Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1158/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.-F. S.A. z siedzibą w P. (dalej: wnioskodawca, skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego: uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] sierpnia 2006 r. J. – F. S.A. w P. złożyła, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], którą udzielono firmie W. W. G. R. P. i W. – R. P. w B. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego. Wniosek Spółka uzasadniła tym, że zezwolenie to zostało udzielone z naruszeniem art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 z późn. zm., dalej: "u.p.a."). R.P. bowiem został w dniu [...] czerwca 2003 r. skazany przez Sąd Rejonowy w B. za popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930 z późn. zm., dalej: "k.k.s.").
Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] września 2006 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Przyjął bowiem, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 133 w zw. z art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "O.p."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 706/07 skargę oddalił.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 517/08 zaskarżony wyrok uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 989/09 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu wyroku, odwołując się do wyroku NSA i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.) stwierdził, iż skarżąca jako podmiot udzielający zabezpieczenia w formie gwarancji ubezpieczeniowej posiada przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2004 r.
Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2004 r. Wskutek odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] września 2010 r. uchylił poprzednie swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ, z powodu braku czynnego udziału R. P., posiadającego przymiot strony, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.
W ponownym postępowaniu, prowadzonym z udziałem A. W. – syndyka masy upadłości wytwórni należącej do R. P., Dyrektor Izby Celnej ponownie odmówił decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2004 r. uznając, że nie jest ona dotknięta żadną wadą nieważności, w tym wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.
W wyniku odwołania wnioskodawcy Dyrektor Izby Celnej w K. wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] lutego 2011 r., utrzymującą decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, albowiem ustawodawca nie doprecyzował, że zaświadczenie o niekaralności winno posiadać stosowną cezurę czasową. Zwrócił również uwagę, że R. P. uzyskał odroczenie terminu zapłaty należności w podatku akcyzowym za marzec 2004 r. na mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] kwietnia 2004 r. W ocenie organu odwoławczego R. P. nie zalegał z podatkiem akcyzowym za luty 2003 r. Natomiast zaległości wynikające z odsetek za zwłokę od nieterminowych wpłat dziennych podatku akcyzowego za 2000 i 2001 rok stały się przedmiotem postępowania restrukturyzacyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zakończonego decyzją o warunkach restrukturyzacji.
Rozpoznając skargę Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że nie jest władny uchylić decyzji z dnia [...] maja 2004 r., gdyż decyzja ta ma charakter decyzji ostatecznej i została wydana w innym postępowaniu, w którym Spółka nie była stroną. Nadzwyczajny tryb wzruszenia ostatecznej decyzji, wyłącznie z przyczyn wskazanych w art. 247 O.p., pozwala skontrolować jedynie czy sama decyzja ostateczna zawiera wady wskazujące na jej nieważność. Przechodząc natomiast do zarzutów skargi, Sąd uwzględnił zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p., albowiem w myśl tego przepisu organ podatkowy jest zobligowany stwierdzić nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a., zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego może otrzymać podmiot, którego działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu lub za przestępstwo skarbowe. Pełną listę danych oraz dokumentów, które należy załączyć do wniosku o wydanie zezwolenia, zawiera rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także wykonywanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz. U. Nr 35, poz. 312, dalej: "rozporządzenie z 1 marca 2004 r."). Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 1 marca 2004 r., ubiegający się o zezwolenie, ma obowiązek przedłożenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osób kierujących działalnością wnioskodawcy za przestępstwo przeciw wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo przeciw obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo skarbowe.
Jednak okoliczność ta nie zwalnia organu koncesyjnego od dokonania czynności sprawdzających. Z przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia z 1 marca 2004 r. wynika, że wymagane dokumenty powinny być dołączone w oryginale lub uwierzytelnionej kopii oraz zawierać dane aktualne w dniu składania wniosku o wydanie zezwolenia.
Sąd I instancji stwierdził, że R. P., który uzyskał zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego nie spełniał więc ustawowo określonych wymogów. Dlatego też Naczelnik Urzędu Celnego w K., udzielając decyzją z dnia [...] maja 2004 r. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego osobie skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skarbowe, rażąco naruszył art. 31 § 1 pkt 3 u.p.a. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Dyrektor Izby Celnej w K. winien w bieżącym postępowaniu uchylić decyzję organu pierwszej instancji i stwierdzić nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2004 r. Sąd I instancji zauważył także, że postępowanie organu udzielającego zezwolenia naruszyło również inne normy prawa procesowego w szczególności art. 121 i 122 O.p. Obowiązkiem organu było wezwanie wnioskującego o zezwolenie do przedłożenia aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego, a w razie wątpliwości dokonać czynności sprawdzających.
