 31 lipca 2011 r.; Beneficjent otrzymał (bez dokumentacji) szereg urządzeń/elementów do testowania/wykonania wizualizacji (np. krzesła traforata, lampy, żyrandole, naczynia z cyny, sprzęt kuchenny), następnie zaś - od jak twierdzi użyczających - otrzymał oferty; w wielu przypadkach Beneficjent dokonywał zakupu sprzętu/elementów od podmiotów, które wcześniej udostępniły dany sprzęt/element do testowania/wykonania wizualizacji; podmioty użyczające sprzętu o znacznej wartości (kilkadziesiąt tysięcy złotych) do celów wizualizacji/testowania, wykonały tę usługę bez jakiejkolwiek dokumentacji wywozowej, transportowej, montażowej lub innej, w ramach "dobrej współpracy i nawiązania stosunków handlowych" oraz bez wystawienia stosownych faktur za wykonanie tych usług.
Organ I instancji stwierdził, że przeprowadzone przez Beneficjenta postępowania dotyczące wyboru dostawców miały charakter pozorny i realizowane były jedynie w celu wytworzenia przekonania o zachowaniu przez niego formalnych wymogów dotyczących wyboru dostawców sprzętu w ramach realizacji projektu, podczas gdy faktyczny wybór dostawców dokonany został dużo wcześniej. Takie działanie naruszyło obowiązujące w toku realizacji projektu zasady dotyczące wyboru dostawców, w szczególności zasadę przejrzystości postępowania. Organ I instancji wskazał, że Beneficjent zlecił Piotrowi Janasikowi rozpoczęcie prac dotyczących stylizowanego baru i kredensu w ostatnich dniach kwietnia 2011 r., jednak nie udokumentował faktu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w przedmiocie wyboru wskazanego wykonawcy, przed rozpoczęciem przez niego realizacji prac.
Ponadto, wykonanie przedmiotu zamówienia powierzone zostało podmiotowi pozostającemu w stosunku szeroko rozumianego powiązania z Beneficjentem - tj. wspólnikowi [...] będącemu jednocześnie drugim - obok [...] - członkiem zarządu tejże spółki. Organ stwierdził także nabycie przez Beneficjenta obieraczki do ziemniaków za cenę [...] zł brutto, podczas gdy była ona możliwa do nabycia w znacząco niższej cenie Tym samym, Beneficjent nie dołożył należytej staranności w zakresie zapewnienia, aby wydatki w ramach projektu, dokonywane były w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów.
Ponadto, Beneficjent spośród uzyskanych ofert na dostawę sprzętu (obieraczki do ziemniaków), wybrał ofertę firmy, która użyczała mu innego sprzętu do testowania. Poza tym, między najwcześniejszą ofertą z dnia 28 kwietnia 2011 r. i najpóźniejszą ofertą z dnia 24 stycznia 2012 r. upłynęło ponad 8 miesięcy Tak odległe terminy uzyskania poszczególnych ofert faktycznie uniemożliwiały ich rzetelne porównanie, z uwagi na złożenie w różnych warunkach rynkowych. Powyższe narusza zasadę uczciwej konkurencji. Organ I instancji ustalił, iż zakupione w oparciu o ofertę złożoną przez [...] krzesła były już w posiadaniu Beneficjenta w 2011 r. Beneficjent przeprowadzając postępowanie w zakresie oceny rynku nie ograniczył się do ofert złożonych w wynikającym z zapytania terminie składania ofert. Organ wskazał również, że zapytania ofertowe przez Beneficjenta zamieszczone na stronie internetowej zostały sformułowane w sposób budzący wątpliwość do jakiego dostawcy/wykonawcy (w sensie przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej) są kierowane.
