Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 lipca 2018r., sygn. akt VI SA/Wa 713/18 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, obecnie: t.j.Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę Syndyka Masy Upadłości M.T.T. w upadłości likwidacyjnej (dalej też: "Syndyk") i uchylił postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej też: "organ", "Minister") z [...] lutego 2018r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej orzekając o kosztach postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W styczniu 2006r. prowadzona przez Przedsiębiorcę – M. T. T. (dalej też: "przedsiębiorca"), działalność gospodarcza została wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG", "Ewidencja"). Wykreślenie z Ewidencji nastąpiło [...] czerwca 2017r. na wniosek przedsiębiorcy. We wrześniu 2017r. do Ministra wpłynęło pismo Syndyka masy upadłości Przedsiębiorcy M. T. T., w którym poinformował, że wpisana w CEIDG data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorcy jest nieprawidłowa. Wskazał, że [...] czerwca 2015r.
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (sygn. akt X GU 386/15) ogłosił upadłość przedsiębiorcy obejmującą likwidację majątku dłużnika i wyznaczył Syndyka. W związku z powyższym Syndyk zwrócił się do Ministra o anulowanie ww. wykreślenia i umieszczenie w CEIDG wpisu o toczącym się wobec przedsiębiorcy postępowaniu upadłościowym.
Postanowieniem z [...] lutego 2018r., nr [...] Minister Przedsiębiorczości i Technologii odmówił sprostowania wpisu w CEIDG w zakresie usunięcia daty zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej z dnia [...] czerwca 2015r. oraz zmiany statusu tej działalności z "wykreślony" na "aktywny". Jako podstawę prawną wskazano art. 35 ust. 3 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2168, dalej: "s.d.g."). Minister stwierdził, że z niniejszej sprawy nie wynika, aby wpis do CEIDG dokonany przez przedsiębiorcę w dniu [...] czerwca 2017r., zawierał oczywiste błędy. Podkreślił, że wpis ów odzwierciedla dane zawarte we wniosku przedsiębiorcy.
Dodatkowo organ wskazał, że także organ gminy, przetwarzając zgodnie z treścią art. 26 ust. 4 s.d.g. wniosek przedsiębiorcy o wykreślenie wpisu, przekształcił go w CEIDG zgodnie z pierwotną treścią wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając wskazanym na wstępie wyrokiem z 5 lipca 2018r. postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] lutego 2018r., za zasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów - powołanych w skardze - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd I instancji przywołał treść art. 25 ust.
1. s.d.g., odnoszący się do informacji, które podlegają wpisowi do CEIDG, art. 30 ust. 1 pkt 1 s.d.g w myśl, którego istnieje obowiązek złożenia wniosku o zmianę wpisu lub jego wykreślenie w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności uzasadniające jego złożenie, następnie art. 144 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 233), na podstawie którego jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu w związku z ust. 3 art. 144 prawa upadłościowego, w myśl którego syndyk prowadzi postępowanie na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. W ocenie Sądu I instancji nie ulega zatem wątpliwości, że stroną postępowań cywilnych i administracyjnych dotyczących masy upadłości jest syndyk, który działa na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. Po drugie, na skutek ogłoszenia upadłości upadły traci legitymację procesową do występowania w procesach dotyczących masy upadłości.
Jak zauważył WSA w niniejszej sprawie w ramach postępowania wyjaśniającego ówczesny Minister ustalił, że przedsiębiorca M. T. T. na mocy wniosku z [...] czerwca 2017r. dokonał aktualizacji swojego wpisu w CEIDG, poprzez jego wykreślenie. Powodem wykreślenia, który przedsiębiorca wskazał we wniosku (formularz CEIDG-1) było zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej. Jako datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca M. T. T. wskazał [...] czerwca 2015r. Jednocześnie, jak wskazał z akt sprawy wynika, że 18 czerwca 2015r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (sygn. akt X GU 386/15) ogłosił upadłość przedsiębiorcy obejmującą likwidację majątku dłużnika i wyznaczył Syndyka w osobie K. K.. W chwili złożenia wniosku przez ww. przedsiębiorcę postępowanie upadłościowe nie zostało jeszcze zakończone.
