Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygnatura akt I SA/Kr 592/15 oddalił skargę Ż. K. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego (dalej: Organ) z dnia 13 stycznia 2015r., Nr.....w przedmiocie zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
W dniu 6 listopada 2014 r. Zarząd Województwa Małopolskiego wydał decyzję w której zobowiązał Ż. K.. Ł.j (dalej: Beneficjent, Skarżąca) do zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa w łącznej kwocie 1072,48 PLN wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu, tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji.
Ww. decyzja była wynikiem przeprowadzenia w dniu 8 sierpnia 2013 r. przez Instytucję Zarządzającą Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym kontroli doraźnej projektu w zakresie merytorycznym i finansowym, zakończonej Informacją Pokontrolną z dnia 24 października 2013 r.
Instytucja Zarządzająca Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym (dalej: IZ MRPO, Organ odwoławczy) decyzją z dnia 13 stycznia 2015 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazała, że zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, produktem projektu jest 1 nowoutworzony nowoczesny pensjonat, którego powierzchnia usługowa wynosiła 1 134,38 m2. W skład pensjonatu wchodziła również część mieszkalna o powierzchni 96,7 m2, na którą składały się mieszkanie właścicieli oraz garaż. Powyższe części składowe (mieszkanie i garaż) zostały uwzględnione w kosztach niekwalifikowanych, co łącznie z kosztami kwalifikowanymi dawało całkowitą powierzchnię pensjonatu w wysokości 1 231,08 m2. Zgodnie z dokumentacją przedstawioną do rozliczenia przez Beneficjenta wynika, iż koszty zagospodarowania terenu dla części mieszkalnej zostały poniesione w ramach wydatków na część usługową pensjonatu.
Zdaniem IZ MRPO, Beneficjent wydatkował środki finansowe na część obiektu, która nie mieściła się w zakresie kosztów kwalifikowalnych projektu. IZ MRPO dokonała proporcjonalnego wyliczenia kosztów, które zostały przeznaczone na zagospodarowanie terenu dla części mieszkalnej. Wynikiem tego działania była część wyłączonego wskaźnika produktu, która wyniosła 2,43%. Następnie ustalone zostały koszty budowy garażu w ramach wniosku o płatność nr 4 oraz nr 5. Wyliczone koszty zostały stosunkowo przeliczone przez procentową część wyłączonego wskaźnika produktu i ostatecznie zostały ustalone na poziomie 2 803,87 zł.
IZ MRPO wskazała, iż popiera stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 listopada 2014r., iż Beneficjent wydatkował środki finansowe niezgodnie z zapisami Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach MRPO 2007-2013, w szczególności z punktem 5.2 zawartym w części I. Zgodnie z jego treścią jednym z ogólnych warunków, aby uznać wydatek za kwalifikowany powinien on być: "... niezbędny dla wdrażania i realizacji projektu, bez niego projekt nie mógłby zostać zrealizowany". Załącznikiem do umowy o dofinansowanie projektu był wniosek o dofinansowanie wraz z biznesplanem. Podpisując umowę o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do realizowania projektu w sposób zgodny z zakresem rzeczowym wskazanym we wniosku aplikacyjnym. Zgodnie z dokumentacją aplikacyjną do kosztów kwalifikowanych należała część usługowa obiektu, bez części mieszkalnej. Organ odwoławczy wskazał, iż Beneficjent rozliczył w ramach projektu środki finansowe poniesione na budowę garażu, który nie znajdował się w zakresie kosztów kwalifikowalnych.
Garaż ten bowiem nie był wymieniony pośród pomieszczeń pensjonatu wyliczonych we wniosku o dofinansowanie. W ramach projektu nie przewidziano żadnych funkcji jakie garaż miałby spełniać, a w szczególności nie wskazano, że będzie do dyspozycji gości.
Zdaniem IZ MRPO wydatek poniesiony na budowę garażu, nie może być uznany za kwalifikowany, ponieważ byłoby to działanie niezgodne z procedurami. W ocenie IZ MRPO, postępowanie Beneficjenta stoi w sprzeczności z § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie nr.... z dnia 14 czerwca 2010 r., zgodnie z którym Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób który zapewni prawidłową i terminową realizację Projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowania Projektu.
