Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 3 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1871/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 615/16 oddalił skargę K.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W wyniku przeprowadzenia w dniu 18 września 2015 r. kontroli pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej [...] kierowanego przez S.K. należącego do K.J. prowadzącego działalność gospodarczą (dalej: skarżący) stwierdzono dokonywanie przewozu na potrzeby własne artykułów spożywczych bez wymaganego zaświadczenia i bez rejestrowania przejazdu za pomocą tachografu. W związku z tym Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzją [...] października nałożył na K.J. karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (8 000 zł), to jest na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 poz. 1414 ze zmianami, dalej: utd lub ustawa o transporcie drogowym), zał. nr 3 lp. 1.3 i oraz za nierejestrowanie za pomocą tachografu na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (5 000 zł), to jest na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 utd zał. nr 3 lp. 6.2.1. Opisane naruszenia stwierdzono podczas kontroli drogowej, dlatego karę łączną ograniczono do 10 000 zł.

W odwołaniu K.J. (dalej: skarżący) zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego. Podniósł, że pominięto jego wniosek o odbycie przejazdu ("wizję"), aby ujawnić specyfikę prowadzonej działalności w postaci handlu obwoźnego "sklepobusem". W jego ocenie pominięto fakt, że kierujący pojazdem S.K. był nowym pracownikiem, który dopiero przyuczał się do pracy, oraz zaniechano przesłuchania pasażerki. Błędnie też zakwalifikowano wykonywany przejazd. Zdaniem skarżącego nie był to przejazd pomocniczy w stosunku do prowadzonej działalności, gdyż działalność ta polega właśnie na prowadzeniu handlu obwoźnego. Sklepobus jest miejscem sprzedaży, magazynem i miejscem wykonywania działalności, nie pełnił więc funkcji pomocniczej do prowadzonej działalności. Co do zarzutu nieużywanie tachografu skarżący podniósł, że sprzedaż jest realizowana zawsze na tej samej trasie, której długość nie przekracza 50 km i trwa w godzinach od 6 do 13. Nie mogło zatem dojść do naruszenia czasu pracy kierowcy, który połowę czasu pracy kieruje pojazdem, a połowę zajmuje się sprzedażą wożonych towarów. W jego ocenie pojazd ten zwolniony jest z obowiązku stosowania urządzeń rejestrujących czas pracy kierowcy.

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23, dalej: kpa) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że kierowca był pracownikiem skarżącego i wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy, a nie okazał do kontroli wymaganego zaświadczenia, którego przedsiębiorca nie uzyskał. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała zaś 3,5 Mg i dlatego winien być wyposażony w tachograf. Pojazd był wyposażony w takie urządzenie, jednak kierowca nie miał włożonej do niego wykresówki. Pojazd używany przez skarżącego nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku używania tachografu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K.J. zaskarżonej decyzji, zarzucił:

1. 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa poprzez brak zebrania kompletnego materiału dowodowego, w tym zaniechanie przesłuchania pasażera pojazdu i strony, nieprzeprowadzenie "wizji lokalnej" (przejazdu po trasie sprzedaży obwoźnej) dla ustalenia charakteru prowadzonej działalności oraz pominięcie dowodu z opinii biegłego na okoliczności związane z brakiem czynów polegających na fałszowaniu, likwidowaniu, niszczeniu danych z urządzenia rejestrującego czy manipulowaniu nim,
2. 2. pozbawienie go możliwości obrony swych praw poprzez wskazanie różnych naruszeń w protokole kontroli i decyzji pomimo, że podstawę wydania decyzji stanowiły wyniki kontroli, jak też poprzez to, że zastrzeżenia do protokołu kontroli może wnieść wyłącznie kontrolowany pracownik skarżącego, który nie jest przecież stroną niniejszego postępowania i którego interes prawny nie jest zbieżny z interesem strony - pracodawcy,
3. 3. niewłaściwą wykładnię art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 92b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ korzystał on ze zwolnienia od obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: ppsa). WSA podzielił ustalenia faktyczne organów. Zauważył, że spór dotyczy określenia charakteru wykonywanego przewozu, który był przedmiotem kontroli i został opisany w protokole.