WSA uznał, że skarżący słusznie zarzuca, że nie istniały podstawy do zmiany statusu wykonywania indywidualnej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, wobec którego toczy się postępowanie upadłościowe z likwidacją majątku z "aktywny" na "wykreślony", bowiem nie zapadło orzeczenie Sądu upadłościowego prawomocnie orzekające zakończenie tego postępowania. W ocenie Sądu I instancji dopiero prawomocne postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego stanowi podstawę do wykreślenia wpisów dotyczących upadłości w księdze wieczystej i w rejestrach. Według WSA w rozpoznawanej sprawie organ błędnie uznał, że przedsiębiorca jako upadły jest uprawniony do skutecznego złożenia wniosku o wykreślenie wpisu. Co prawda przedsiębiorca wpisany do ewidencji działalności gospodarczej ma obowiązek złożenia wniosku o zmianę wpisu (art. 30 u.d.g.), jednakże, w opinii Sądu I instancji uprawnienie to ulega zawieszeniu z mocy prawa z chwilą wszczęcia postępowania upadłościowego.
W przeciwnym wypadku sam fakt automatycznego wykreślenia upadłego przedsiębiorcy z ewidencji na skutek jego wniosku złożonego w czasie trwania postępowania upadłościowego uniemożliwiałby innym organom, w tym Sądom realizację ich ustawowych obowiązków informacyjnych. Jak zauważył WSA w trybie art. 35 ust. 3 s.d.g. organ ewidencyjny powinien sprostować wpis zawierający oczywiste błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym z innych referencyjnych rejestrów organów administracji publicznej. Tym samym w pozostałym zakresie niezgodność wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy powinna skutkować wykreśleniem wpisu, zwłaszcza że ustawodawca wyspecyfikował w ww. przepisie sytuacje, gdy minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu dokonuje sprostowania wpisu, czego organ w niniejszej sprawie nie dokonał.
Minister Przedsiębiorczości i Technologii w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 35 ust. 3 ustawy z 2 lipca 2004r. s.d.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przesłankę sprostowania wpisu przedsiębiorcy w CEIDG, stanowi sam fakt toczącego się postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy zgodnie z literalnym brzmieniem art. 35 ust. 3 s.d.g., sprostowanie wpisu przedsiębiorcy w CEIDG następuje wówczas, gdy organ stwierdzi niezgodność wpisu przedsiębiorcy w CEIDG ze stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych, co doprowadziło do pominięcia okoliczności braku dowodu do sprostowania wpisu przedsiębiorcy w CEIDG, a w rezultacie do nierozpoznania istoty sprawy;
- 2. art. 35 ust. 3 s.d.g., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedsiębiorca utracił legitymację do złożenia wniosku o wykreślenie z CEIDG na rzecz syndyka, przez co wniosek przedsiębiorcy o wykreślenie z CEIDG złożony samodzielnie w urzędzie Gminy i Miasta Piaseczno w dniu 12 czerwca 2017r. był nieskuteczny, podczas gdy przedmiotem postępowania administracyjnego mogło być wyłącznie ustalenie czy zachodzi niezgodność wpisu przedsiębiorcy w CEIDG ze stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych, a nie ocena legitymacji przedsiębiorcy oraz skuteczność złożonego przez przedsiębiorcę wniosku o wykreślenie z CEIDG;
- 3. art. 144 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2344 ze zm.,dalej: "u.p.u.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że postępowanie na podstawie art. 35 ust. 3 s.d.g. dotyczyło masy upadłości tj. majątku upadłego i ma wpływ na skuteczność postępowania upadłościowego, podczas gdy postępowanie dotyczyło wyłącznie przedsiębiorcy jako osoby fizycznej oraz zgodności jego wpisu z danymi innych rejestrów publicznych i jest niezależne od postępowania upadłościowego, które w myśl art. 8 ust. 1 u.p.u. może być prowadzone także w stosunku do przedsiębiorcy wykreślonego z ewidencji (CEIDG), co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG mogło nastąpić dopiero po wydaniu prawomocnego postanowienia o zakończeniu postępowania upadłościowego;
