Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 242/23, oddalił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie obciążenie spółki obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej w wysokości 500 zł doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie można bowiem tracić z pola widzenia wielości postępowań inicjowanych przez Inspektora Transportu Drogowego, co w przypadku zapłaty przedmiotowej kary będzie stanowiło niejako zezwolenie na wszczynanie analogicznych postępowań w przyszłości, bez merytorycznego rozstrzygnięcia sądu w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami.
Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca spółka we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawiła w wystarczający sposób okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. W tym kontekście należy wskazać, że zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Aby zbadać, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej należności do sytuacji finansowej skarżącej spółki. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i sytuacji finansowej skarżącej spółki) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącej.
Wobec powyższego - nie jest możliwe określenie, jaki jest aktualny stan finansowy skarżącej. Twierdzenia skarżącej przedstawione w tym zakresie są gołosłowne i ogólnikowe. Nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej wnioskodawcy skutkuje uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Natomiast podnoszona przez autora zażalenia okoliczność - "wielości postępowań inicjowanych przez Inspektora Transportu Drogowego, co w przypadku zapłaty przedmiotowej kary będzie stanowiło niejako zezwolenie na wszczynanie analogicznych postępowań w przyszłości, bez merytorycznego rozstrzygnięcia sądu w tym przedmiocie" - nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.