Stwierdzono także nieprawidłowości w zakresie postępowania przeprowadzonego dla zapytania ofertowego dotyczącego wyposażenia kuchni i zaplecza kuchennego. Tożsamość ofert w odniesieniu do ich zakresu (nie wynikającego z zapytania ofertowego) oraz niemal jednoczesność ich złożenia (po upływie terminu wskazanego w zapytaniu ofertowym zamieszczonym na stronie internetowej zamawiającego) budzi zastrzeżenia. Wybór dostawców zakupionego w ramach złożonych wniosków o płatność sprzętu, był w wielu przypadkach dokonywany przez Beneficjenta spośród wąskiego grona podmiotów gospodarczych, w mniejszym lub większym stopniu z nim powiązanych. Oferenci mieli inną (obszerniejszą) wiedzę na temat procedury wyboru przedmiotów zamówienia niż możliwa do uzyskania w oparciu o treść zapytań ofertowych zamieszczonych na stronie internetowej. Znali inny termin na złożenie ofert niż wynika to z zapytań, wiedzieli, że zapytanie ofertowe dopuszcza składanie ofert częściowych, znali inne zakresy ilościowe niż wynika to z zapytań ofertowych.
Wobec powyższego Beneficjent nie udostępnił wszystkim potencjalnym oferentom jednakowego zakresu informacji. W ocenie organu I instancji, umowa dzierżawy nieruchomości, przy której realizowany jest projekt dotknięta została wadą powodującą jej nieważność w świetle art. 210 Kodeksu spółek handlowych. Podpisując ją Piotr Janasik działał bowiem jako prezes zarządu spółki, a nie jako pełnomocnik ustanowiony uchwałą zgromadzenia wspólników.
Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r. zobowiązano [...] prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą G. do zwrotu części dofinansowania w łącznej kwocie [...] zł przyznanego na realizację projektu pn. "[...]".
Decyzją z dnia 20 maja 2014 r. Zarząd Województwa Ś. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że Beneficjent realizujący przedmiotowy projekt naruszył zapisy umowy o dofinansowanie na skutek braku przestrzegania przy udzielaniu zamówień zasad przejrzystości, jawności i ochrony uczciwej konkurencji oraz równości szans wykonawców na rynku ofert, a także braku dołożenia wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności przy wyłanianiu wykonawców w ramach realizowanego projektu. Wskazane naruszenia stanowią nieprawidłowości, o których mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. WSA w Gliwicach oddalił skargę [...] na powyższą decyzję podnosząc, że organy prawidłowo stwierdziły i bardzo szeroko opisały naruszenie przez [...] warunków zawartej umowy, w zakresie informowania o ofertach, w sposobie wyboru wykonawców czy też podawaniu błędnych, niepełnych, nierzetelnych danych. Skarżąca we wniosku o płatność końcową wskazała jako nowe, środki trwałe używane i będące już wcześniej w jej posiadaniu. Stwierdzono i szczegółowo opisano nieprawidłowości w postępowaniu ofertowym przy zakupach zamawianego sprzętu oraz nieprawidłowości związane z wyborem dostawców spośród określonego kręgu podmiotów powiązanych z Beneficjentem czy też przypadki zakupów po zawyżonych cenach. Organ słusznie wskazał, że stwierdzone naruszenia - kolejno szczegółowo omówione w decyzji - stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. Konsekwencją powyższego jest zaś anulowanie wkładu publicznego w ramach projektu.
Zdaniem Sądu, naruszenie wskazanych procedur wpisuje się w dyspozycję normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm., dalej powoływanej jako "u.f.p.") jako "wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184".
W kwestionującej powyższy wyrok w całości skardze kasacyjnej [...] zarzuciła, w granicach wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tzn.:
- 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze – w zakresie w jakim rzekomo dopuściła się nieprawidłowości podczas realizacji umowy o dofinansowanie oraz w jakim zaistniały przesłanki do złożenia wypowiedzenia umowy o dofinansowanie,
- 2) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego m. in. nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę jej sytuacji w kontekście materialnoprawnych przepisów oraz stanu faktycznego w zakresie ewentualnego zwrotu dofinansowania, organ prowadził postępowanie sprzecznie z zasadami z art. 8 K.p.a. oraz poprzez naruszenie zasady praworządności, zaniechania podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również nie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dowolne ustalenie stanu faktycznego, organ także nie udzielał stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu strony; brak jakiegokolwiek ustalenia w zakresie szkody potencjalnej i błędne uznanie bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania, że w sprawie mamy do czynienia z ryzykiem zaistnienia potencjalnej szkody w budżecie,
- 3) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uchylenia decyzji,
- 4) art. 106 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego,
- 5) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia oraz nieprawidłowości podczas realizacji umowy o dofinansowanie,
- 5) art. 60, art. 67, art. 184, art. 207 u.f.p. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do wykorzystania środków z naruszeniem procedur oraz w sytuacji, gdy złożenie wypowiedzenia umowy o dofinansowanie było bezpodstawne, a tym samym nie mogło odnieść skutków prawnych oraz poprzez przyjęcie, że wykorzystała środki z naruszeniem art. 184 tej ustawy.