WSA wskazał, że stosownie do art. 4 pkt 4 utd, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Zgodnie myśl art. 33 ust. 1 utd przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych, jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu I instancji skarżący 18 września 2015 r. wykonywał na potrzeby własne przewóz rzeczy - artykułów spożywczych, stanowiącej jego własność. Podstawową działalnością skarżącego, jak wynika z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jest sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 47.11.Z). Dlatego pomocniczą działalnością skarżącego w stosunku do sprzedaży detalicznej jest ich przewóz (dowiezienie na miejsce sprzedaży) do bezpośrednich odbiorców. Przewóz był wykonywany pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i ustalenia przyjęte za podstawę orzekania uprawniały do przyjęcia popełnienia naruszenia opisanego w załączniku nr 3 pod poz. sankcjonowanego karą w wysokości 8 000 zł.

Za prawidłowe Sąd I instancji uznał nałożenie kary za naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poz. 6.2.1 za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w wysokości 5.000 zł. Stosownie do art. 3 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach, zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy. Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 ma zastosowanie do przewozu rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony (art. 2 ust. 1 pkt a rozporządzenia). W kontrolowanym pojeździe był zamontowany tachograf analogowy, jednak nie był wyposażony w wykresówkę.

Kierowca nie używał wykresówki, gdyż był przekonany, że nie podlega przy wykonywaniu przewozu tym samochodem obowiązkowi rejestrowania swojej aktywności. WSA podzielił ustalenia kontroli, że w dniu kontroli kierowca zasadniczo zajmował się prowadzeniem pojazdu.

Za niezasadne WSA uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Uznał też, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 92b ustawy o transporcie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny, dla których w niniejszej sprawie należy stosować wymienione przepisy oraz wyjaśnił, że skarżący nie jest podmiotem operatorem świadczącym usługę powszechną w rozumieniu art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67 WE i podlega wyłączeniu spod tej regulacji.

K.J. zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 13 ust 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006), przez błędną jego wykładnię uznającą, że wymienione w tym przepisie po dwukropku, dwie różne kategorie zwolnienia mają zastosowanie wyłącznie do podmiotów świadczących usługi powszechne w rozumieniu art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67 WE, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust.l i pominięcie art. 92b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U z 2013r. poz.1414 ze zm.) przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 ppsa.
2. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ppsa poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana z naruszeniem art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa poprzez brak zgromadzenia wszystkich dowodów, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 ppsa.

Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wniósł też o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Jego pełnomocnik- radca prawny- na rozprawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

W skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i brak zastosowania jak i zarzuty naruszenia przepisów postepowania. Należy przy tym pamiętać, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny tylko wtedy, gdy wykazane zostanie naruszenie przepisów postępowania, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W realiach tej sprawy, biorąc pod uwagę to, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały sformułowane w oparciu o rozumienie przez skarżącego przepisów prawa materialnego inne niż przez organy, należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 lit d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (w brzmieniu obowiązującym w dacie zarzuconego skarżącemu naruszenia prawa) każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych:

1. d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych:
2. – przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych, lub
3. – do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.

Według autora skargi kasacyjnej treść tego przepisu zawiera dwie odrębne kategorie przewozów dokonywanych pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej 7,5 tony:

1. 1) przewozy wykonywane przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych, lub
2. 2) przewozy wykonywane do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.

Przepis ten został zmieniony na podstawie art. 45 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.2014.60.1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014). Przepis ten stanowił, że:

"W rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 wprowadza się następujące zmiany:

1. 2) w art. 13 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
2. a) w lit. d), f) i p) wyrazy "50 km" zastępuje się wyrazami "100 km";
3. b) lit. d) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

"d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych".

Pierwotnie art. 13 ust. 1 lit d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowił:

"O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych:

1. d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi:
2. – przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych, lub
3. – do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.