- 4. art. 31 ust. 3 pkt 6 i 7 s.d.g. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 34 ust. 1 s.d.g.poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dokonanie wykreślenia przez przedsiębiorcę z CEIDG uniemożliwia realizację ustawowych obowiązków Sądu w zakresie uzupełnienia wpisu przedsiębiorcy o informacje dotyczące postępowania upadłościowego, podczas gdy wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG pozostaje bez wpływu na wykonywanie przez Sąd upadłościowy obowiązków we wskazanym zakresie, z uwagi, iż wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG nie oznacza usunięcia danych z wpisu t w CEIDG.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na braku jasnych i niebudzących wątpliwości wskazań co do dalszego postępowania organu w przedmiocie wpisu przedsiębiorcy w CEIDG w oparciu o art. 35 ust. 3 s.d.g., co uniemożliwia wykonanie wyroku.
Pismem z [...] października 2018r. zwróconym zarządzeniem z [...] października 2018r. w związku z niezastosowaniem się do dyspozycji art. 66 § 1 p.p.s.a., ponownie wniesionym [...] listopada 2018r.(data nadania) pełnomocnik Syndyka Masy Upadłości M. T. T. w upadłości likwidacyjnej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W świetle powołanych przepisów, do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało - w przypadku naruszenia prawa materialnego - ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji w odniesieniu do przepisów postępowania. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować.
Również w odniesieniu do przytoczonych w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że. przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest orzeczenie Sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie Sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy p.p.s.a. i ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą Sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez Sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010r., nr 5-6, s. 267 i nast.).
Z tego względu zarzucenie Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa, stanowiących wzorzec tej kontroli, wymagało przywołania przepisów regulujących działalność orzeczniczą tych sądów, a więc przepisów p.p.s.a. Okoliczność ta jednakże, stosownie do podjętej w pełnym składzie uchwały NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010r., nr 1 poz. 1, nie stanowiła przeszkody do ich merytorycznego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzone nieprawidłowości konstrukcyjne skargi kasacyjnej mają wyłącznie charakter formalny, pomimo bowiem błędów konstrukcyjnych środka odwoławczego, jego treść - powołane zarzuty i ich uzasadnienie, pozwalają na ustalenie granic postępowania kasacyjnego i dokonanie merytorycznej oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji.
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, to zasadą pozostaje, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., I FSK 618/06, ONSAi WSA, 2005, nr 6, poz. 120; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 461). Od reguły tej można odejść, jeżeli zarzut naruszenia prawa materialnego opiera się na błędnej wykładni.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów procesowych sformułowanym w pkt II. 1.petitum skargi kasacyjnej, wskazać należy, że są one niezasadne.
Wnoszący skargę kasacyjną Minister Przedsiębiorczości i Technologii podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazał na naruszenie art. 153 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na braku jasnych i niebudzących wątpliwości wskazań co do dalszego postępowania organu w przedmiocie wpisu przedsiębiorcy w CEIDG w oparciu o art. 35 ust. 3 s.d.g., co uniemożliwia jego wykonanie.
Podkreślić należy, że jak wynika to z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Wbrew temu co zarzuca skarżący kasacyjnie organ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie. Przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.