W oparciu o powyższe [...] wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie w przypadku przewidzianym w art. 188 P.p.s.a. o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jak też o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna wskazuje na obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.
W takiej sytuacji NSA kontrolę zaskarżonego wyroku musi rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero postępowanie przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem i dokonane na jego podstawie ustalenia pozwalają na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Pierwszym z grupy zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego był zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze. Zarzut ten nie może zostać uznany za uzasadniony. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11).
Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego oraz przepisów k.p.a. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu.
Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 P.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15).
Pewną wadliwością uzasadnienia jest nieco lakoniczne wskazanie przyczyn wypowiedzenia umowy o dofinansowanie, na podstawie par. 18 ust. 1 pkt 1, 7 i 9 umowy. Niemniej jednak przyczyny te w uzasadnieniu wyroku wskazano, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w całości podzielił zaprezentowane w tej materii stanowisko organów. Stwierdzone uchybienie nie ma jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem najistotniejszym z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy jest fakt skutecznego i uzasadnionego ustalonymi faktami rozwiązania umowy o dofinansowanie z dniem 9 września 2013 r. Skarżąca skutecznie w drodze stosownego powództwa nie zakwestionowała wypowiedzenia, mimo brzmienia § 22 ust. 4 umowy przewidującego rozstrzyganie sporów wynikających z umowy przez sąd powszechny.
Drugi z zarzutów ze sfery przepisów prawa procesowego dotyczy naruszenia przepisu art. 1 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 11, 75, 77, 80 i 107 K.p.a. Zarzut ten nie zasługuje również na uwzględnienie. Przepis art. 1 § 2 P.p.s.a. określa kryterium kontroli sądu administracyjnego, którym jest legalność, czyli zgodność aktu z przepisami prawa. Analiza akt sprawy nie pozwala na stwierdzenie, by Sąd I instancji stosował inne kryterium oceny zaskarżonego aktu, niż jego zgodność z przepisami prawa. Odnosząc się do naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w ramach omawianego zarzutu wskazać należy, że WSA nie mógł ich naruszyć, ponieważ stosuje procedurę określoną w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie w K.p.a. Po to, by umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę pominięcia przez WSA naruszeń przepisów postępowania, których dopuściły się organy należy stosowne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego powiązać z właściwymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego strona skarżąca kasacyjnie jednak nie uczyniła.
Mając jednak na uwadze treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 Sąd w składzie orzekającym odniesie się również do omawianego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA, że przy wydaniu objętych kontrolą decyzji nie doszło do naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 11, 75, 77, 80 i 107 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy jest prawidłowe.
Uzasadnienie naruszenia wskazanych przepisów sprowadza się do wskazania, że organy wydając przedmiotowe decyzje nie zebrały w sprawie pełnego materiału dowodowego, prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, dowolnie ustaliły stan faktyczny, nie udzielały stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz nie uwzględniły interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, nie ustaliły szkody potencjalnej i przyjęły bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania, że w sprawie mamy do czynienia z ryzykiem zaistnienia potencjalnej szkody w budżecie Unii.
Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Decyzje organów w sposób obszerny wskazują dowody na których oparły się dokonując ustaleń faktycznych.
Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Argumentacja Beneficjenta kwestionująca ustalenia organów sprowadza się do nieznajdującej oparcia w materiale dowodowym sprawy polemiki z tymi ustaleniami. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA w Gliwicach, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania.
Sąd I instancji nie dopuścił się również naruszenia przepisu art. 106 P.p.s.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko skarżącej. W trybie wskazanego przepisu sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Przeprowadzenie wskazanego dowodu po pierwsze przedłużyłoby postępowanie, a po drugie było to zbędne z uwagi na fakt konieczności czynienia przez organy samodzielnych ustaleń w analizowanej materii niezależnie od ustaleń czynionych w postępowaniu karnym i dla potrzeb tego postępowania.