Pojazdy takie są używane wyłącznie w promieniu 50 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy.

Zatem rzeczywiści może powstać wątpliwość co do tego, czy art. 13 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 odnosi się do dwóch odrębnych kategorii przejazdów, przy czym druga z nich dotyczy przewozu pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.

Jednak nawet gdyby przyjąć, że są to dwie kategorie zwolnienia, to i tak nie ma to wpływu na wynik sprawy. Pierwsza dotyczy usług powszechnych, jakimi są w istocie w jednoznacznym rozumieniu tego przepisu usługi pocztowe. Natomiast sformułowanie "do użytku kierowcy w czasie pracy" odnosi się do materiałów, sprzętu i urządzeń choćby potencjalnie przydatnych w związku z wykonywaniem podstawowej pracy kierowcy, jaką jest prowadzenie pojazdu. Nie jest objęty tym przepisem przewóz towarów przewożonych przez kierowcą na potrzeby przewoźnika, w szczególności związane z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą w postaci prowadzenia handlu obwoźnego. Nie ma więc racji autor skargi kasacyjnej gdy twierdzi, że przepis art. 13 ust. 1 lit d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 miał zastosowanie do przedmiotowego przejazdu.

Zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie był uzasadniony. Tym samym przepis ten tnie stanowił przeszkody do zastosowania art., 92 a ust. 1 d ustawy o transporcie drogowym. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje na pominięcie art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, jednak zarzutu tego w żaden sposób nie uzasadnia, nie precyzuje nawet, którą z jednostek redakcyjnych tego przepisu ma na myśli. Zgodnie z art. 92b ust. 1 utd nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1. 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
2. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,
3. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,
4. c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

Skarżący kasacyjnie nie rozwija jednak żadnej argumentacji co do tego, jakie okoliczności mogące stanowić o zastosowaniu tego przepisu nie zostały wzięte pod uwagę.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to na wstępie należy zauważyć, że na gruncie art. 33 ust. 1 utd skarżący zdaje się uważać, że przewozy towarów pojazdem, który jednocześnie służy za punkt handlowy używany do ich sprzedaży, nie są przewozami na potrzeby własne stanowiącymi działalność pomocniczą w stosunku do działalności podstawowej. Nie stawia jednak zarzutu naruszenia tego przepisu prawa materialnego. Nie ma wiec podstaw, by kwestionować prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji, a wcześniej przez organy, wykładni tego przepisu sprowadzającej się do tego, że przewóz towarów handlowych samochodem przedsiębiorcy dokonującego tego pojazdu sprzedaży obwoźnej stanowi przewóz na potrzeby własne stanowiący działalność pomocniczą w stosunku do działalności handlowej. Taką wykładnię art. 33 ust. 1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela.

Zatem zbędne było szczegółowe badanie sposobu wykonywania handlu obwoźnego, udziału w nim kierowcy. Tym samym nie można uznać za zasadne zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa w powiązaniu z zarzutem naruszenia przez WSA, art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa co do niedostatecznych ustaleń w tym zakresie, które były podstawą do nałożenia kary na podstawie art. 92 ust. 1 w wz. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 1.3, to jest za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Również niezasadny jest zarzut związany z nieprzeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego. Kara na podstawie art. 92 ust. 1 w wz. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.2.1. została nałożona za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazać w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Okoliczność nieużywania tachografu poprzez niewłożenie doń wykresówki została stwierdzona w sposób jednoznaczny potwierdzona protokołem kontroli stanowiącym dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Okoliczność ta przyznana została również przez kierowcą, który stwierdził, że nie używa w ogóle tachografu.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 81 kpa. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań, o czym został zawiadomiony pismem z 7 października 2015 r. Z prawa tego jednak nie skorzystał w toku całego postępowania administracyjnego. Ponieważ skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa należało ją oddalić.

Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 204pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, w zw. a § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c, § 14 ust. 1 pk 1 lit. a i §2 pkt 5 rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 poz. 1804).