Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2288/17, oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] września 2015 r. skarżąca dokonała zgłoszenia pod nr Z.447328 prawa ochronnego na znak towarowy słowny "CAGEN", przeznaczony do oznaczania towarów i usług w następujących klasach według klasyfikacji nicejskiej:
- • 7 - agregaty prądotwórcze zasilane silnikami benzynowymi oraz wysokoprężnymi silnikami diesla, agregaty prądotwórcze zasilane gazem, agregaty prądotwórcze zasilane biopaliwem,
- • 11 - biogazownie,
- • 37 - usługi związane z naprawą prądnic i silników, montaż i instalacja agregatów prądotwórczych, serwis agregatów prądotwórczych.
Decyzją z [...] grudnia 2016 r. organ odmówił spółce udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak w części dotyczącej wszystkich usług z klasy 37, wskazując, że jest on podobny do zarejestrowanego pod numerem EUTM 11664232 znaku towarowego unijnego "COGEN" z pierwszeństwem od dnia 18 marca 2013 r. udzielonego na rzecz C. E. E., S.L., H., w zakresie wszystkich zgłoszonych usług z klasy 37: construction of installations for use in energy production; cssembly, maintenance, repair and conditioning of installations for use in energy production (usługi budowy instalacji służących do wytwarzania energii; usługi montażu, konserwacji, naprawy i przystosowywania instalacji służących do wytwarzania energii).
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 145 ust 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej: "p.w.p."), po rozpoznaniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2016 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego w części, dotyczącej wszystkich usług z klasy 37. Organ uznał, że porównywane wykazy towarów przeciwstawionych znaków towarowych są do siebie bardzo podobne. Pomimo deklaracji skarżącej, że krąg odbiorców jest zupełnie inny, stwierdził, że odbiorcami obydwu przedsiębiorstw mogą być te same osoby. Z uwagi na fakt powszechnego reklamowania swoich produktów i usług w mediach i Internecie, bardzo łatwo można pomylić dwa tak bardzo podobne znaki towarowe, którymi będą oznaczane towary bądź usługi tego samego rodzaju.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie, uznając ją za niezasadną. W ocenie Sądu, porównując zakres usług z klasy 37 znaku spornego (usługi związane z naprawą prądnic i silników, montaż i instalacja agregatów prądotwórczych, serwis agregatów prądotwórczych) oraz znaku przeciwstawionego (usługi montażu, konserwacji, naprawy i przystosowywania instalacji służących do wytwarzania energii), UP RP zasadnie przyjął, że usługi te są do siebie bardzo podobne, a na pewno jednorodzajowe. Beneficjentami usług oferowanych przez spółkę i podmiot hiszpański mogą być zarówno przeciętni konsumenci – w miarę uważni i dobrze poinformowani nabywcy, jak i profesjonaliści (firmy branżowe).
Sąd wskazał, że ocenie w ramach art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podlegają usługi, dla których zgodnie ze zgłoszeniem i decyzją o udzieleniu prawa ochronnego znak jest przeznaczony, a nie zakres aktualnie prowadzonej działalności gospodarczej i sposób korzystania z prawa ochronnego, co skarżąca podkreśla w skardze, starając się dowieść odmiennej specyfiki działalności spółki i podmiotu hiszpańskiego, a także akcentując prowadzenie przez ww. podmioty działalności gospodarczej na terytoriach innych państw. Tymczasem przedmiotem oceny w tym postępowaniu są usługi w postaci i na obszarze objętych ochroną, a nie w postaci i na obszarze aktualnie używanych, ponieważ forma i zakres usług zawsze może ulec zmianie, stosownie do potrzeb i możliwości danego przedsiębiorcy, pod warunkiem zgodności z wykazem usług, dla których znak został zarejestrowany. Ponadto, oba znaki, abstrakcyjnie znaczeniowo, są podobne na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie:
- I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze tj. naruszenia przepisu prawa materialnego,
- II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez sąd pierwszej instancji dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i niewzięciu pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i poczynienie nieprawidłowych ustaleń - w szczególności co do podobieństwa fonetycznego, wizualnego i znaczeniowego znaków oraz podobieństwa usług, a w konsekwencji błędne uznanie, że zgłoszony oraz przeciwstawiony znak oraz usługi są podobne,
- III. przepisów prawa materialnego które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż znak towarowy słowny "CAGEN' oraz "COGEN" są znakami podobnymi w stopniu mogącym wywołać skojarzenia pomiędzy znakami, jak również zaistnienie ryzyka pomylenia znaków przez ich odbiorców i nieuwzględnienie, iż możliwa jest pokojowa koegzystencja znaków.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o chylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są nieusprawiedliwione.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zaistniała.
