Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1560/10, oddalił skargę "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku "A." Spółka z o.o. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podniosła, że łączna kwota kar nałożonych na skarżącą przekracza 200.000 zł, a uiszczenie takiej kwoty może doprowadzić do bankructwa i zwolnienia wszystkich współpracujących z nią kierowców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Spółka pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się do stwierdzeń, że wykonanie decyzji nakładających kary pieniężne może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej, a zapłata łącznej kwoty należności może w konsekwencji doprowadzić do bankructwa Spółki oraz zwolnienia wszystkich kierowców współpracujących z firmą.
Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca winna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe stwierdzenia. W przedmiotowej sprawie egzekucja nałożonej przez organ administracji kary pieniężnej w wysokości 5000 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego bankructwa skarżącej i zwolnienia współpracujących z nią kierowców. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności istnienia ryzyka utraty płynności finansowej Spółki. Twierdzenie, iż suma nałożonych na nią kar przekracza kwotę 200.000 zł, również nie zostało w wiarygodny sposób wykazane.
W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1396/10, z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 138/10).
Na marginesie należy zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.