Sąd I instancji w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu i uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli wydanego w sprawie postanowienia uznając, iż w trybie art. 35 ust. 3 u.d.g. organ ewidencyjny powinien naprawić swoje postępowanie.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie wskazać należy, że są one niezasadne.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 s.d.g organ - minister właściwy do spraw gospodarki, z urzędu sprostuje wpis zawierający oczywiste błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych. Sprostowanie przewidziane w omawianej regulacji ma na celu doprowadzenie do zgodności informacji ujawnionych w ewidencji z informacjami zgromadzonymi w innych rejestrach publicznych. Samo zaś sprostowanie ma charakter bezwzględnie związany, co wynika z niedopuszczalności aby informacja o danym podmiocie była odmiennie publikowana w różnych rejestrach i była niezgodna ze stanem faktycznym.
Sprostowanie w trybie art. 35 ust. 3 s.d.g., ma zatem na celu doprowadzenie istniejących w ewidencji informacji o danym podmiocie do stanu zgodnego ze stanem rzeczywistym (faktycznym) i jednolitym z informacjami zawartymi w innych rejestrach publicznych, usunięcie oczywistych błędów oraz niezgodności zaistniałych w ewidencji w stosunku do treści złożonego przez przedsiębiorcę wniosku. Celem sprostowania, o którym mowa w omawianym przepisie, jest wyłącznie jego korekta w zakresie zawartych w nim danych, w przypadku stwierdzenia, iż wniosek obarczony jest którąkolwiek z niezgodności wymienionych w art. 35 ust. 3 s.d.g.
Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U.2015.233) jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu. W myśl ust. 3 art. 144 prawa upadłościowego postępowania, o których mowa w ust.1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że zasada określona w art. 144 prawa upadłościowego znajduje swoje uzasadnienie i potwierdzenie również w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, która nakazuje odnotowywać fakt ogłoszenia upadłości w rejestrze CEIDG jak również fakt prawomocnego zakończenia postępowania upadłościowego. Uznać należy, że wykreślenie upadłego przedsiębiorcy z ewidencji na skutek jego wniosku złożonego w czasie trwania postępowania upadłościowego uniemożliwiałby innym organom, w tym Sądom realizację ich ustawowych obowiązków informacyjnych. Podkreślić należy, że w CEIDG odnotowywane są zarówno fakt ogłoszenia upadłości, jak też fakt zakończenia postępowania upadłościowego. W myśl art. 31 ust. 3 pkt 6 i 7 s.d.g. informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 13-15, Sąd zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego na stronie internetowej CEIDG, nie później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości wydania postanowienia o: a) ogłoszeniu upadłości, b) otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego;
- 7) uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego lub upadłościowego.
Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjne organu, słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie istnieją podstawy do zmiany statusu wykonywania indywidualnej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę wobec którego toczy się postępowanie upadłościowe z likwidacją majątku z "aktywny" na "wykreślony". Trafnie przyjął Sąd I instancji, że powyższa zmiana statusu w rejestrze CEIDG nie powinna mieć miejsca dopóki nie zapadło postanowienie prawomocnie kończące postępowanie upadłościowe. W świetle przepisów ustawy Prawo upadłościowe dopiero takie postanowienie Sądu Upadłościowego pozwala i stanowi podstawę wykreślenia wpisów dotyczących upadłości w księgach wieczystych oraz innych rejestrach. Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie w jakim regulują formalne kwestie związane z prowadzeniem rejestru CEIDG nie funkcjonują niezależnie od innych szczególnych przepisów prawa, w tym przypadku ustawy prawo upadłościowe, a wobec braku prawomocnego orzeczenia i widniejącą w rejestrze CEIDG informacją o toczącym się postępowaniu upadłościowym statusu wykonywanej indywidualnej działalności gospodarczej z "aktywny" na "wykreślony".
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
W zakresie wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do ich zasądzenia.
Zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę.
Zgodnie z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony.
W okolicznościach niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Syndyka wobec faktu wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną po upływie terminu, oraz brak reprezentowania Syndyka przez profesjonalnego pełnomocnika na rozprawie przed NSA.