Skarżący kasacyjnie postawił dwa zarzuty procesowe Sądowi I Instancji, naruszenia przez ten Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. i 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., bez wskazania, jakie zarzucane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oba te zarzuty są nietrafne, gdyż ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi poważnych wątpliwości i został on oparty na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, który został oceniony przez Urząd Patentowy z zachowaniem reguł proceduralnych, a wnioski płynące z tej oceny są prawidłowe i logiczne.
Przede wszystkim nie można przypisać Sądowi I Instancji zaniechania odniesienia się do zarzutów skargi, w tym do zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż Sąd dokonując wykładni przepisu art. 132 ust. 2 pkt.2 p.w.p. omówił szczegółowo przesłanki zastosowania tego przepisu do ustalonego w postępowaniu dowodowym stanu faktycznego. Sąd I Instancji wyjaśnił, dlaczego dostrzega podobieństwo świadczonych usług przez obie wiodące spór w tej sprawie strony oznaczające je spornym znakiem.
Zdanie NSA, nie został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania procesowe, w tym obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, również w zakresie stosowania przepisów prawa materialnego.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., bowiem ocena materiału dowodnego była wszechstronna, uwzględniająca cały materiał dowodowy, szczególnie w zakresie podobieństwa świadczonych usług z klasy 37 i możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców usług zaopatrzenia w urządzenia prądotwórcze. Słusznie Sąd I Instancji zauważył, że beneficjentami usług oferowanych przez spółkę i podmiot hiszpański mogą być zarówno przeciętni konsumenci – w miarę uważni i dobrze poinformowani nabywcy, jak i profesjonaliści (firmy branżowe).
Sąd I Instancji wskazał, że ocenie w ramach art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podlegają usługi, dla których zgodnie ze zgłoszeniem i decyzją o udzieleniu prawa ochronnego znak jest przeznaczony, a nie zakres aktualnie prowadzonej działalności gospodarczej i sposób korzystania z prawa ochronnego.
Strona skarżąca podkreślała w skardze różnice w specyfice jej działalności i firmy hiszpańskiej, a także akcentowała prowadzenie przez ww. podmioty działalności gospodarczej na terytoriach innych państw, jako argument braku możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców usług i do tego zarzutu Sąd I Instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Natomiast skarżący nie miał już żadnych poważnych argumentów do zakwestionowania ustaleń organu co do podobieństwa spornych oznaczeń, które to podobieństwo zostało przez organ wykazane, zgodnie z zasadami porównywania oznaczeń we wszystkich płaszczyznach, przewidzianych prawem własności przemysłowej, zarówno w poszukiwaniu cech podobieństwa, jak i różnic.
Zatem w żadnym stopniu nie można uznać oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ, a następnie podzielonej przez Sąd I Instancji jako dowolne, bądź sprzecznej z zasadami przyjętymi w orzecznictwie sądowo administracyjnym tj. swobodnej oceny dowodów.
Niewątpliwie słowa "Cagen" i "Cogen" stanowiące istotę spornego znaku towarowego, oraz oznaczenia składające się z tych słów są podobne zarówno w warstwie wizualnej, jak i fonetycznej, różni tylko jedna samogłoska. Co podkreślił Sąd I Instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Strona skarżąca jedynie polemizuje w sposób subiektywny z prawidłową i obiektywną oceną materiału dowodowego, dokonaną przez organ i Sąd I Instancji.
Ostatni zarzut skarżącej spółki naruszenia prawa materialnego, a konkretnie przepisu art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, skoro stan faktyczny podlegający subsumpcji został prawidłowo ustalony przez organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy, należycie oceniony, a organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zastosowanie przepisu art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. do przedstawionego powyżej stanu faktycznego oznacza uznanie, że znak towarowy słowny "CAGEN' oraz "COGEN" są znakami podobnymi w stopniu mogącym wywołać skojarzenia pomiędzy znakami, jak również zaistnienie ryzyka pomylenia znaków przez ich odbiorców, oraz że, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, niemożliwa jest pokojowa koegzystencja spornych znaków.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a.