IZ MRPO po dokonaniu ponownej analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie podkreśliła, że wydatki poniesione na budowę garażu nie spełniają przesłanek uznania ich za wydatki kwalifikowane. Uznanie tych wydatków za koszt kwalifikowany w przedmiotowym przypadku byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie dokumentami, zwłaszcza z Podręcznikiem kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach MRPO na lata 2007-2013.
Od powyższej decyzji, Ż. K..w Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na powyższą decyzję uznał, iż skarga nie jest zasadna.
Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z § 4 ust. 3 Umowy zawartej między Beneficjentem a IZ MRPO Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację Projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie Projektu.
W ocenie Sądu I instancji, IZ MRPO prawidłowo zakwestionowała wydatki w kwocie 1072,48 zł. jako wydatki nie mogące zostać uznane jako kwalifikowane. Sąd I instancji, w pełni przy tym podzielił stanowisko organu, że decydujące znaczenie ma okoliczność, że jako takie nie zostały one ujęte we wniosku o dofinansowanie, który jest podstawowym dokumentem określającym projekt, w tym wydatki choć potencjalnie kwalifikowane. Sąd I instancji wskazał, iż Beneficjent co prawda nie wymienił garażu in extenso, niemniej jednak analiza wniosku o dofinansowanie jak i pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób jednoznaczny wykazują, że również wydatki związane z garażem zostały uwzględnione przez Beneficjenta jako niepodlegające refundacji. Beneficjent wyraźnie zadeklarował, że powierzchnia 96,7 m2 stanowi mieszkanie właścicieli, które jest uwzględnione w kosztach niekwalifikowanych.
Zadeklarowana powierzchnia (96,7 m2) "mieszkania prywatnego" jest większa niż powierzchnia samego mieszkania (68,5 m2), a wynosi przy tym tyle, ile łącznie zajmuje samo mieszkanie (68,5 m2) i związany z nim garaż (28,2 m2). W ocenie Sądu I instancji już na podstawie umowy o dofinansowanie Beneficjent wyłączył z kosztów kwalifikowanych przedmiotowy garaż. Sąd I instancji wskazał, iż również w decyzji nr 419/17 z dnia 28 maja 2007 r. w zakresie pozwolenia na budowę wyraźnie określono, iż pozwolenie to dotyczy budynku usługowego z częścią mieszkalną odnoszącą się do mieszkania właścicieli. Przedstawiając dane techniczne, mieszkanie zakwalifikowane zostało jako mieszkanie prywatne o pow. 68,5 m2, które wyodrębniono wraz z garażem pow. 28,20 jako część mieszkalna kat I. Podobnie te kwestię uregulowano w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2011 r.
Nadto, Sąd I instancji wskazał, że w ramach projektu związanego budynkiem usługowym przewidziano 13 miejsc postojowych otwartych. W piśmie z dnia 24.10.2012 r. Beneficjent odnosząc się do powierzchni uznanej jako niekwalifikowana podał, że pow. 1143, 38 m2 jest różnicą między powierzchnią całkowitą obiektu 1231,08 m2 a powierzchną netto mieszkania wraz z garażem 996,7 m2. W ocenie Sądu I instancji nie ulega żadnej wątpliwości, że zadeklarowane w kosztach niekwalifikowanych, mieszkanie właścicieli obejmowało również garaż dwustanowiskowy o pow. 28,20 m2. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z § 16 umowy o dofinansowanie projektu beneficjent miał możliwość zgłoszenia IZ MRPO zmian dotyczących realizacji projektu przed ich wprowadzeniem i nie później niż 30 dni przed planowanym zakończeniem realizacji Projektu.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji nr.... zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2015 roku oraz decyzji nr.... Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 6 listopada 2014roku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Dodatkowo wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
Skargą kasacyjną zarzucono:
Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:
- 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:
- • punktu 5.2 Podręcznika kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Małopolskiego Regionalnego Projektu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 poprzez błędne przyjęcie, że wybudowanie i wyposażenie wbudowanego garażu dwustanowiskowego nie jest niezbędne dla wdrażania i realizacji Projektu i bez tego projekt mógłby być zrealizowany, co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji Wójta Gminy N. T. znak:.... z dnia 20 listopada 2006 roku o warunkach zabudowy oraz decyzji Starosty N. nr.... z dnia 28 maja 2007 roku znak:...w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a które to dokumenty stanowią integralną część umowy, a w których to nakazano zapewnić nie mniej niż 15 stanowisk postojowych dla nowopowstałego obiektu (Projektant przewidział w projekcie 13 miejsc postojowych otwartych oraz 2 miejsca w garażu wbudowanym, zapewniając tym samym zgodność projektu z wydaną decyzją o warunkach zabudowy).
- • § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie nr.... z dnia 14 czerwca 2010 roku poprzez uznanie, że skarżaca dopuściła sie braku staranności przy realizacji projektu, w szczególności ponosząc wydatki niecelowo, nierzetelnie, nieracjonalnie i zbytkowo, sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach MRPO 2007-2013, co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami Informacji Pokontrolnej z dnia 29 maja 2012 roku, nr....
- • art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez błędne uznanie, że wykorzystanie przyznanych funduszy na wyposażenie wbudowanego garażu dwustanowiskowego stanowiło ich wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem, pomimo iż przedmiotowy garaż był ujęty w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część umowy pomiędzy skarżącą a IZ MRPO 2007 - 2013.
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- • art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi skarżącej Ż. K. w sytuacji, gdy decyzja nr.... Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2015 roku, utrzymująca w mocy decyzję nr.... Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 6 listopada 2014 roku zostały wydane z naruszeniem postanowień umowy nr.... z dnia 14 czerwca 2010 roku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Przebudowa i wyposażenie pensjonatu z restauracją.... w Ł. II etap", uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
- • art. 7, 77 § 1 i 78 k.p.a. poprzez wydanie wyroku bez całościowego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pism projektanta "D. A." z dnia 2 stycznia 2012 roku, Starostwa Powiatowego w N. T. z dnia 3 września 2013 roku, znak:...., decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T. z dnia 20 maja 2011 roku, znak:.... oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T. z dnia 17 września 2013 roku, które zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowego zostały zupełnie pominięte, a który to dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jak również pominięcie rozbieżności wynikających z dwóch przeprowadzonych u skarżącej kontroli.
- • art. 14 § 2 k.p.a. poprzez brak respektowania przez organy administracyjne wydanych przez pracowników Instytucji Zarządzającej Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego ustnych rozstrzygnięć odnoszących się do praw i obowiązków skarżącej dotyczących akceptacji przez IZ przedłożonych przez nią faktur i zakwalifikowania tych wydatków jako kosztów kwalifikowanych związanych z wykonaniem Projektu.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie ww. skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Ż. K.na rzecz Zarządu Województwa Małopoolskiego kosztów postępowania według norm prawem przepisanch, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt. 2 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Zarządu Województwa Małopolskiego wydane zostały z naruszeniem postanowień umowy z dnia 14 czerwca 2010 roku polegające na błędnym ustaleniu, przez organy administracji publicznej, stanu faktycznego w sprawie.
Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania podnieść należy, że w orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że powołane przepisy art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi i warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej.
Zatem ani art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ani art.151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak powoływane oddzielnie, jak i wspólnie. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanym przepisom prawa zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jej zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz art.151 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 19.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10, wyrok NSA z 7.05.2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, wyrok NSA z 26.01.2016 r. sygn. akt II OSK 1298/14 niepublikowane).
W zakresie odnoszącym się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przypomnieć należy, że treść tego przepisu prawa wyraźnie wskazuje, iż chodzi o takie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto zauważyć należy, że adresatem zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko Sąd pierwszej instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów administracji publicznej. Dlatego w orzecznictwie podkreśla się, że przez normy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy rozumieć wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż ustawa ta zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą regulację prawną dotyczącą procedowania sądowoadministracyjnego.
Oznacza to, że wskazane w tym przepisie naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się do postępowania Sądu pierwszej instancji, a nie do dokonanej przez ten Sąd oceny prawidłowości działania organów administracji publicznej pod kątem prawidłowego stosowania przepisów obowiązujących ten organ. Tak więc aby poprawnie sformułować zarzut w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, skarżący winien powołać stosowne przepisy dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego i powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Oparcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wyłącznie na przepisach ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która to ustawa nie zawiera regulacji odnoszących do zasad postępowania przed sądami administracyjnymi skutkuje tym, że brak jest podstaw do jego oceny w zakresie w jakim oceniana jest prawidłowość procedowania przed sądem administracyjnym (vide wyrok NSA z 4.02.2016 r. sygn. akt I GSK 704/14 niepublikowany).