Jako całkowicie błędne uznano odwołanie się przez Dyrektora Izby Celnej do art. 194 § 1 O.p. Ocena aktualności informacji z KRK o niekaralności udzielonej przez wnioskodawcę należy do organu prowadzącego postępowanie. Takie zaniedbanie przez organ obowiązku wszechstronnego prowadzenia sprawy naruszyło także określoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę zaufania do organów podatkowych. Z tych to też powodów uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie dochował także określonego w art. 187 O.p. obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Jednocześnie jednak Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ w niniejszym postępowaniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 31 § 1 pkt 4 u.p.a. Sąd zauważył, że stosownie do art. 306e § 5 O.p. zgodnie z którym, jeżeli zapłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę została odroczona lub rozłożona na raty, uznaje się, że podatnik nie posiada zaległości podatkowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kosztów postępowania w sprawie kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
I przepisu prawa materialnego, tj. art. 31 § 1 pkt 3 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego Sąd stosując ten przepis przyjął, że podmiot który uzyskał zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego nie spełnił ustawowo określonych wymogów;
II postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji naruszającej rażąco art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. oraz art. 121, art. 122, art. 187 O.p.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.-F. S.A. z siedzibą w P. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że Sąd ten nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać więc m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czyli wskazanie, które konkretnie przepisy zostały naruszone przez sąd I instancji oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało. Uwzględniając więc treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, Lex nr 1372091).
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w kolejności zaprezentowanej w petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. wskutek przyjęcia, że podmiot który uzyskał zezwolenie nie spełniał określonych ustawowo wymogów.
W literaturze przedmiotu podobnie jak w orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. (odpowiednio art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej. Tym samym decyzja dotknięta jest wadą istotną jedynie wówczas, gdy tkwi ona w samej decyzji, a więc, gdy można ją wywieść wprost z samej treści decyzji. Z tego też względu skuteczne powołanie się na wady decyzji, w istocie oznacza możliwość dostrzeżenia ich poprzez proste zastawienie ustalonego w sprawie stanu faktycznego z przepisami prawa (por. wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 123/12, z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie prawa ma cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej.
Z kolei obraza procedury wtedy jedynie może być uznana za "rażące naruszenie prawa", gdy prowadzi do wydania decyzji błędnej (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1072/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2012r., sygn. akt I OSK 1107/11; opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl stwierdził: "Wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji - w przeciwieństwie do wad warunkujących wznowienie postępowania - tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.".
Przedmiotem kontroli WSA w G. była decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2004 r. udzielającej R. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Wytwórnia Wód Gazowanych Rozlewnia Wina i Piwa z siedzibą w B. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K., że decyzja udzielająca zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego nie była obarczona wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa m.in. art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a.
Przepis art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. stanowi, że zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który spełnia łącznie następujące warunki, w tym jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub za przestępstwo skarbowe.
Nie budzi wątpliwości, że R. P. w dacie uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 17 czerwca 2003 r., sygn. akt II Ks 35/02 za przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., którą to informacją nie dysponował organ udzielający zezwolenia. Naczelnik Urzędu Celnego w K. bowiem prowadząc postępowanie w przedmiocie udzielenia omawianego zezwolenia uznał za wystarczającą do wykazania przez R. P. spełnienia kryterium z art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. kserokopię zapytania o karalność pochodzącego z Centralnego Rejestru Skazanych z dnia 19 stycznia 1998 r., mimo że wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego został złożony w dniu [...] marca 2004 r.
Sąd I instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że zgodnie z art. 31 ust. 1 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu mogło być wydane tylko podmiotowi, który spełniał łącznie warunki wymienione w pkt 1 – 6 tego ust. najpóźniej w dacie wydania decyzji. Z brzmienia tego przepisu wynika, że nie chodzi tylko o wykazanie, że ubiegający się o zezwolenie spełnia kryteria z art. 31 ust. 1 u.p.a., ale podmiot ten musi w rzeczywistości te warunki spełniać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt IV KK 406/10, w którym stwierdził, że warunek uprzedniej niekaralności ma charakter bezwzględny i nie zależy od stanu wiedzy sądu rozpoznającego sprawę. Za rozstrzygające przyjąć należy kryterium obiektywnie istniejącego stanu charakteryzującego sytuację oskarżonego ze względu na istnienie lub nieistnienie w chwili orzekania uprzedniego wyroku skazującego za przestępstwo., Lex nr 725081).