Podniesione przez Kasatorkę zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia oraz nieprawidłowości podczas realizacji umowy o dofinansowanie, a także art. 60, art. 67, art. 184, art. 207 u.f.p. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do wykorzystania środków z naruszeniem procedur oraz w sytuacji, gdy złożenie wypowiedzenia umowy o dofinansowanie było bezpodstawne, a tym samym nie mogło odnieść skutków prawnych oraz poprzez przyjęcie, że wykorzystała środki z naruszeniem art. 184 tej ustawy.
Obowiązkiem Kasatora jest wskazanie, czy naruszenia przepisów prawa materialnego dopatruje się w niewłaściwym zastosowaniu przepisów, czy w wadliwej ich wykładni. Skarga kasacyjna tego rodzaju wskazania nie zawiera. W zakresie naruszenia przepisu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. skarga kasacyjna nie zawiera precyzyjnego uzasadnienia. Uniemożliwia to w zasadzie NSA kontrolę wyroku w tym zakresie. Przepis art. 2 pkt 7 wskazanego rozporządzenia określa jako "nieprawidłowość" jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazany i oceniony w sposób bardzo szczegółowy w uzasadnieniu decyzji organów potwierdza ustalenie, że wskutek działań Kasatorki doszło do naruszenia przepisów prawa, które spowodowało lub mogło hipotetycznie spowodować szkodę w budżecie w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Organy w tej materii wskazały na zakup przez beneficjenta przedmiotów, które zgodne z fakturami były zakupione w 2012 r., a znajdowały się w jego posiadaniu już w 2011 r., nieprawidłowości związane z wydatkiem "zabudowa zestawu stylizowanego baru i kredensu", nabycia obieraczki do ziemniaków, czy zasad prowadzenia procedur udzielania zamówień. Wadliwość działań Beneficjentki w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości NSA, co powoduje oczywistą zasadność ustalenia, że takie postępowanie spowodowało lub mogło (hipotetycznie) spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii.
Zarzut naruszenia przepisu art. 60 i art. 184 ustawy o finansach publicznych wymyka się spod kontroli Sądu. NSA rozpoznając skargę kasacyjną jest związany jej zarzutami i nie jest uprawniony do jej uzupełniania ani domyślania się co skarżący kasacyjnie miał na myśli. Wskazany przepisy art. 60 i art. 184 u.f.p. liczy sobie kilka jednostek redakcyjnych, a brak ich precyzyjnego wskazania przez Kasatora uniemożliwia kontrolę zasadności zarzutu. Podobnie spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wymyka się zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 67 u.f.p., bowiem nie został przez Kasatorkę w żaden sposób uzasadniony.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 207 u.f.p. stwierdzić należy, że wprawdzie Kasatorka nie wskazała, którą jednostkę redakcyjną tego przepisu ma na myśli, jednak jego uzasadnienie wskazuje, że chodzi jej o art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zarzut nie jest uzasadniony. Wskazany przepis przewiduje, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich wykorzystywane są z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie wskazuje, że naruszenia analizowanego przepisu Kasatorka upatruje w wadliwych ustaleniach faktycznych organów zaaprobowanych następnie przez Sąd I instancji. Skoro w ramach podniesionych zarzutów z zakresu naruszenia przepisów prawa procesowego skarżąca kasacyjnie nie zdołała skutecznie podważyć ustaleń organów, zaakceptowanych przez WSA, ustalenia te muszą stanowić podstawę faktyczną zastosowania przepisów prawa materialnego.
W takiej sytuacji skoro przy realizacji przedmiotowego programu finansowego z udziałem środków europejskich doszło do naruszenia procedur wynikających z łączącej [...] ze [...] umowy orzeczenie o zwrocie uzyskanych środków jest w pełni uzasadnione, bowiem przedmiotowa umowa niewątpliwie jest "inną procedurą" obowiązującą przy wykorzystaniu środków europejskich w rozumieniu art. 184 u.f.p.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na pod-stawie przepisu art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).