Bezskuteczność zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania sprawiła, że przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny, który został przyjęty przez Sąd I instancji jako podstawa faktyczna orzekania w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że przedmiotem dofinansowania był projekt pod nazwą "Przebudowa i wyposażenie pensjonatu z restauracją rybną w Łopusznej II etap". Jak wynika z treści § 2 ust.1 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 14 czerwca 2010 roku szczegółowo projekt został określony we wniosku o dofinansowanie projektu, który to wniosek stanowi załącznik numer 2 do umowy o dofinansowanie. Ponadto stosownie do treści § 2 ust.2 umowy beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z postanowieniami umowy oraz zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie. Z wniosku o dofinansowanie jednoznacznie wynika, że powierzchnia 96,7 m2 stanowi mieszkanie właścicieli pensjonatu. Poza sporem pozostaje okoliczność, że powierzchnia samego mieszkania wynosi 68,5 m2 i jedynie łącznie z garażem (28,2 m2) jego powierzchnia stanowi 96,7 m2. Skoro we wniosku o dofinansowanie beneficjent sam wyłączył z kosztów kwalifikowanych zdeklarowaną powierzchnię mieszkalną 96,7 m2 to zasadnie Sąd I instancji wskazał, że tym samym z kosztów kwalifikowanych został wyłączony koszt garażu.
Okoliczność ta, jak prawidłowo podnosi Sąd I instancji, została w zasadzie potwierdzona przez samego beneficjenta w piśmie z dnia 24 października 2012 roku, w którym wskazał on, że powierzchnia 1143,38 m2 stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą obiektu wynoszącą 1231,08 m2 a powierzchnią mieszkania wraz z garażem 96,7m2. Oznacza to, że Sąd I instancji trafnie ocenił, iż organ miał podstawy by uznać, że wydatki w kwocie 1072,48 złotych poniesione na budowę garażu nie mogą być uznane za wydatki kwalifikowane.
W związku z powyższym należy podkreślić, że stosownie do treści art.207 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni o dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust.
9. W skardze kasacyjnej wskazuje się, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wymienionego wyżej przepisu prawa bowiem błędnie uznał, że środki finansowe wykorzystane na budowę garażu zostały spożytkowane niezgodnie z przeznaczeniem, skoro budowa garażu była ujęta w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część umowy o dofinansowanie. Taka konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje, iż jej autor formułując ten zarzut odwołuje się do stanu faktycznego przyjętego za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, pomijając zupełnie treść wspomnianego art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Oznacza to, że na autorze skargi kasacyjnej spoczywa obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz wskazania jaka powinna być właściwa wykładnia i prawidłowe zastosowanie przepisu prawa. Niewątpliwie garaż był ujęty w projekcie budowlanym, który to projekt budowlany odnosił się do części usługowej i części mieszkalnej. Jednak zakres rzeczowy projektu objętego dofinansowaniem został określony w umowie i we wniosku o dofinansowanie, w którym tylko część usługowa została zaliczona do kosztów kwalifikowanych. Skoro z niezakwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że dofinansowanie dotyczyło wyłącznie projektu określonego precyzyjnie w umowie i we wniosku, a treść wniosku wskazywała, iż poza kosztami kwalifikowanymi znajduje część mieszkalna obiektu i skoro poza sporem pozostaje okoliczność, że w skład części mieszkalnej wchodzi garaż to niewątpliwie środki wydatkowane na budowę garażu nie mogą być uznane za kwalifikowane. Stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie także w orzecznictwie NSA, w którym wskazuje się że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć nie tylko procedury określone obowiązującymi powszechnie normami prawa, lecz również postanowienia umowy zawartej w celu udzielenia dofinansowania dla konkretnego projektu (vide wyrok NSA z 19.06.2012 r. sygn. akt II GSK 732/11, wyrok NSA z 9.01.2014 r. sygn. akt II GSK 1546/12, wyrok NSA z 23.06.2015 r. sygn. akt II GSK 1141/14 niepublikowane).
Również za niezasadne należy uznać pozostałe zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a., których istota sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych i w konsekwencji do podważenia prawidłowości zastosowania regulacji zawartej w art.207 ust.1 ustawy o finansach publicznych.
W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydatkowanie środków finansowych na zrealizowanie zadania innego aniżeli to, na które te środki przyznano wskazuje na wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.