Nie stanowił usprawiedliwienia dla braku działań organu wydającego zezwolenie w celu ustalenia uprzedniej karalności R. P. art. 32 ust. 3 u.p.a. stanowiący, że do wniosku o zezwolenie dołącza się w szczególności plan składu podatkowego oraz dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w art.
31. Przepis ten wskazywał tylko jakie dokumenty muszą być zgromadzone przed wydaniem zezwolenia. Nie wyłączał ten przepis aktywności organu, co wynikało z art. 61 ust. 2 u.p.a., który do postępowań w przedmiocie zezwoleń nakazywał stosować odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej.
Ponadto uregulowania ustawowe zostały doprecyzowane w rozporządzeniu z 1 marca 2004 r., które w § 2 ust. 1 nakładało na podmiot ubiegający się o wydanie zezwolenia złożenie wniosku o wydanie zezwolenia wraz z wymaganymi dokumentami. Równocześnie rozporządzenie to wskazywało w § 2 ust. 4, że dokumenty powinny być dołączone w oryginale lub uwierzytelnionej kopii oraz zawierać dane aktualne w dniu składania wniosku o wydanie zezwolenia. Według § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 1marca 2004 r. spełnienie warunku niekaralności z art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. można było wykazać przy pomocy informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osób kierujących działalnością wnioskodawcy za przestępstwo przeciw wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo przeciw obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo skarbowe.
Mimo że nie została wskazana cezura czasowa obowiązywania informacji z KRK przedkładanych w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, to jak słusznie zauważył WSA, w świetle § 2 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 1 marca 2004 r. informacja taka musiała zawierać dane aktualne w dniu składania wniosku o wydanie zezwolenia. W tej sytuacji organ prowadzący postępowanie musiał nie tylko posiadać informację z KRK o niekaralności, ale miał obowiązek sprawdzić, czy dane w niej zawarte były aktualne co najmniej na dzień składania wniosku.
Zatem mając na uwadze uregulowania ustawy o podatku akcyzowym i uregulowania rozporządzenia z 1 marca 2004 r., na organie prowadzącym postępowanie spoczywał obowiązek uzyskania i analizy dokumentów mających potwierdzić spełnianie przesłanek przez wnioskodawcę określonych przez art. 31 ust. 1 u.p.a.
Stanowisko takie potwierdza również regulacja z art. 35 ust. 2 pkt 4 u.p.a. nakazująca cofnięcie zezwolenia w sytuacji, gdy został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 31 u.p.a.
Uregulowania te były jasne i nie wymagały zabiegów interpretacyjnych.
Porównanie powołanych przepisów i treści decyzji – zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, prowadzi do konkluzji, że Sąd I instancji doszedł do prawidłowego wniosku co do naruszenia w sposób oczywisty art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. Ustalenia tego dokonał na podstawie treści art. 31 ust. 1 pkt 3 u.p.a. i rozporządzenia z 1 marca 2004 r. z treścią decyzji – zezwolenia.
Rażącym naruszeniem przepisów prawa było także przyjęcie przez organ jako prawidłowej kserokopii zapytania o karalność pochodzącego z dnia 19 stycznia 1998r. z Centralnego Rejestru Skazanych. Dokument ten nie spełniał wymogów formalnych z § 2 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, gdyż nie był ani w oryginale, ani w uwierzytelnionej kopii. Co istotniejsze został wydany 6 lat przed datą wydania zezwolenia i przez organ – Centralny Rejestr Skazanych, który został zlikwidowany i utworzono Krajowy Rejestr Karny z dniem 22 czerwca 2001 r., na mocy ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym.
Zatem proste zastawienie ustalonego w sprawie stanu faktycznego z przepisami prawa prowadziło do wniosku o rażącym naruszeniu prawa przez organ wydający zezwolenie, co zostało wykazane przez WSA.
Należy przy tym zauważyć, że kserokopia dokumentu nie korzysta z domniemania przewidzianego w art. 194 § 1 O.p. (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 181/11, z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt I GSK 38/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem jako niezasadny należało potraktować zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia postępowania, należy zauważyć, że został skonstruowany w taki sposób, że nie poddaje się kontroli. Nie można bowiem z jego treści odtworzyć treści zarzutu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej także brak wyjaśnienia treści tego zarzutu.
Z powyższych względów skargę jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 p.p.s.a.